#4acodmt

...a mianowicie doszedłem do genialnego wniosku, że nie istnieje. Ja nie istnieje, nikt, ani nic nie istnieje tak na prawdę. Wszystko jest jedynie wytworem naszej wyobraźni. Monitor, na który teraz patrzysz też nie istnieje. Istnieje jedynie wyobrażenie monitora w Twojej główce, w główce innych osób na niego patrzących. W gruncie rzeczy ja też nie istnieje, bo jakby ktoś miał mnie obiektywnie scharakteryzować to by tego nie zrobił. Każdy kto mnie zna ma o mnie inne zdanie, inne doświadczenia, wspomnienia, uczucia względem mnie, a co za tym idzie dla każdego jestem innym człowiekiem. Dla byłej jestem skurwysynem i świnią, dla mamy jestem kochanym synkiem, dla kumpla jestem osobą, z która się fajnie spędza czas, a dla osoby, która mnie nie lubi jestem podłym gnojkiem. Zatem 'ja' nie istnieję, istnieje tylko wyobrażenie 'mnie' w głowach innych ludzi. W takim razie czy to cokolwiek na świecie jest istotne? Czy skoro tak różnie możemy być odbierani przez ludzi to ma w ogóle sens martwić się ich zdaniem? Czy ma sens bać się, że wyjdziemy na nich na głupka, wariata, pomyleńca albo kogokolwiek innego? Przecież zawsze możemy w końcu trafić na kogoś kto nas zrozumie i zaakceptuje.

heh so glad i snagged this url..