#12.11.2012

All I did was sleep, finish my English final, and studied for my film final. A little. Sort of not really.

Nothing important to write about.

EXCEPT FOR THE FACT THAT WINTER BREAK STARTS TODAY AND I AM SO HAPPY TO BE HOME <3 WEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

If given mistakes, would I take them back? If erasing them could, if erasing them would But would they be the words that I would say?

eve yaklaşmıştık ama otobüs her zaman gittiği güzergah dışında ilerliyordu. meğer caddede kazı varmış. 

otobüsten indim bir kadının köpeği ayaklarının üzerine kalkmış kadına şirinlikler yapıyordu. her zaman geçtiğim kaldırımda, gitgide bozulan kaldırımda yürüyordum. karşıdan bi adam geliyordu kaldırımda  ikimize de yer yoktu seyyar arabası olduğu için ben caddeye indim. adam yaklaşınca durdu 'sadece iki tane kaldı' dedi. ben adamın yüzüne dahi bakmadım ve dinlediğim müziğin sesini açtım. çünkü normalde iki kulaklığımı dahi takmış olsam bile kısık sesle dinlediğim için dışarıdaki sesleri gayet net duyarım.

arabalara kırmızı yanmasını bekledim,sonuna kadar. arabalar durdu. sağıma soluma baktım ve adımı atmamla kolumun,telefonumun vücudumun yarısının beyaz bir minibüsle bütünleştiğini hissettim. telefonuma arabanın rengi geçmişti. hala sıkı sıkı tutuyordum yani şok gibi bişey. sol omzumdaki sızıyı hisssettim. etraftakiler minibüs şöförüne bağıradursun ben öylece kaldım. ayaklarım titriyor ama ne düşebiliyor ne de ilerleyebiliyordum. eteğim olduğu için uzun adım atamamıştım. o adamı duymamak için kulaklığımın sesini sonuna kadar açmıştım... 

kulaklarımı tıkadığım adam son gördüğüm insan olabilirdi. normalde yanından aldırmadan geçeceğim o insanı düşünüyorum şimdi. vermem gereken bir sadakayla def etmem gereken bir bela,musibet varmışta bilememişim.