#070326

'dün iftara öğrencilerimi davet ettim (elbette öncesinde ailelerinden yazılı izin aldım) ve sanırsın ağır misafirlerim geliyormuş gibi hazırlık yaptım.. bu kez misafirlerime ayrı özen gösterdim, maçı izlemek için beamer hazırladım, farklı yemekler yaptım hepsi onlara özel olsun diye. ardından hayatımın en tuhaf en başka gecesini geçirdim.. erkenden geldiler, iftara iki saat falan vardı henüz, elleri de boş gelmemiş hiçbiri.. naif düşünceli öğrencilerim benim. sohbet, muhabbet arası ben tabii ki hazırlığıma devam ederken 'yardım edelim' çağrılarını duymazdan gelip onları rahat ettirme peşinde devam ettim.. iftara yarım saat kala, maç başladı, maçı izlerken sofrayı hazırladım ve göz ucuyla keyifleri tıkırında olan çocuklara baktım. 'Allah’ım bu nasıl bir lezzet' demeden geçiremedim içimden.. onların evimde buldukları rahatlık, beni mest etti. sofraya oturduğumuz sıra, duâ eşliğinde açtık oruçlarımızı, tabii ki erkeklerin gözü maçtan ayrılmadı (neyse ki tüm duvarı kaplayan bi beamerımız var). malum, Beşiktaşlı öğrencilerim Galatasaray kaybeder umuduyla maç gününü seçmişlerdi ama Rabbim benim yüzüme güldü, onlar mort oldu. yüzlerinin aldığı ifade, baddaniye altına gizlenişleri kaybedince; uzun süre aklımdan çıkmayacak. iftar sonrası çok durmazlar sandım, beni şaşırttılar; abur çubur sofrası hazırladık, çay demlemiştim zaten; oturduk önce aşk hayatlarını, okul dertlerini ardından neler neler konuştuk Allah bilir.. bi anda arabesk moduna girip, karaoke yapıp damara bağladık, sonra nasıl oldu bilmeden ilahiye geçtik.. en trajikomiği de şimdi geliyor; kapanışı halay çekerek yaptılar. sanırım gece onikiye az kala son misafirimi uğurladım. gitmeden bana bıraktıkları güzel bi cümleyle sonlandırmak istiyorum bu anımı 'burası evden daha rahat'.