#0159

Hiç deprem yaşamadım ama Vatan'ım dan gelen her deprem haberinde, içimin daraltısını, gözümün yaşını durduramadım.. her saniyesini takip etmeyi, her anımı dua ile geçmesini sağladım.. 'ailen mi var, tanıdığın birimi kalıyor orada' sorularına ise hep aynı yanıtı verdim, 'insanımız kalıyor'.. benim kanımdan, canımdan olmak zorunda değil ki.. benim Vatan'ım enkaz altında kalıyor.. ben nasıl, hiç birşey yokmuşcasına, içim rahat oturabilirim ki? Şehit haberleri, cinayet haberleri, kaybolan çocukların haberleri, depremler, umutsuzluklar.. ben en çok bişey yapamayışıma yanıyorum her seferinde.. elim boş.. bomboş kalıyorum öylesine.. ah.. öyle çok ki.. üzülecek, yanacak öyle çok sebep var ki artık.. öyle çok, öyle fazla ki..

who doesn’t want to be inside of the mind of those that they deem worthy? i don’t have all of the answers. i wish that i could fit all of your pain into a bottle and let it drift into the sea. lost forever beneath the waves. as it crashes and sinks. somewhere you’ll never find it again. i’m sorry about the loss that you feel. i want you to know something though. if flowers don’t die, how will new ones replace them? if you’re so insistent on keeping one rose alive, you’ll miss the whole fucking garden. life is like that. we’re so hell bent on one thing of great importance that we fail to see the many thousands upon thousands of mini-interactions that made it great.

Annem ile yeni birşey izleyelim dedik, yine uyuya kaldı.. kendimi terk edilmiş kedi yavrusu gibi hissediyorum şu an.