#08.12.2018

Her çiçek her ortamda büyümez bilirsiniz. Tamam, hadi diyelim büyür ama çiçek açmaz. Çiçek açsa bile açtığı çiçekler canlı olmaz. Her çiçeğin kendini bulması için farklı şartlara ve farklı ortamlara ihtiyacı vardır. Mesela kimisi güneşi sever saksısını güneş alan bir camın önüne koyarsınız. Kimisinin saksısı ufak gelir, saksıyı değiştirirsiniz. Kimisi pek suyu sevmez, çok su verirseniz çürür gider ama kimisi de suyu çok sever. Her çiçeğin kendini bulması için ihtiyacı farklıdır.

Mesela bir kardelenin, kardelen olabilmesi için kar gerekir. Anneannemin menekşeleri güneşi ve suyu çok sever mesela. Dedemin gülleri yaz kış çiçek açar. Çok şey istemezler. Çünkü onlar yediverendir. Deden gibi güçlüdürler fakat istedikleri sadece ilgidir. Dedem onlarla ilgiyi keserse hemen küserler. Begonyalar gölgeyi ve sohbeti çok sever. Mesela komşular gelir ikindi vakti bahçede kahve içmeye, yada kahvaltıdan sonra biz bahçede kahve içeriz begonyalarda hemen o güzel kokuları ile dahil olurlar sohbete. Eğer sohbet olmazsa güzel kokmazlar. Hanımeli, floryalar, karanfiller yada ortancalar hepsinin ayrı bir ortamı ve isteği var. Eğer o şartlar karşılanmazsa eksik kalırlar, kendilerini bulamazlar. Ben çiçek değilim ama o günden beri bende eksiğim, yarımım. Kaybolmuş biriyim. Aslında dediğim gibi ben çiçekte değilim toprağım.

Hani Zeus Kabadayı bir şarkısında diyor ya "Sen Papatya'sın ben toprak" diye işte ben o toprağım. Yani... Şey, o topraktım. Şimdi farklı farklı toprakların vardır senin kesin. Peki sen nasılsın Papatyam? Toprakların nasıl, eskisi gibi açıyor musun yoksa daha mı canlısın artık? Çiçeklerin güneşte parlıyor mu? Şarkının devamında "Güneşi kıskanırım" diyor ya hani. Ben şimdi güneşi kıskanmaya razıyım... Bu topraklar senden sonra kurudu. Çölleşti! Artık yabani bir ot bile bitmez oldu...