#13ekim

Dün gece öyle bi delilik yaptık ki! Gerçi onlar daha önce de yapmışlar ama ben ilk defa böyle bir şey yaptım. Şuan köydeyim, normalde köyde vakit geçirirdik ama bu sefer araba ile gece şehir merkezine gittik. Yani aslında şehir merkezi demek pek uygun olmadı ama İstanbul yoluna çıktık desem daha iyi olur sanki. Ceren sürdü arabayı ama o da ehliyetini yeni almıştı. Ceren ile birlikte arabada 6 kişiydik, bagaj bile doluydu. Damla'nın bir arkadaşı vardı, onun yanına uğradık önce. Yeni insanlar tanıdım, Oğuz ve yanında biri daha vardı ama adını unuttum bir de Tahir vardı zaten Tahir'i de tanıyordum. Eğlenceli insanlardı, biraz sohbet ettikten sonra da çiğ köfte yemeye gittik. Böyle anlatınca pek bir heyecanlı gelmiyor kulağa ama tırların yanlarından geçerken oh tamam bunu da geçtik, ayy şunu da geçtik diyerek geçtik. Önde Damla'nın arkadaşlarının yanına gideceğimiz yeri tarif eden Melih oturuyordu, bagajda da Ali İhsan vardı. Biri dur dedi, diğeri oradan dön dedi. Ceren ikisinin de dediğini yaptı. Dedim ki sanırım buraya kadarmış, bir de diyorum ki ölüceksek ilk ben öleyim. Bu lafıma da baya güldük. Yaşayabildiğimiz için de sevinçliyim aslında. Hem böyle bir anıya sahip oldum hem de o eğlenceli yolculuğu cehenneme çevirmemiş olduk. Anneme söylemedim, ilk defa bir şeyimi sakladım. Kendime ait anlarım olsun istiyorum artık. Dün sabah Ceren beni almaya geldiğinde geleceğinden haberim yoktu. O sırada da dayımların balkonunda çay içiyorduk. Kızlar geldi, yanlarına gideceğim giderken de bir yandan anneme soruyorum ne diyeyim kızlara diye. Anneannem de ne istersen onu de dedi. Ne kadar da doğru. İşte böyleyim, her şeyime annemin karar vermesine müsaade ediyorum. O kadar alışmışım ki kendime ait bir anım olsun istedim, bir kereliğine bile olsa sadece benim olsun istedim. Sırf onlara layık bir evlat olabilmek için gençliğimden vazgeçiyormuşum meğersem. Onlarla vakit geçirmeye başlayınca aslında yaşamıyormuşum ben dedim. Sahiden de yaşamıyordum ki. Heyecan desen yoktu, çünkü heyecan yaratan bir şeyler olmuyordu hayatımda. Tek heyecan yaratıyor diyebileceğim şey çay doldururken taşırmaktı ya da demini çok koymaktı. Şimdi ise daha farklı şeyler oluyor hayatımda, yaşayabiliyorum. Ben hiç bir zaman ailemin sözünden çıkan bir çocuk olmadım, annemler ne dediyse zıttı yerine ne dedilerse onu yapmayı tercih ettim. Sırtımda taşıdığım yük de bu işte. Ne birinden benimle taşıması için yardım isteyebiliyorum ne de yere bırakıp kaçabiliyorum. Hep benimle. Galiba ömrüm boyunca da böyle devam edecek. Kendi çapımda minnettarlığımı bu şekilde dile getiyorum sanırım. Belki bir gün nedenini buraya anlatmak için cesaret bulabilirim kendimde. Sonuçta burası günlüğüm. İçimi dökebildiğim ve bana ait olan bir yer.