#051915

Nasa Cebu na ulit kami. Medyo nalulungkot pa ako kaninang umaga kasi aalis na kami sa Camotes. Minsan ko lang kasi ma-feel yung isang lugar. Yun bang gusto mong titigan talaga hanggang sa magsawa ka. Pero feeling ko hindi ako magsasawa eh. Unang kita ko palang sa mga nagsunod-sunod na puno sa gilid ng daan alam ko nang di ako mabobore kahit papano. Yung sa pagsakay ng motor at makikita mo yung dagat, pati yung view papunta sa bayan na para kang pumasok sa isang teleserye kaso walang macho at magandang bida dahil ikaw lang talaga mag-isa. None of the above kumbaga. Kahit saan ka pa tumingin o magswimming dun, malinis talaga yung tubig. Nakadagdag pa yata sa pagkalungkot ko nung nagsink in sa utak ko kaninang umaga na birthday niya. Ewan ko ba. Ngayon nalulungkot na ako kapag naaalala ko na lang siya. Echos no. Pero dati parang ewan ako kiligin at ang sarap sampalin sa sobrang ngiti kapag naiisip siya. Char.