#70ς

Απ’ τα φύλλα μου λείπει το χαρτί που μου κλέψανε Πρέπει να σε κουβαλήσω από ‘κεί που ήσουν Μ’ ένα γυμνό λαμπτήρα μέσα σε κάθε μάτι Το άσχημο φως της κατοχής σου

Όχι δε θα έρθει κανείς Μη γελάς κι ας ήμαστε εδώ σ’ αυτό τον κλειστό σταθμό Δίπλα στη θάλασσα κάτι θέλοντας να πω Όπως θα ήθελα να το πω και δεν είναι Και παρασέρνει σα σκοινί το πρόσωπό μου Μπροστά στο λάκκο με το αλάτι και το ξύδι

Άφησέ με να μη σου μιλώ λοιπόν Ήμαστε το ζευγάρι που δεν έχει που να πάει πια Το τρένο έφυγε όπως στο σινεμά Μπορείς να κρυφτείς στην τουαλέτα όλο το βράδυ Για να το δεις να φεύγει πάλι Έγινε ο κόσμος για να βλεπόμαστε μισοί μες στο χαμό Σαν ένα μισοφώτιστο πορνό Μυαλό π’ αχνίζει ποίηση κι αλκοόλ Τα μάτια μου τα εμποδίζουνε οι προβολείς Μιας χώρας που λιώνει στο στριπ τιζ

Ανεβοκατεβαίνω αυτό το ήρεμο γκρίζο Συχωρέθηκα σε μια λέξη Προφέροντας τ’ όνομά σου κοιτάζοντας τη φωτογραφία σου Μερικά χρόνια προτού πεθάνεις απ’ το ίδιο σου χέρι

Το γκάζι μιλά καλύτερα από τη σιωπή ή τους ανθρώπους Μυρίζει όταν κανείς δεν έρχεται να μυρίσεις Τ’ ανοίγεις εσύ ή οι άλλοι για σένα ή για τους άλλους Ένα ουδέτερο ρύγχος ίσως απ’ το ταβάνι

Ρύγχοι λουλουδιών γκάζι λουλουδιών Πολιορκούσαν το αίμα σου άφαντο Μελανιασμένο σ΄ένα χαρτί της νύχτας Ή στις 4 το πρωί ανάθεμα της ποίησης Της σφιγμένης γροθιάς πάνω στο άπλετο μαύρο Εκεί που σκόνταφταν τα μάτια σου προορισμός υακίνθων Κάνοντάς το πάλι Νόημα των λέξεων νόημα ματιών απονενοημένων Χείλια του ποτέ πια Στις 4 το πρωί με τις άσπρες κλεψύδρες του γαλατά Η αιώνια ώρα στο φιλντισένιο κoρμί σου Στο υγειινό δωμάτιο με το κλάμα και τους καπνούς Τους στίχους της σήψης ναυαγισμένους γύρω από το αμπαζούρ Και το ποίημα ανάποδο Να πηγαινοέρχεται απ’ την κρεβατοκάμαρα στην κουζίνα Ανασταινόσουν και πέθαινες Λαίδη Λαζάρου

Χειροποίητη ζωγραφισμένη γραμματοσειρά μέσα σε πορτοκαλί φόντο με μαύρες γραμμές στις άκρες

Φτιάχτηκε από μένα Θεόδωρος Μπαχουμάς