Düşünceler seni yer bitirir. Günden güne eksilir, başka birine dönüşürsün ama ruhun bile duymaz, anlamazsın.

Binlerce seçim ama sonunda tek bir gidiş.

Yok olduğunda hatırlanmadığın, umursanmadığın bu dünya için fazla değil mi çektiğin acılar?

Sana hangi kalp kırıklığımdan bahsedeyim şimdi? Neyi anlatmaya çalışsam fazlalık gibi geliyor.

Hiçbir şeye yetişemiyorum, her şeye, en çok da kendime, hep geç kalıyorum.

Ne var gibisin, ne de yok. Bu yüzden ne var gibiyim, ne de yok.

Ben en çok beni mutlu eden şeylerden korkarım. Kalbime en yakın olanlar, kırmaya daha müsaitler.

Her 'merhaba' içinde bir vedayı saklar. Çünkü insanlar, eninde sonunda gitmeyi seçer.

O kadar fazla sorum var ki sana ama hepsi cevapsız kalmaya mahkum.

Cevapsız sorularla kuşatılmış, her bir köşesinde belirsizlikler birikmiş bir zihnin içindeyim.

Birinin çabasızlığına karşı duyulan kırgınlığı gerçekten hiç anlatamıyor insan. Düşünsene, biri için hiç bir önemin yok ama sen ondan gelecek tek bir adımı bekliyorsun.

Senin gözünden yeşil mi bahçem?

Bundan sonra tek bir adım bile atmam sana, çünkü tüm çabam senin kayıtsızlığın yüzünden solup gitti.

Önemsiz diye nitelendirdiğim her şeyin kalbime diken gibi battığını nereden bilebilirsin ki?

Kalbim aklımla savaşa girmiş sanki. Kaybeden kim bilmiyorum ama kazanan asla ben değilim.

Kurşunun biri yalandı, biri hayal kırıklığı. Ölümle sonuçlanmadı belki ama ruhum hâlâ paramparça.