#31.12.2015

Yeni yıl, yeni umutlar, yeni düşler, hayatımın geri kalanına açılan yeni bir sayfa… Acısıyla, tatlısıyla, heyecanla, özlemle, zaman zaman isyanla, umutla, mutlulukla geçen bir yıl daha. Geriye dönüp baktığımda “yıllar ne çabuk geçiyor” dedirten zamana karşı koyamasam da geçen zamanlarımı, günlerimi boşa harcamadan, heba etmeden yaşayabilmek en değerlisi. Bu yıl kendime ne kattım bilmiyorum ama öğrendiklerim elbet var. Önce affetmeyi öğrenmeye çalıştım çünkü farkettim ki affedemediğim şeylerin, kişilerin veya olayların bana kattığı tek şey huzursuzluk. Eğer hesaplaşmayı bırakıp affetmeyi becerebilirsem daha mutlu, huzurlu olabileceğimi farkettim. Her ne olursa olsun insanların yaptıkları kötülüklerin karşılığını bir şekilde aldıklarını farkettim; affetmeye başladım. Sonra, umutlu olmaya çalıştım. En mutsuz, umutsuz anımda bile köşesinden bir yerinden umutla tutunmaya çalıştım. Tutunamadığım da oldu o zamanlar isyanla doldum. İnsan her şeye rağmen yaşıyor, zaman her şeye rağmen geçiyor ve en mutsuz olduğumuz anlarda bile bir daha hiçbir şey düzelmeyecekmiş gibi geldiğinde daha çok umutsuzluğa sürükleniyoruz. Benim de sürüklendiğim zamanlar oldu, gücüm yettiğince baş ettim. Bir de özlem… Ben çabuk alışıyorum her şeye, bazen iyi bazen kötü ama alışıyorum işte. Alıştığım şeyden, insandan, andan, zamandan, şehirden uzaklaştığımda da bu uzaklığa alışmaya çalışıyorum. Alışmaya çalışırken de çok özlüyorum. Bu senenin sonlarına doğru özlem duygusuyla çok baş etmeye çalıştım.  Ne zaman ki yıprandığımı farkettim o zaman savaşmaya başladım. Belki alt edemedim ama savaştım. Sonra ufak şeyler… Ufak şeyler beni her zaman mutlu etmeye yeterdi zaten, peki mutsuz etmeye? Evet, ufak şeylerden çok mutsuz olduğum da oldu. Zararı yine bana oldu. İnsanlar… Yeni insanlar tanıdım, sevginin ve saygının önemini hatırladım. Kimisi mükemmel diye tanımlayabileceğim kadar iyi ve temiz kimisi de içinde, kalbinde barındırdıkları kötülükler yüzlerine yansımış insanlardı. Kimseyi sevmek zorunda olmadığımın farkındayım, farkındayım ki o insanlara bile elimden geldiğince saygılı davrandım. Mükemmel olanlar içinse her seferinde kendileri kadar güzel şeyler diledim, çok sevdim, saydım. Bir de bir şeyi çok daha iyi öğrendim… Aşk. Aşkın gücünü keşfettim. Aşk tüm engelleri aşabilecek, tüm mesafeleri, uzaklıkları yok sayabilecek, tüm olmamışlıkları oldurabilecek, bir insanı bulutların üzerinde yürüdüğünü hissettirebilecek  güce sahipmiş bunu farkettim. Yaşadığım an'ların güzelliğinde kalamadım belki ama aklımın en unutulmayacak kısmında yer ettiler. Aşk'ın iki kişinin birbirine dokunamaması değil, dokunabilmesi olduğunu farkettim. O'nun kokusunu içime çektiğimde, o anın gerçekliğine inanamadığımda anladım ki aşk inanılamayacak kadar güzel. Araba kullanmasına kadar özlediğimde anladım ki o'na dair gereksiz bir ayrıntının bile özlemini çekebileceğim güçte bir şey. Sonra o bir sürü yoğun duyguyu barındıran aşkı kendime saklamaya çalıştım. Aşk'a, o'na karşı soğukkanlı durabilecek gücü aradım kendimde. Buldum da… Soğukkanlı durmaya çalıştım, bazen teslim oldum ama her seferinde yeniden denedim. Ona baktığımda, yaşadığım duygu karmaşasına bile yenilmeden gözlerine bakmaya devam ettiğimde farkettim soğukkanlı kalmayı becerebildiğimi. Bir de şükür… Şükretmenin önemini tam anlamıyla bugün anladım. Çünkü bu yılbaşını böyle geçirmeyi hayal etmiyodum daha düne kadar. Yılbaşı çok da önemli değildi ama yanımda olacakların, yanında olacaklarımın hayali suya düştüğünden pek de mutlu hissetmiyodum kendimi, pek keyfim de yoktu. Sonra baktım annem yanımda, anneannem yanımda, köpeğim bile yanımda… Ya onlar olmasaydı? diye düşündüm. Düşününce farkettim ki onlarsız çok daha mutsuz bir ben olurdu. Mutlu olmak için bir değil bir sürü sebep varken hayatımda, bu mutsuzluk neden? O an şükrettim… Şükrettim ki sevdiklerim yanımda. Çok şükür ki bir aradayız. Yeni yıl'a onları öpüp, sarılarak girdim ve bir kez daha şükrettim bu günüme. Mutlu, umutlu, sağlıklı, bol huzurlu, sevdiklerimizle geçen, her anı için şükredeceğimiz kadar güzel bir yıl olsun 2016. İyi yıllarımız olsun.