#365.16

Mas mahirap pala talaga kung pamilya mo ang kaharap mo at sa kanila mo susubukasn ‘yung mga itinuturong paraan sa school. Ibang klaseng pagpapasensiya. At ang hirap rin, lalo na kapag emotional kayong lahat. Ang hirap, kasi, alam mo lahat ng details. May nabuo ka nang personal na judgement, bias. Ang daling i-rebutt o balikan ng bawat puntong ibabato nila sa ‘yo, dahil ang daling mag-react. Ang daling bumunot ng sariling paghuhugutan at ibato pabalik sa kanila dahil kilala mo na sila halos buong buhay mo.

How then, would you cope?

Kaya rin siguro takot akong magkaroon ng sariling pamilya. O ma-involve nang sobra, sa minutong maging vulnerable ka. Dahil lahat, mako-compromise, kahit sarili mong judgement. Ang daling maging ‘yung tao na pinaka-ayaw mong maging. How then would you call yourself level-minded at this point?

Just what was I thinking when I made this list? Gone was the resolution of keeping it simple for the year, and to save money for travel. I remember myself saying  last year that buying a pass for the TypeLabMNL conference would be the last thing that I would do a major spend on. So where did the impulse to buy all these things (a handful of which are not necessary, to say the least)?

I'm blaming it on Instagram.

And now I realize that I really, really shouldn't spend too much time on the computer. Actually, after we bought my new Dell, I was surprised at how easily I tired of using my laptop, thinking that I have nothing else to do online.

Huh.

I think I've aged a few years after playing around with this train of thought.

Honestly though, who would need to spend her entire day browsing the net? Why live the sedentary life, when there's an abundant of things to do off the net?

I've also come to realize at this point a pet peeve of mine--going out to dinner with friends only to spend time watching them thumbing down their phone screens while waiting for your orders to arrive.

Below is my attempt to reverb for day two, surprises.

Prompt for Day Two: Surprises Ano ang mga bagay na nagbigay sa iyo ng pagkagulat o surpresa ngayong taon?

Siguro 'yung gastos.

Ah.

Definitely, 'yung gastos.

Gastos sa pera. Sinusubukan kong balikan ngayon 'yung mga bagay na ginawa ko noong simula ng taon, at dali-dali kong naisip ang Dream Kpop Fantasy Concert 2. Mga 6 to 8 thousand na ticket, plus 1k pambili ng merchandise, tapos isa pang mga 2 hanggang 3k para abonohan ang "birthday" gift (utang?) Pero noong 2014 pala 'yun nangyari. Naalala ko palang, shit, ang lala na.

Pero ano nga ba'ng pinagkagastusan ko ngayong taon? Pinakamalki na ata ang sa mga craft supplies, mga ink, nib, sa workshop ni Anina Rubio, sa mga paintbrush, sa libro ni Abbey Sy, sa walang kamatayang mga papel at notebook na acid free, at watercolor. Kasama na dito 'yung gastos sa gasolina at bigat sa bulsa noong umikot ako ng Ortigas, Makati, Katipunan, at Don Roces, para sa Zig Pen Meet at sa TypeLab MNL, sa Katipunan Art Fair, at sa 10a Alabama, na hindi ko malilimutan bilang mga highlight nitong taon.

Nasulit ko naman ata sila. At napakalaking bagay na rin para sa akin ang maibahagi ko ito sa mga taong malapit sa akin. Eh, 'yung sila rin, natuwa sa novelty at gawa ng mga local artists at crafters natin. Mission accomplished.

Kamusta naman 'yung makasama mo sa iisang kuwarto 'yung mga typography idols mo, 'di ba. At 'yung narerecognize na nila 'yung mukha mo dahil madalas ka ngang napupunta sa mga ganoong gathering. Gah.

Siguro kung personal growth ang pag-uusapan, particularly, 'yung paghanap ng isang bagay na mae-enjoy ko sa labas ng Med, natagpuan ko 'yun ngayong taon.

Gastos sa oras. Dahil sa kakahintay sa tamang oras--sa oras na kathang-isip lamang. Dahil wala naman ata talagang tamang oras. Ang mayroon tayo ay ang ngayon. Kailangan mo lang lakasan ang loob mo at tumalon.

Dito rin ako nagkulang ngayong taon.

Nasanay na, eh. Pero lagi naman tayong may laban. Ang tanong na lang ay, gaano mo ba kagustong mangyari ang isang bagay na nasa iyo ang kontrol?

Sunog-oras rin ang walang-katapusan kong pag-iisip, dahil kumbinsido akong may mga ritwal na kailangan ko munang pagdaanan bago makatuloy sa dapat gawain. Halimbawa na lang ay ang pagmumuni-muni ng ilang oras, ilang araw, bago isulat sa papel ang mga napag-isipan. Saka ko na lang mapapansin na ubos na ang oras, at natambakan na ako ng iba pang mga gawain.

But then again, sa mga puntong ito bumagal ang takbo ng aking mundo. Mas na kaappreceate

Sa effort.

Sa pagbibigay ng sarili. Malaman lang na sadyang may mga taong kahit magbigay ka pa ay hindi nila kayang ibalik iyon, gaya ng pagbabalik na iyong iniisip.