#01:37

söylemek istediğim tonlarca şey var. sanki ağzımdan bi’ kelimeyi bıraksam bir daha susamayacakmışım gibi. bıraksam.. bırakabilsem ya da.. çünkü ağzımı açasım bile gelmiyor daha doğrusu tek bir kelime etmeye gücüm yetmiyor. yorgunum. bazen o kadar çok susuyorum ki bi’ şey söylemek için konuştuğumda sesim yabancı geliyor. kendi sesim bana yabancı geliyor, düşünebiliyor musun? afallıyorum her defasında. aslında hiç konuşmam gerekmese iyi olurdu. sesimi duymak istediğim söylenemez nasılsa. çokça ağlamak ve boş duvarı seyretmek istiyorum. önceden saatlerce konuşurdum o duvarla şimdi yalnızca dalıyorum öyle. önceden ne çok konuşuyormuşum aslında. aynanın karşısına geçip saatlerce kendi aksime de konuşurdum. şimdi aynanın karşısına geçip kendime maske hazırlıyorum yalnızca. önce makyaj yapıyorum sonra da o günkü gülüşüme çalışıyorum. evet, yapıyorum bunu. çünkü maskem mükemmel olmalı. eğer bana benim için yaşamak zorundasın dendiyse ve ben bunca ilacı, tedaviyi sırf bu sözün sahibi için kabul ediyorsam her şeye de harfiyen uymalıyım. annem için, onun gözünün önünde mükemmel bir hayat yaşamalıyım. onun gözleri kapalıyken ağlamalı, kulakları beni duymazken bağırmalı ve elleri başımı okşamazken kesmeliyim saçlarımı. ne kadar çok susarsam o kadar rahat oluyor bunlar. sus ve itaat et. için kanasın ama dışarıya atma kanını, içerden zehirler mi seni bırak zehirlesin. için cayır cayır yansın ama dışarıya dumanını verme. sigara iç o dumanla idare et işte.

Good night

yüreğimi ellerine bırakmak istemiştim, senin de bi’ yüreğin vardır demiştim.