#03.40

Ne uykum var nede halim...

Yine sancılı bir gece. Nasıl bir acıysa, geçmiyor, uyutmuyor. Ama her zamanki gibi bitecek. Sabah olacak, olmalı, olmak zorunda.

bu özlem haddini aştı, fakat dur demek geçmiyor içimden

Ertesi gün sana kavuşmayacağım için Uyumadığım geceler var benim… Cemal Süreya

bir yerden sonra düşülmüyor, diyor. bir yerde ne rüya ne hayal görünmez oluyor. üzerine yüklemiş bir geceyi, koşuyor. anlam, çıkmaz sokaklar gibi yaşlı ve çıplak –kılıksız ve şimdiye yakışmayan bir biçimde– aşınmış duvarın paslı sarmaşıkları kadar yanlış yanlış yanmış şimdi, diyor. kırmızı ışıkta geçmek gibi bir ölüm, yani şimdi birilerini alıyor. –ki içimizde, ölümsüzlüğe sarılı acılar var– kelimelerin keskinliğinden ağzı yara, beni burda bulun diyor. ama orda evren genişliyor.

Keşke uyuyabilsem.. her gece saat daha da geç olmuş oluyo ve ben engel olamıyorum. Sadece yatağın içinde dönüyorum boş boş düşünüyorum ya da. Ama uyuyamıyorum..