#3.00

Gecenin 3'ü... Yanan mumun ışığında bakıyorum kendime. Minnacıktım bu aynada annem saçlarımı ördükten sonra saatlerce izlerken kendimi. Ne kadar çok büyümüşüm. Ne kadar çok yıpranmışım. Ne kadar çok yara almışım. Bu ben miyim gerçekten? O minicik kız çocuğu ben miydim? Saçlarım yine örülü.. Ama bu sefer mutlulukla izleyemiyorum kendimi. Yanaklarımdan yaşlar süzülüyor. Gözlerim çökük. Gözlerimin içi parlamıyor. Bana hediye ettikleri acılarımı aynada görüyorum. Eskiden umutla gülümsediğim ayna şimdi umutlarımın toprağa karışmasına şahitlik yapıyor... Kaybolmuş bir çocuk gibi hıçkırarak ağlıyorum ama bu sefer gözyaşlarım kalbimden akıyor.