Değer gördüğünü sanıp da sonda yeniden değersiz hissetmek.

İnstagramın her şeyi yüzüme vurma saati gelmiş..

O kadar harcadığım zamana yazık. Ömrümden verip ölüme yaklaşmıştım oysa ki. Değmezmiş..

Bazen öyle anlar oluyor ki duygularımın zirvesinde olmam gerekirken hissizlikle savaşıyorum, bazense hiç yoktan kahroluyorum. Ben sanırım yavaş yavaş bitiyorum.

Düşünülmedi diye kırılır mı bir insan?

Merak edilmek, sevginin en güzel halidir.

En çok da ihtimaller yaraladı beni.

Düşünceler seni yer bitirir. Günden güne eksilir, başka birine dönüşürsün ama ruhun bile duymaz, anlamazsın.

Binlerce seçim ama sonunda tek bir gidiş.

Yok olduğunda hatırlanmadığın, umursanmadığın bu dünya için fazla değil mi çektiğin acılar?

Sana hangi kalp kırıklığımdan bahsedeyim şimdi? Neyi anlatmaya çalışsam fazlalık gibi geliyor.

Hiçbir şeye yetişemiyorum, her şeye, en çok da kendime, hep geç kalıyorum.

Ne var gibisin, ne de yok. Bu yüzden ne var gibiyim, ne de yok.

Ben en çok beni mutlu eden şeylerden korkarım. Kalbime en yakın olanlar, kırmaya daha müsaitler.

Her 'merhaba' içinde bir vedayı saklar. Çünkü insanlar, eninde sonunda gitmeyi seçer.