#01.29

“Balkonun kapısını açtım, sonuna kadar. Yüzüme bir rüzgar vurdu. Biraz sert ama güzel... Üşütüyor ama ince bir sıcak nağmelerinde. Dinledim, sokağın sessizliğini, sokağın ölüşünü. Aklımda çok şey, aklımda hiç şey. Öyle oturdum. Ve düşündüm. İnsan buna tutkun olabilir miydi? Bir ölüşteki huzuru dinlemeye, evlerin sönmüş ışıklarında kaybolmaya... Kasımın büyüsü, kasımın o eşsiz havası. Bir sandalye, biraz rüzgar ve çok huzur.”

Il vento voleva dirmi qualcosa, tentennava un po'. Il mio sesto senso si ampliava un po' di più immaginando il peggio. Il cielo è cambiato in un attimo, vincono le nuvole e la bufera qui fuori. Mi maledico e ripeto a me stessa che è proprio vero: i momenti belli durano pochissimo. Già. Ed ecco il mio momento brutto, dove tu mi ripeti che non ci sei, niente e nessuno mi ascolta ed io non sono che una piuma leggera posata per terra. Desidero la pioggia incessante domani, anche su queste parole per ricominciare una maledetta e santissima volta ancora.