#12.2017

03.12.2017

Podstawową przyczyną tego, co już chyba bez ogródek nazwać moją depresją, jest fundamentalne zaburzenie tego, co było przez całe moje wcześniejsze życie podstawowym sensem mojego istnienia (a także źródłem mojej pozycji w rodzinie i wszystkich sukcesów) – zdolność do systematycznej nauki, do systematycznego robienia czegokolwiek. Jakkolwiek nie przestałem aż do dziś rozwijać się intelektualnie (czyli robić to, co zawsze najbardziej lubiłem i w czym zawsze byłem najlepszy), tak w którymś momencie życia zatraciłem zdolność prowadzenia swojego rozwoju umysłowego w ramach jakiejś instytucji, jakiegoś systemu edukacyjnego. Dodatkowo poczucie celowości funkcjonowania w obrębie takiego systemu zostało u mnie wyczerpane. Dlaczego? Otóż w którymś momencie nastąpiło przesunięcie środka ciężkości sensów i celów mojego życia z uczenia się na tworzenie, a ściślej mówiąc – twórczość wpisaną w kulturę przekazu wrażeń (w której dominującym medium pozostało jednak pismo). Nauka, dotychczas cel i sens sama w sobie, stała się tylko środkiem pomocniczym, komplementarnym i niezbędnym do rozwoju twórczości, mimo wszystko jednak – drugorzędnym. Jej status zmienił się z absolutnego na funkcjonalny. Wtedy zaczął się problem. Nauka była w stanie służyć odtąd tylko moim osobistym celom twórczym – i niczemu innemu. Do uczenia się w jakimkolwiek innym celu stałem się z założenia całkowicie niezdolny.

i know, i’m not leaving this moment.

Absolution - an upcoming work