#011716

Sobrang bagal ng oras pag nasa probinsya ka at sobrang aga pa gumising ng mga tao. Kami ni nanay ang nagvolunteer na magluto ng agahan. Sobrang daming tirang kanin kaya nagfriend rice kami ni nanay. I bought eggs and beef loaf para may lasa naman yung kanin. Medyo nahihiya pa akong bumili kasi baka iba yung term ng itlog nila doon. Buti na lang naintindihan ako ni kuya. General term naman yung itlog no. Haha! Sa kanila kasi, "bunay" daw tawag ng itlog.

Dalawang beses kaming nagluto ni nanay ng fried rice. Akala namin di nila mauubos, ayun, sobrang linis ng pinaglagyan. Second batch na kami kumain since sobrang dami ng pinapakain namin ni nanay. Pagkatapos din namin kumain, hinanda rin namin agad yung para sa pananghalian.

Gusto sana ni nanay na pumunta kami sa bahay ng isang uncle ko na nasa kabilang bayan para bisitahin namin yung kakapanganak pa lang na pinsan ko. Kaso, andaming pamathiin ng mga matatanda doon. So we respected their belief at di na lang pumunta.

By afternoon, naghanda na kami ni nanay ng hapunan. Nagluto kami ng bihon. Uncle Eric asked me kung matagal pa ba daw maluluto. Obviously, di pa nakakasimula si nanay since may kausap siyang kamag-anak ng tatay ko. He came back thrice. So tinawag ko si nanay at balikan na lang niya mamaya yung bisita. I really hate it when I’m constantly pressured onto something. I prepared the table pagkatapos ni nanay magluto dahil sobrang nagugutom na rin ako. I called everyone except those guys na nasa likod ng bahay. But something’s really bothering me.

Hindi ako agad -agad lumapit sa mesa. Tinawag ko muna ang lahat lalo na ang nanay ko. Ayoko sa lahat na pinaghihintay ang grasya sa mesa kaya I really got pissed nang sinabi ni nanay na mamaya na siya kakain. Talagang nagalit na ako sa kanya. Kaya nga hindi ako agad lumapit kasi baka sabihin ng ibang tao na sarili ko lang ang iniisip ko. The mere scene kung paano ka tingnan ng mga tao sa labas ng bahay, para kasing gusto rin nilang pagsilbihan sila. Like duh, mga donya at donyo ba kayo para pagsilbihan? Tapos napakachoosy pa. I tried my best to understand. Sinagad ko yung pag-intindi ko na baka ganun talaga yung tradisyon nila. Talagang naiinis lang ako kasi imbes na tumulong sila sa namatay, sinasagad nila yung pamilya namin na pagsilbihan sila ng masarap na pagkain. Hindi lang talaga ako sanay. Kasi sa amin sa Cebu, kung may bisita, kung ano yung iseserve, it can be biscuits or bread tapos juice or kape, okay na eh. Pero sa kanila, kanin at “masarap” na ulam talaga? Wow. Ano ‘to, piyesta? So imbes na kumain, nanuod na lang ako ng movie sa laptop ko. Ayun, naiwan yung pagkain sa mesa. Tawag sila ng tawag sa’kin para kumain, talagang di na ko lumapit. Nanahimik na lang ako sa sulok. Tangina. Nakakainis. Bahala sila kung anong sabihin sila.

Nung naghanda na sila para matulog, humiga na ako kaagad. Tinanong ako ni nanay kung anong nangyari. Talagang sinabi ko sa kanya na sumama yung loob ko. Iniiwasan ko lang na baka may masamang masabi yung mga tao tapos siya ‘tong ano. The next day, duh, taray mode pa rin. Pinigilan ko lang talagang magsalita. Baka magsisi pa ako sa huli.

I’m really pissed kapag nakikita kong walang bumabantay kay lola. Parang passing lang na nawala si lola. Mas busy pa sila sa pag-asikaso sa ibang tao kesa bantayan si lola at maglaan sila ng oras for the last time.