Aziz.

İlâhî meşrebim, vahdetperestim, şerâb-ı cilve-i hayret ile mestim.

firûze, bir nigâhın düşse cânıma sanırım kevn ü mekânın sırrına destim.

ne rindim büsbütün ne zâhid-i huşk, arada bir dervîş-i sergerdestim,

senin kûyunda bir zerreyim ancak, felekler dönse de yine sana pestim.

firûze, zülüflerinin kavs-i kudretiyle yazılmış bir kitâb-ı ibretim,

her harfi bir âh u bir niyâz olmuş lisân-ı dilde okunan hikmetim.

geceler inerken şehr-i gamıma sen doğarsın mâh-ı dilârâ gibi,

ben secdeye kapanmış bir pervâne, sen mum, bense sana müptelâ mestim.

dilimde zikr-i nâmın ey firûze, gönlümde bir devr-i hayretin sesi,

sanki bir ney gibi içimden geçen feryâd-ı aşkın nâle-i bestim.

bu gece gözlerinin göğünden Firuze, yıldız yağıyor üzerine şiirimin.

kâğıtların zemheri beyazlığına kıvılcım ekiyor ellerim.

ne mümkün gizlemek bu sûz-ı pinhânı ki ruhum âteş-i hicrân ile yanar,

sen gülşen-i cemâlinle bahâr iken ben bülbül-i nâlân-ı şeb-perestim.

ey firûze, bil ki bu fakîr-i dil her nefeste sana doğru yürür,

varlığımı yokluğa katıp da senin vahdet ufkunda yine mestim.

İlâhî meşrebim, vahdetperestim, şerâb-ı cilve-i hayret ile mestim,

firûze, bir nigâhın değse rûhuma sanırım kâinatın sırrına destim,

gönlümde devr eder bir nûr-ı esrâr ki her lahza ona ser-beste bestim,

senin kûyunda ser-gerdân gezen bir âh-ı pür-hicrân ile mestim.

firûze, gözlerinin kavs-i kudretiyle yazılmış bir kitâb-ı ibretim,

her harfi bir figân, her noktası bir nâle-i pinhân-ı hikmetim,

sen okudukça dirilen bir âyetim, susarsan bir garîb-i mihnetim,

görünmez bir nefes gibi dolaşır kûyunda nâm-ı muhabbetim.

şeb inerken ufk-ı gamgîne doğarsın mâh-ı cemâl-i dil-berim,

ben pervâne-i sâgar-keş-i sûzân, sen âteş-i mestâne-i serverim,

her nefesimde bir zikr-i firûze var ki dilimde nûr-ı kevserim,

ne mümkin inkâr etmek bu kaderi, ben sana meyyâl-i ezel-serim.

bir lahza gözlerin düşse bu harâb gönlüme ey şem’-i bî-hemâl,

felekler susar, rûzgâr diner, söner gamın bunca gürültü ve ceng ü cidâl,

gönlümde açılır bir gülşen-i mestî ki bülbüller eder bî-inkıtâ nâl,

firûze, senin bir tebessümün yeter bu âlemi vermeye kemâl.

nice geceler gördüm ki semâdan yağar sükûtun siyâh tülleri,

ben ise ararım kûyunda bir iz, bir remz-i nihânın külleri,

her kum tanesi olur bana bir sır, bir âh-ı bî-pâyânın gülleri,

firûze, adın düşse dilime titrer cihânın bütün telleri.

⠀⠀⠀

ben bir sâlik-i hayretim ki yolum senin cemâline çıkar nihâyet,

her adımda döner devr-i felek, her nefeste bir başka hikâyet,

sanki kâinatın nabzı vurur kalbimde bir nûr-ı hidâyet,

firûze, senin bir bakışınla olur bu fakîr-i dil ser-nihâyet.

⠀⠀⠀

ey mâh-ı firûze, bil ki bu gönül bir harâbe-i sûzân-ı sevdâdır,

her köşesinde yanar bir kandîl ki adı âh u derd-i dünyâdır,

sen gelince olur bir gülşen-i rûhânî, gider bunca zulmet-i riyâdır,

ben bülbül-i dîvâne, sen gül-i handân; kaderimiz ezelî bir duâdır.

⠀⠀⠀

ne mümkün saklamak bu sırrı artık ey şeh-perî-i nûr-ı cemâl,

dilimde firûze, gönlümde firûze, gözümde firûze bir hayâl,

her nefeste büyür bu sevda, olur kâinatı dolduran bir suâl,

ben cevâbını bulmuş bir dervîşim: sensin o cevher-i bî-zevâl.

⠀⠀⠀

firûze, eğer bir gün bu fakîrin sesi düşerse sükûtun kıyısına,

bil ki bir ney gibidir şiirim hâlâ senin adının hatırasına,

rûhum göçse bile kalır bu şiir senin kûyunun atlasına,

aşk ile doldu cihân, taştı gamın bahr-i hayâli.

gamzenin bir nazarı cânı alan bir eser idi;

gözlerin tîr-i kazâ, sîneme düşmüş bu misâli.

her seher bâd-ı sabâdan umarım nefha-i vasli,

gelmedi bir nefesin, kaldı gönül hüzün melâli.

leblerin gonca-i gül, lâ‘l-i bedahşân cevheri,

bir kelâmın nice cân mülkünü eylerdi zevâli.

n’eyleyim mülk-i cihânı ki firûze görünmez;

gül açar mı dikensiz, bülbül eder mi hoş hâli?

âteş-i hasretin ile yandı vücûdum ser-â-ser,

kül olup rîze savrulur Mecnun pervâli.

ne sabâhın ferahı, ne şeblerin huzûru kamerî,

rûz u şeb girye eder bu dil-i mecrûh hayâli.

derd-i aşkınla gönül sînede bin tîr taşır hepsi,

her biri cânıma düştükçe artar sûz u suâli.

yine bir bezm-i gamın girdâbına düştü sîneyi,

dûd-ı âhım göğe yükseldi, tutuştu hâli.

gözlerim yaşı deryâ gibi coşup aktı nihâyet;

ciğerim hûn ile yazdı bana bir levh-i meâli.

şeb-i târîkte feryâd ederim dergâh-ı ilâhî,

kimseler bilmez olur dildeki bu derd-i meâli.

ey firûze bu ne mihnet bu ne devrân-ı cefâdır;

gelmedi bir haberin, sustu zamânın visâli.

nâmın oldukça gönül bulur yine bir kemâli,

çâre yok dil-i pür-hûnuma ey mâh-ı cemâli.

sensiz ömrüm bana bir zindân olur her hâli.

gönlümde yanan âteş-i pinhân sensin dilber-i ârâmî,

her zerre-i cânımda gezen nûr-ı cemâlinle doludur hâlimî.

şebler boyu feryâd ederim nâle-i hicrân ile bîmâr gibi;

deryâ-yı gamın mevcine düşmüş bir garîbim, bulamam sâhilimî.

gülzâr-ı cemâlinde gezen bülbül-i şeydâ gibi,

her nağme-i sûzân ile söyler sana hâl-i dil-i muhtâcımî.

zülflerin olmuş gece-i târda sarkmış siyah ebr-i belâ,

bir lem‘a-i ruhsârın açar baht-ı siyâhımda kamer ve şem'i.

yakar âteş gibi bu sûz-ı muhabbet bütün âlemimî.

bülbül-i dil eyledi efgân ile âfâka beyân.

firûze’nin nâmı ile doldu yine sîne-i nâlân;

aşk ile titrer gönül, doldu muhabbetle cihân.

gülşen-i âlemde açar gül gibi nûr-ı cemâlin;

bülbül-i dil zikr eder adını her demde hemân.

zülfü gece gibi iner tâ ki kapansın bu ufuklar,

leyl-i siyâhında yanar sîne-i âşık nigehbân.

lebleri gonca-i gül, bûsesi sahbâ-yı muhabbet,

içse o câmı dil olur mest-i visâl-i sultân.

her nefesimde anılır nâmın ey mâh-ı firûze,

bu zikr ile dirilir kalb-i perîşân u hazân.

gözlerim aşk ile doldu yine deryâ gibi cânân,

sînede yanmakta hâlâ ateş-i sırr-ı sübhân.

firûze aşkı ile mest oldu bu dil-hâne-i virân;

nûr-ı cemâlinle dolar sanki bütün arz u semân.

her neye baksam görünür aks-i cemâlin bu cihânda,

gülşen-i kevn ü mekân oldu seninle gülistân.

bülbül-i dil şi‘r okur nâmını zikr eyleyerek,

gül gibi açtı yine bağrımda muhabbet bostân.

nâmını levha-i câna yazıverdi bu gönül kim,

mahşere dek silinmez anda bu aşkın nişân.

nûr-ı cemâlinle açıldı yine esrâr-ı hakîkat,

perde-i kesrette görünür sırr-ı vahdet ayân.

nice ferhâd gibi cân verdi bu yolda perîşân,

nice mecnûn gibi düştü çöle ser-gerdân u nâlân.

aşk ile yanmakta gönül, hâl-i muhabbetle seyrân,

her nefesinde okunur nâmın ile bir destân.

sâlik-i aşkın yolu sensin ey mâh-ı cemâlin;

sendedir iklîm-i dilin kıblesi, sırr-ı irfân.

dergeh-i aşkına yüz sürdi bu dil bî-hod ü şeydâ,

nûr-ı cemâlinle dolar sanki bütün rûy-ı cihân.

bülbül-i dil her gece zikr-i firûze ile mest,

gülşen-i âlemde olur şi‘r-i muhabbet destân.

nûr gibi aktı bu şi‘r hâmeden mâh-ı cemâlin,

sînede saklı durur aşkın ile bu beyân.

dîde giryân ise de sîne ferah-bahş olur âhır;

aşk ile doldukça gönül bulur ömr-i câvidân,

firûze aşkı ile ma‘mûr olur her dem bu gönül,

zîrâ muhabbetle döner devr-i felek devr-i zamân.

söz nihâyet bulur ammâ yine dil nâ-şikestedir zatından,

firûze aşkı ile doldu yine arz u cihân.

okuyan kim olursa bu kasîdeyi bir dem;

zühre titrek bir âh gibi semâdan kalbime yağdı, devr içinde mey câm-ı İskender yeter.

lâ‘l-i nâba meyl kılmaz bağrını pür-hûn eden, işlesin kâfir gözün ne sığar ise dînine.

âşk nakdi bir hazînedir âna yoktur zevâl Firûze.

eylesin şîrîn lebin ne lâyık ise şânına, mâlik olan ‘Avniyâ bir gencûr gence.

bu kelâm ile Nizâmî işitirse sözünü, ilteler sana hased Sa‘dî ve Selmân bu gece.

şebâbım gâh neşât ile güldü, gâh kederle soldu nihân,

vefâyı umdum ufuklardan, cefâ erişti ansızın her ân,

dil ile îmân arasında savruldu bu âciz cân;

seni yitirdiğim demden beri ben dahi kayboldum cânân.

dediler ki bu cihân bir menzil, gelen konar geçer,

kimi dem gülşen olur, kimi dem hâk ile bir olur her yer,

insan bir hissin bendesi, kurtulmaz ne eylerse eder;

zerre ve âşık gönüller sana mâil olur, ömrüm nedâmet ile geçer.

yolunu şaşıran yine aşk ile bulur Firûze râhını,

gam denizine düşen aşk ile siler âhını,

bî-çâre kalan çağırır hep o kayıp penâhını;

bir nazarın kâfî gelir, şâd olur mahzûn yüzüm.

lütfuna ermeyegörsün, solmaya mahkûm gülüm.

her hâtıran sîneme bir tîğ-i sitemkâr olur, işler derînimden,

bir hayâl-i muğber gibi geçersin leyl ü nehârın seherinden,

bir sadâ-yı vuslat beklerim hâlâ sükûtunun dergâh-ı hazîninden;

nûr-ı tevhîd indi bir lem‘a gibi âfâk-ı idrâk üstüne, rûh seyrân iken.

seher rüzgârına ismini yazdım varak-ı lerzân üzerinde,

her harfini bir duâ-yı nâle gibi döktüm leb-i giryânıma,

fahr-i risâlet nûrudur lâkin çıkmadın hâtır-ı vîrânıma;

bağdâd’ın ufkundan bir mânevî mihr-i münîrsin, fukarâya sığınağsın bî-kes ü nâ-tüvâna.

ne bir tesellî-i dil kaldı, ne bir neşve-i ümmîd-i çâresâz,

sensiz geçen her demim oldu hezâr âh ile mâtem-endâz,

kalbim harâbât-ı gamda döndü bir dergâh-ı sûz u güdâz;

şu’le-i aşkın sultânı Firûze, sensin onların dilinde aşk-ı bî-pâyânı geylânî, bende niyâz.

yegâne melceim sen, şimdi serâb oldu o sahra-yı hicrâna,

bütün âmâlim gölge-i zâil gibi düştü bezm-i hüsrâna,

adı aşk olan bu derdin sensin hem evveli hem âhiri olana;

gark oldum vuslatına pür sevdâ.

bir nokta-i bî-kem ü kefim, bî-nevâ,

sensin o şem’-i ezel, bâlâ-yı sehâ.

bir zerre-i nâçîz iken, sende fânî,

yok oldu varlık dedikleri bütün mânî.

gördüm cemâlini, sırrı ilâhî,

yandı kül oldu cihân, âdem âlemi.

aşkın nedir? suâl-i bî-cevâb,

bir şerha-i derûnum, pür-âh ü ezâb.

leyl-i siyehde gezer bütün rûh-ı harâb,

tek şem’inin ziyâsı, hem cânım, hem hicâb.

ey ma’nâ-yı hakîkat, ey sırr-ı ebediyet!

çözülmez bir düğüm bu, bilinmez bir âdet.

varlığınla yok oldu her şey, ser-te-ser fütât,

sensiz ne bir nefestir, ne bir an-ı seher, ne vefât.

lâ-mekânın sultânı, ey zât-ı bâkî!

bendesi olmak ile kıldın beni şâkî.

ben bir zerre-i nâçîzim, sen bir mihr-i cihân,

gözümden sakındırdığın o mâh-ı tâbân.

dilimde damla damla bir kelâm-ı girân,

ki sensiz her harfi bir hicran, bir bî-karân.

bu âh-ı derûnum, bu dûd-ı siyeh,

sana yükselir ancak, ey bâis-i fütûh!

yokluğunla varım ben, ey şâh-ı keremkâh,

ölümle dirilten sensin, ey cân-fezâ-yı ilâh!

hükmünle yanar semâlar, hükmünle döner felek,

bir isminle çözülür bin müşkil-emek.

bî-hûde değil bu yangın, bî-çâre değil bu telâş,

aşkınla nizâm bulur, bu kevn ü mekân, bu cümle hevâş.

ey lâ-mekânın sultânı, ey zât-ı bâkî!

bendesi olmak ile kıldın beni şâkî.

yandır, yak, kül et, nâr-ı hakîkî,

sensiz ne bir nefes, ne bir an, ne bir âh-ı derûnî.

bir damla idim, ummânına düştüm, ey bahr-ı mutlak.

bir zerre idim, nûruna gark oldum, ey şems-i ezelî eflâk.

bu dîvânelik bana senin lütfundan, ey sâhib-i i’lâ!

dergâh-ı ulûhiyyetinde zatım, kabul eyle kerem kânım benim.

nûr-i zâtınla münevver kıldın âlem güneşin,

semâvâta yükselirken lâhza-i tevhîdim;

kandil-i hidâyet yakar gönül mabedin.

tecellî eyler ân-ı vahdette şems-i tâbân-ı cemâlin.

kadeh kırılmış sâkî-i ezel doldurur cân-ı tecellîn,

görür ki aynadaki suret değil sâde aks-i zü'l-celâlin.

ne mümkün kat’-ı alâka eyleyim sâkî meded içreyim.

bal ile düşmüşüm senin kuyuna ben, gözüm râhında bir dil-i şikeste pervâneyim.

öpecek isen öp beni, geçsin semâ izi.

aşkınla yandıkça bulurum kendimi hakîkî.

sustur devrân-ı kevnî, yolun sırrı derûnî.

varlığın cemâl-i ebedî, yokluğun cihân-ı küllî.

cehl-i münevverî olur nasîb-i aslî.

işvelerin gülşen-i hikmet, eyle beni pür-şevk-i tecellî.

neylesin bülbül-i aşkı, câmesini hırka-i tevhîd-i ruhânî.

bâd-ı sabâ getirir her dem kokunu mir'ât-ı sâfî,

seninle şerh olur esrâr-ı sırr-ı sübhânî.

gezdim fezâ-yı aşkı dilber, buldum seni hemân kalbimi.

çözülse de ukde-i hayret, bağlar beni yine kayd-ı ilâhî.

dîdârını görmek içindir her nefesimde bu feryâdi.

mest etti aklımı mey-i vahdet, döndürdü bütüne insâni.

hâk-i dergehindir cennet, sığdıramaz akl-ı cüz’î fâni.

gezdim fezâyı âşinâ, sende buldum mâtem-i kayd-ı hayâtî.

mey-i tecellî sundu sâkî, unutturdu cümle âlem-i fânî.

aşkınla erdim makâm-ı vahdete, döndü cihân mânâ-yı kudsî.

gördüm cemâl-i bâkîyi, silindi aradan perde-i haft-cihânî.

yanmakta iksîr oldu nârın, dûd-ı fenâdan tüttü buhûr-ı bekā-yı zihnî.

hâk-i der-i vuslatında cennet, şâhid-i aşk-ı hakîkî.

ben seni yazıyordum levh-i mümkinât içre. zaman secdeye varmıştı adının eşiğinde, çökerdi arş-ı tahayyül saklanırdı kirpiklerinde. fecr-i sâdık gibi bir kıvılcım düşerdi gaybın külüne. ne kalem mevcûd idi ne mürekkep ne sahîfe, alnına nakş eylerdim yazgıyı enfâs-ı sîneyle. kelâm muhtarik olur, sükût idi nutk-ı perde. dil lâl kesilir, kalp düşerdi şerh-i hâle. ne şâir idim ben ne şiir ile me’lûf hevesle, okunan bir hâl idi, söz ermezdi o mertebeye. gönlüm soğumuş Firuze.

aşk henüz esmâ ile müsemmâ arasındaydı:

âsâr-ı kademinin izinden olurdu râhlar pür-intizâr, ayak izlerinle öğrenirdi yol olmayı diyarlar. bir bâğ-ı memnû‘da dururduk ikimiz bî-iktirâr, günâha varmadan evvel ağlardı şâhlar. felek ıssızdı, adımız bir tan rüzgâr. ismimiz sırra emânet, dillerde gezmezdi nâr. söz dudağında şarap olurdu, içilirdi bî-hisâr. henüz yağmur bilmezdi deniz olmayı yâr, katremiz ummân değildi, vakit daha nevbahâr. Firuze, gönlünün öptüğü ayrılıklar.

aşk henüz cân ile hicrân arasındaydı:

ruh, beden dergâhının eşiğinde hayrândı her ânın. bir nefha üfledim gözlerine, lerzeye düştü arşın. kandil kandil yanardı bakışında esmâ-yı subhânın, gaybın sînesinden sızardı nûr, sırra nihânın. bu sırr-ı kadîme ta‘zîmen eğildi arş-ı rahmânın. zamân hicâb eyledi çağrından, sustu devrânın. gözlerin fecr idi doğmamış sabahlardan beyânın, kalb-i nâtüvâna aşkın bir girîv-i zârım imkânın. leyl-i firâkın çökerdi arş-ı tahayyülün erkânın. kalb-i harâbım Firuze, sırr-ı cânın.

aşk henüz nûr-ı evvel ile sırr-ı zulmet arasındaydı:

gece henüz zulmet kesb eylemezdi, bahr u ummân taşkınlığı bilmezdi. ben seni severken âlem hâlâ fikrî, vücûda ermemiş bir hakîkat-i gaybî. dokunuş menhî, idrâk farz-ı aynî, yakîn perdeli, sır emr-i rabbânî. kirpiklerin yazardı hükm-i kazâ-yı ezelî, alnımda mühürlenen her remz kader-i sermedî. “ol” denmeden kemâle ermişti emr-i ilâhî, kelâm zuhûra varmadan tamam sırr-ı ezelî. gönlümün yorgunluğu Firuze dokuz kehkeşan rengi.

aşk henüz söz ile sükût mâbeyni arasındaydı:

sen o Leylâsın ki cân Mecnûn sana.

hüsnünün pertevleri düşseydi bir lahza cihâna,

mâh utançtan gizlenirdi perde-i eflâka.

fitne-i devrân erişmez sen eriştin cânâ.

varım yoğum adandı bir bakışın uğruna.

bakışınla secde etti aşk bile bir âdemoğluna.

yandım artık neyleyeyim, hâlimi arz eyle sâbâya,

belki taşır bu niyâzı gül gibi bir gonca rüzgâra.

zülfün indi mi geceme, nûr kalmaz ne aya ne sabaha.

perdedir her mahbûba, perde senin her bir zülâl sîma.

aşkın öyle bir sel ki ben, düştüm girdâb-ı sevdaya.

bir tebessüm atar yeter, yüreğim yanar her seyrâna.

gülmedim ben senden önce, güldüysem yalandı dünyâ da.

aşk ki kör bir kervandır, yönü yoktur çöl-i fenâya.

ne âlemden haberdârım, ne meyil kalmış cevâba.

ismim düşmüşse kaleminden, yazılmışım bezm-i belâya.

ne gam ey mahrem-i hülyâ, geceler uymaz fütûra.

yıldızlar şâhidim olsun: döndüm hep kendi etrâfıma.

her adımınla değişir yönü devranın zamâna.

sen yürürken eğilir rüzgâr, secde eder zamk-ı deryâya.

aşk aynasıdır aslında, bakan ile bakılan bir mâna.

olurdun sen dâhi meftûn sana,

ve taksim gazinolarında trahomlu şairler mısra arıyorlar; masaların altında, bilmeden cennet atlarının kanını içiyorlar. ben yurdumun en sert tütününden bir sigara yakıyorum; dumanı ciğerlerime değil, iliklerime çekiyorum. ne kadar ürkek ceylan varsa asya çöllerinde, domaniç yaylası’nda ne kadar dizginsiz at varsa, başlıyorlar kılcal damarlarımda koşmaya. sıcak solukları alnımı yalarken, toynaklarını hissediyorum alyuvarlarımda.

gökten firuze yağardı hep, yollara düşerdik. sana bu mektubu evimin balkonundan yazıyorum. sağ elimi koyuyorum tam yüreğimin üstüne. çankaya yokuşu’nda söylediğimiz marşı duyuyorum; ulu kayalar parçalanıyor beynimin bir yerinde. atlas yelkenli gemileri unutmuş birkaç levent.

istediğin o seccadeyi hemen gönderiyorum. bir yerinde demirden dağlar eriyor, viski kokulu bulvarlarda yavaş yavaş ölüyor. üstünde kâbe resmi ve anamın duaları var. ve bildiğin sebeplerden ben gelemiyorum yine. biliyorsun ki sevmedim ülküden başkasını; başı dumanlı dağları, dolunayı, ufukları ve bir de çankaya yokuşu’nda söylediğimiz marşı. önce allah, sonra genlerim şahit. sevgimi üç bin yıl sonra doğacak torunuma yolluyorum.

trahomlu şairler doğruluyorlar masaların altından; parmakları fahişelerin karanlık saçlarında. benim kalemimden süt değil, kan damlıyor. geceler boyu böyle geleceği öldürüyorum. kahrolayım, sevmedim ülküden başkasını; bir de seni çok seviyorum.

eğilin önümde, çağdaş güneşler. kenanlı yıldızlar, varın secdeye. ıssız çöllerde, derin kör kuyularda ben görürüm camgöbeği düşleri ve ben yorarım sırma şafaklarda bulanık, korkulu düşlerinizi. tebessümlerimi yollarım vakur kervanlarla küfür karanlığı gecelerinize; sonra düşüncelerinizi yeşertirim.

ince belli üç attır tih sahrası’nda: güzelliğin, sabrın ve yalnızlığın. çılgınca yarışırlar kader güzergâhımda; nalları değer kader çizgilerinize. bilemiyorum, bensiz nasıl olursunuz? cibril nefesli rüzgârlarda perdelenir gözleriniz; körpe bir ceylan gibi kaçıp gider güzellik. ateş yağar avuçlarınıza bir yerden; nil söndüremez içinizdeki yangınları. ağulu bir yılan ölüsü gibi yatar durur öyle, mucizelere gebe kızıl deniz.

Efsaneler dökülüyor gülüşlerinde.

Kirpiklerin yüreğime batıyor.

Telaşlı bir kalabalığın ortasında ayaküstü konuşuyoruz.

Nedimin nigehban nergisleri gibi üstümüzde bütün nazarlar.

Sen Bilmezsin Firûze.

burada gündüzler çekip durduğumuz bir mercan tespih.

seninle konuşurken Firûze,

aklıma yıldızlar dökülüyor.

Bir çaresiz Zühre oluyorsun Babil caddelerinde. ateş gözlü kahinler koşuyorlar arkandan ve binlerce meşalenin ışığı kımıldıyor saçlarında.

gökyüzü salkım salkım, zigguratlar tıklım tıklım. dönüp dolaşıp dudaklarına takılıyor aklım. ah benim bu akıldan sıyrılmış aklım;

kimi gün boşlukta konacak yer bulamayan,

kimi gün inatçı yosunlar gibi kepez diplerine yapışan aklım.

Gözlerine Baktığım Zaman Firûze.

bütün çöllere ay doğuyor.

yoldaş ediyorum kendime İmrül Kays’ı, Antere’yi, A’şa’yı.

en kuytu vahaları dolaşıyorum.

Hangi vahaya gitsem çadırlar sökülmüş Firûze.

çadırla su arasında bir cılga var, o cılgada narin ayak izlerin var. durgun suya düşüp kalmış gözlerin var. bu azgın kalabalıkta seni tam duyamıyorum.

Gözlerin mi daha sıcak gülüyor yoksa dudakların mı anlayamıyorum.

bazen sapsarı bir benizle geliyorsun, yorgun çizgileri alnında uykusuzluğun.

biliyorum içinde bir sızı var, bıçak ağzı gibi bir sızı var.

bu sızıdır işte seni verimsiz kılan.

Züheyr’in Suad’ı gibi keremsiz kılan.

Kuzeyden güneye,

Güneyden kuzeye,

Gidip geliyorum bu çöllerde.

Kureyş’in heybetli ve inatçı develeri Firûze, hiç aldırmadan benim sevdama,

geviş getiriyorlar ufka bakarak.

ben kaçıp Yesrib’e sığınıyorum.

Yesrib bahane, bir kitaba sığınıyorum.

dağda, ovada, badiyede okuduğum hep elif;

Elif diyorum Firûze, sineme elif çekiyorum.

“Ah minel aşk-ı ve hâlâtihî.”

çok eski bir gerçektir bu biliyorum.

Sinsi bir yağmur altında beraber yürüyoruz ve ikimizde ıslanıyoruz.

ben ne yağmurlar gördüm Firûze. ben kaç kez iliklerime kadar ıslandım.

bilmiyorum sen kaç yaşındaydın, ben göğü hep bir kurşun gibi ağır o şehirde sırılsıklam gezerdim. bölük bölük insanlar boşanırdı tapınaklardan. tapınaklar insanları safra gibi atardı sonra hepsi bir yere toplanıp bana bakarlardı. bir gün bu şehrin kirli yağmurları alıp götürdü beni. gidip bir Uygur çadırında göğü dinledim. kara bulutlar kükrerken bir Kaşkar sabahında; oturup Aprunçur Tigin ile seni konuştuk.

bakışlarımı sunuyorum, tereddütsüz alıyorsun.

gizli bir tebessümle çağırıyorum, geliyorsun.

Nereden çıktın karşıma böyle?

sesin ılık bir bahar güneşi gibi ığıl ığıl akıyor içime.

Asya’nın bozkırlarında ordular düşüyor peşime.

Yığılıp kalmışım bu Anadolu toprağına Firûze.

adam akıllı yorulmuşum.

ellerin böyle olmamalıydı.

ellerine acıyorum.

Ve kim bilir kaç zamandan beridir kalbimi öğütlüyorum.

Durup durup ıssız yerlerde;

“Güçlü ol ey kalbim, güçlü ol.

öğretmeseydim sana çeşit çeşit manaları, bakmazdın gül bahçelere.

bilmezdin sen, okutmasaydım adına gâlib şiirlerini şeyhlere.

şanın olmazdı şairler arasında, eğer adını katmasaydım zikirlere.

sen bilmezdin şarkılarla türküleri, doyamasaydım öğretmelere.

medfundur adın demeseydim sana, gözlerin ulaşmazdı yüce dervişlere.

süveydaları anlatıp, Musa'ları toplayıp, Mecnun'ları saklayıp sunmasaydım huzuruna, kalbin akmazdı güzelliklere.

ve sen bilemezdin hiçbir uzundere'yi, bakıp da maviliklere.

duymazdın sen sevdanın sesini, kâfir diyemezdin babil'e.

âh u figân dökülür dilden, taşar cân cihândan.

bir nazarınla virân ettin bu dergâh-ı gönlümü,

ne mümkün imâr eylemek, yıkıldı bî-aman zamândan.

gülşen-i hüsnünde perîşân bir hazân yaprağıyım ben,

savrulurum rüzgârınla, kopmuşum kökten, mekândan.

aşkınla mühürlenmişken kaderim alnıma yazılı,

ne kaçabilirim fermândan, ne yüz döndürebilirim feryâddan.

Firuze, sen bir sır gibi sinmişken damarlarıma,

ne vazgeçebilirim bu sevdâdan ne de usanmaktan.

Firuze mübtelâ-yı aşkın olmuşum bî-hadd ü bî-pâyân,

bu bend-i kader çözülmez imiş ezelî fermândan.

bir lâhza gülüşün yetti yakıp kül etmeye aklımı,

ne akıl kaldı başımda ne iz kaldı o eski erkândan.

hüsnün bir âfitap ki yakar nûr ile âlemi,

zerrâta dek sirâyet eder hükmün bu devrândan.

gönül bir hâne-i virân ki sen sultânı oldun hep,

ne sürgün isterim bu diyârdan ne meded sultândan.

gözlerin bir kıyâmettir kopar âlemi yerinden,

sakınmaz ne gönül ne de ar perdesi bu tufândan.

benim hâlimi bir ben bilirim bir de geceler,

şikâyet yükselir dilden, taşar sîneden pinhândan.

Firuze,

ne rücû’ mümkün bu sevdâdan ne de âzâdlıktan.

Firuze derûnum tâ ezel seninle oldu imtihân,

bu sırr-ı aşk okunurmuş alnıma yazılan nişândan.

cemâlin bir belâdır ki halâs yoktur penâhından,

kaçan kurtulmamış henüz bu hüsn-i bî-amândan.

nigâhın bir kazâdır, düşse cân mülkü harâb olur,

ne akıl sâlim kalır andan ne gönül kurtulur ziyândan.

gecem zindân-ı hicrândır, sabâhım hasret-i dîdâr,

zaman geçmez bu hâletle dün gitmez yarındân.

Firuze; ben ki bir zerreyim senin şems-i kemâlinde,

gönlümün ırmakları döndü firuze sele.

ufukta bir yıldız kaydı, şehrâh-ı sühandan,

mestâne bakışlarla geçtim her bir erkândan.

çeşm-i mestin okunu sindiremedim sineye,

derd-i aşkın hançerini saplayıverdi teneye.

sâki-i devrân elinde şerbet-i aşkın sundu,

bir şeb-i candan eserdi sabâ, revzen açık,

gönlümde andelib-i nâlân, feryadı seçik.

lebriz olmuş çeşmim dert firuze rengi,

derd-i aşkın sinesi pür-nûr, âteşi cengi.

mest olup aşkın şarabından, döndüm divane,

cân ü gönülden geçip oldum o mâhın kane.

gördüğüm rüya değil, belki bir ilham-ı Hak,

firuze bir remz idi, kalbime oldu mülâk.

mecnun'a döndü çölümde akl ü fikrim sâkit,

leylâ-yı aşkın için ben de oldum bir divanet.

firuze rüyam gerçek, hakikat oldu nihayet,

bir bakışınla titrer olur sabr u ihtiyâr.

Firûze, adın düşer dilime, mücevher olur sözüm,

lâ‘l-i lebinden utanır yakût ile nigâr.

çeşminde saklı sanki feleklerin sırrı var,

bir nazarınla kaybolur akl u bütün karâr.

zülfün dolaşsa geceye, seher olmaz o dem,

ay yüzün olmasa kalır âlem hep bî-izâr.

Firûze taşın sanma ki adınla hem-demdir,

o taş ne bilsin aşkı, ne derdi ne inkisâr.

bir gülüşünle dirilir ehl-i fenâ tamam,

bir yüz çevirmende olur cennet bile gubâr.

ben kim, kapında âşık-ı bî-çâre bir gedâ,

sen kim, cemâlin ile olur aşk pâdişâr.

cânım rehindir kaşına, gönlüm esîr-i hâl,

hükmünle var olur bana hem varlık hem diyar.

ey Firûze, mâh-ı sitânım. adın ile süslenir bu kasîde,

sözlerim olsa ne çıkar, asıl sensin bahâr.

hatim oldu aşk sözüyle bu kasîde-i niyâz:

Firûze oldukça var, bu gönül dâim bî-karâr.

pertev-i nigâh-ı mestânem Firûze,

bilmez misin âşık sitemle sever,

her nazın bir ders olur, her susuşun bir risâl.

Ey Firûze, cemâlin göründü ezel gibi,

adınla başlar oldu gönlümde her duâ,

zikrinde kaybolur akıl, susar cümle makâl.

aşkınla yandım ammâ bilemedin hâlimi sen,

ateş bana nasîbmiş, sana düşmüş cemâl.

bir kapı oldun gönlüme, açtın da kapattın,

içimde kaldı feryâd, dilimde sustu suâl.

Firûze, taş mıdır adın yoksa gök rengi sır mı,

bakan gözüm çözemez bu hikmetli müşkil hâl.

bendeyim eşiğinde, ne lütfun var ne kahrın,

bu bekleyiştir bana en ağır imtihân-ı ahvâl.

aşkın bana öğretti yokluğu, hiçliği, sabrı,

varlık dediğim her şey oldu şimdi bir vebâl.

sen yüz çevirdikçe ben Hakk’a daha yakınım,

belki seni sevmekti bana giden asıl yol u menâl.

hatm oldu bu kasîde bir teslimiyet ile:

söyle adını, övün kendinle.

Mecnun diyarına var Firuze.

baksın Leyla aynaya seninle.

⠀⠀⠀

Zaman akıp gitsin tepeye Firuze,

anılar dalsın dereye.

Bir dua gibi titre Firuze,

adın yazılsın kadere.

⠀⠀⠀

Gül bahçelerinde aç Firuze,

konuş rüzgârla, gül kendinle.

Aşkın kapısını aç Firuze.

içeri gir, yüzleş seninle.

⠀⠀⠀

Mecnun’un gözünde Firuze,

Leylâ görünür her tende.

Sevda perdeyi yırtar Firuze,

varlık açılır ezele.

⠀⠀⠀

Gölgen uzasın yere,

geceyi sarsın her köşeye.

Bir ışık gibi sız ve Firuze,

umut doğsun her yüreğe.

⠀⠀⠀

Elif diyarına gir Firuze,

bir çizgi indir kalbe.

Varlık erisin nurda,

benlik düşsün talebe.

⠀⠀⠀

Yıldızları avla Firuze,

geceyi sar, barış kendinle.

Zamana mühür vur,

ak ve kal, dürüst seninle.

⠀⠀⠀

Mecnun diyarı çağırır Firuze,

çöller secdeye.

Her kum tanesi “Leylâ” Firuze,

adın karışır benliğime.

⠀⠀⠀

Nefs kapısından geç Firuze,

ateş değsin tene.

Bir derviş gibi yan Firuze,

külün varsın güle.

⠀⠀⠀

Elif tekliğini bil Firuze,

çokluk çözülsün bire.

Katreden denize var Firuze,

ben erisin sende.

⠀⠀⠀

Mecnun’un gözünde yan,

akıl düşsün çöle.

Leylâ görünsün her yüzde,

aşk açılsın perdeye.

⠀⠀⠀

Zikir gibi dön Firuze,

kalbine insin Havva anne.

Bir nefes gibi sual et,

adın karışsın cehennem bülbülüne.

⠀⠀⠀

Gül yollarında yürü Firuze,

dikenleri sev, barış kendinle.

Bir sır gibi sus Firuze,

söz çözülsün, dolsun seninle.

⠀⠀⠀

Ay gölünde yüz Firuze,

geceyi dinle, kal kendinle.

Kır. aynaları kır Firuze,

hakikat çıksın yüzünle.

⠀⠀⠀

Zamanın nabzını dinle Firuze,

sesin aksın ezeliye.

Bir ayet gibi Firuze,

mana dolsun kelimeye.

⠀⠀⠀

Rüzgâra sor hâlimi Firuze,

cevap dolansın sesime.

Bir yankı gibi kal Firuze,

adın düşsün her heceye.

⠀⠀⠀

Kırık düşlerin üstüne Firuze,

dikenler değsin tene.

Gözlerin dolsun yaşa Firuze,

sır karışsın yineye.

⠀⠀⠀

Aşkın yolunda düşe Firuze,

kalbin sürüklensin göğe.

Bir umut gibi üşü Firuze,

ruhun yaslansın geceye.

⠀⠀⠀

Gökyüzünü böl Firuze,

bakışın değsin maviye.

Bir dilek gibi dur Firuze,

kalbin açılsın ümide.

⠀⠀⠀

Karanlıktan geç,

ışık varsın erişe.

Bir gül gibi aç,

koksun, sinsin geceye.

⠀⠀⠀

Zamana yaz kendini,

ömür karışsın saate.

Bir dua gibi an beni de,

adın kalsın her nefese.

⠀⠀⠀

Elif diyarına var yine Firuze,

bir harf indir kalbe.

Başın eğilsin nûra,

benlik düşsün terk’e.

⠀⠀⠀

Mecnun diyarı da yanar Firuze,

çöl değil, ateşe.

Her kum tanesi Leylâ Firuze,

nazarlar değsin hakikate.

⠀⠀⠀

Aklı bırak kapıda,

aşk girsin içeriye.

Bir derviş gibi soyun Firuze,

nefs düşsün perdeye.

⠀⠀⠀

Elif’in sırrı tek Firuze,

çokluk gider bire.

Taşla arştan iblisleri,

adın karışsın hatmelere.

⠀⠀⠀

Aynalar çatlasın Firuze,

suretin batsın hiçe.

Hak yüzünü göstersin Firuze,

gölge düşsün geceye.

⠀⠀⠀

Rüyadan uyanır gibi Firuze,

perde kalksın göze.

Bir hakikat ol Firuze,

yalan düşsün her söze.