Nasibi tekrar iliklerime kadar hissettim mesela. İstanbul üniversitesinde yiyip içeceğim, tanışacağım insanlar varmış dedim. Sonra Marmara üniversitesini araç olmaktan çıkartıp zihnimde amaç yapmışım bunu fark ettim ve çok üzüldüm. Tabi bunu fark ettirdiği için rabbime şükrettim. Sonuçta Marmara ilahiyat hayallere hedeflere giden yolda bir araçtı benim için başka yollarla da aynı hedefe varabilirdim ama ben bunu unutmuştum ve merkeze marmarayı koymuştum. Bunun hatırlamak içimi ferahlattı ve tekrar yola koyulmak için güç verdi. Tabi büyük konuşmamak gerektiği hayatta ne olucağının belli olmadığını da ilk kez yaşarak öğrenmiş oldum. Ve en önemlisi benim için hayırlı olacak olanı en iyi benim değil de rabbimim bildiğini unutmuştum belki istanbul üniversitesi de bana açılan çok güzel bir kapıydı. Yaşayıp görmeden karalar bağlamanın bir anlamı yoktu.