* ˙ ・ ★ PINKHEAD !

ağaç     yardımcısı     oluşturdukları     hediye     yığınına     son     eklemeleri     yaparken,     benny     de     hazırladığı     iki     kişilik     doğum     günü     partisinin     son     rötuşları     ile     meşguldü.     geminin     içerisi     tam     anlamıyla     bir     yıldız     şölenine     dönüşmüştü,     her     yerden     sarkan     yıldız     motifli     süslemeler     ışık     vurdukça     parlak     renklerle     ışıldıyordu.     hediye     kulesinin     yanında     ise     benny’nin     kendi     elleriyle     yaptığı     pasta     vardı.     yıldız     şeklinde     kesilmiş     beş     kekin     üst     üste     koyulması     ile     şekil     alan     bu     pasta,     aslında     bir     süre     önce     bariz     olak     şeklini     algılayabileceğiniz     bir     haldeydi.     ----     en     azından     benny     süsleme     işini     abartıp     pastanın     üzerine     gereğinden     fazla     şeker     dökene     kadar.     şimdi     ise     pastaya     bakınca     altın     ve     pembe     tonların     hakimiyetinde,     şekerlerden     oluşan     bir     dağ     görebilirsiniz,     her     hâlükârda     görmeye     değer     bir     manzara.     şu     hediyelere     gelirsek...     hediyelerin     arasında     neler     olduğunu     saymaktansa,     nelerin     olmadığını     saymak     daha     kolay     olurdu.     maddi     ve     manevi     anlamda     geniş     bir     skalaya     sahip     olan     bu     hediye     yığını,     peter     ve     benny’nin     bugüne     kadar     çekildiği     fotoğrafların     hepsini     içeren     bir     albüm,     benny’nin     peter     için     hazırladığı     mixtapeleri     içeren     cdler,     benny     tarafından     tek     tek     yazılmış     doğum     günü     kartları     (     özellikle     peter’ın     yaşı     hakkında     önemli     görüşlerini     bildiren     doğum     günü     kartları          ),     cosmo’ya     fazlasıyla     benzeyen     ve     gereksiz     derecede     büyük     bir     köpek     peluşu     gibi     şeyler     ya     da     tavana     gökyüzünü     yasıtan     bir     lamba,     bir     süre     önce     kendisini     rezil     etmesine     sebep     olan     oldukça     pahallı     ve     sözde     kendine     aldığını     söylediği     deri     ceket,     pahalı     bir     gitar,     nadir     bulunan     plaklardan     oluşan     bir     koleksiyon     gibi     şeyler     de     içeriyordu     tabi.

benny,     mavi     gözleri     her     köşeye     değdikten     sonra,     kafasındaki     siyah     şapkayı     (     eh,     bugün     özel     bir     gün     olduğu     için     klasik     berenin     yerini     havalı     bir     şapka     almıştı     )     küçük     doknuşlarla     düzeltirken     işini     bitiren     groot’a     son     sözlerini     söyledi.     “söz     veremem     ama     sana     pastadan     ayırmayı     deneyeceğim     groot.     sahi,     sen     o     tarz     şeyleri     yiyebiliyor     musun?”     groot     ona     kesinlikle     anlayamayacağı     bir     cevap     verdikten     sonra,     benny’nin     ona     teşekkür     etmesiyle     milano’yu     benny’e     bırakmıştı.     her     şey     tamamdı,     eksiksiz     ve     tam     olarak     bir     ay     önce     planladığı     gibi.     ah     aslında     bir     eksik     vardı,     doğum     günü     çocuğunun     ta     kendisi.     benny,     peter’ın     gelişini     beklemek     üzere     hediye     yığınının     önüne     kurulmuştu.

“     𝕓𝕦𝕟𝕦     𝕤𝕒𝕟𝕒     𝕒𝕝𝕞𝕒𝕞ış𝕥ı𝕞,     𝕔𝕚𝕕𝕕𝕚𝕪𝕚𝕞       !     ”     işte     bu     da     benny     irvin’in     kesinlikle     peter’a     aldığı     hediye     hakkında     kurduğu     ilk     cümleydi.     neyse     ki     ona     aldığı     binbir     türlü     hediyenin     arasından     en     az     yaratıcı     olanıyla     peter’a     yakalanmıştı,     bir     deri     ceket.     peter’ın     doğum     gününe     birkaç     gün     kalmıştı     ve     benny     en    az    bir     ay     önceden     ona     hediyeler     almaya     başlamıştı     bile.     peter’ın     görmeyeceği     bir     yerde     bir     yığın     haline     getirdiği     hediyeleri     (   yoksa kule mi demeli   ?   o    şey   artık     yığın  olmak   için   fazla   büyük    sayılır.  )     benny     kadar     çenesi     düşük     birinin     bu     zamana     kadar     saklayabilmiş     olması     büyük     marifetti.     “     hem     sana     neden     durduk     yere     hediye     alayım     ki     ?     ”     benny     bunun     sık     sık     yaptığı     bir     şey     olduğunu     fark     ettikten     hemen      sonra     oldukça     şapşal    bir    ifadeyle     sırıtarak     başka     bir     şey     daha     uydurmaya     çalıştı.     “     yani     evet,     sana     durduk     yere     hediye     almayı     seviyorum     ama     daha     yaratıcı     şeyler.     bu     şeyi     kendime     almıştım.     ”     işte     o     nedenle     tam     olarak     senin     sevdiğin     renklerde,     senin     tarzında     bir     ceket     ve     benim     yaklaşık     üç     katım     birisinin     giyebileceği     büyüklükte.     aferin     sana     benny    !

his first thought was fairly simple: B U L L S H I T . And one way or another he manages to quiet the impulse to blurt out exactly that. He made sure last night that the TV was broken. He’d tried tinkering with it on his own before she’d found him struggling with it last night and failing miserably. So he went to sleep without a shadow of a doubt that it had been by all definition broken but he can’t argue with what he can see now. The screen was finally alive. The remote was working. And it was changing channels. 

( It almost looked better than when they first had it. )

Why his vociferous suspicion, however? He’s not exactly sure himself. He had just been absolutely certain that he’d have to bring it in to a professional or chuck it out and buy a new one. And now both of his back up plans were no longer an option. His gaze danced between the device and her ; still slightly narrowed as his features grated with unspoken annoyance and frustration. “ Fine. “ He gave up with a gruff sigh, resigning the topic for now as he snatched the remote right from her grasp and sat down beside her. “ I’m picking what we’re watching. “

𝕥𝕙𝕖𝕣𝕖     𝕚𝕥     𝕘𝕠𝕖𝕤,     𝕥𝕙𝕖     𝕣𝕖𝕞𝕠𝕥𝕖     𝕔𝕠𝕟𝕥𝕣𝕠𝕝𝕝𝕖𝕣     𝕙𝕖𝕣     𝕞𝕒𝕘𝕚𝕔     𝕙𝕒𝕟𝕕𝕤     𝕣𝕖𝕟𝕠𝕧𝕒𝕥𝕖𝕕     𝕒     𝕟𝕚𝕘𝕙𝕥     𝕒𝕘𝕠.     now     in     the     male's     grasp.     her     mouth     shapes     an     '     o     ',     universal     way     of     showing     stupefaction.     the     killjoy     in     her     says     '    bemoan     this     situation   ',     her     logical     side    ?     it     asks     the     right     questions     as     usual.     do     you     want     to     talk     more     about     it,      and    let     him     ask     more     questions    ?     of     course     not.   ----      how     long     will     she     play     this     game     with     him     ?     acting     like     she     is     normal,     nothing     extraordinary,     no     lightning     bolts     out     of     her     fingers     !     but     experiences     are     good     teachers,     her     last     experience     taught     her     some     things     are     better     when     they     are     kept     as     secrets.     when     she     let     the     woman     who     gave     birth     to     her     know     the     truth,     she     found     herself     in     a     psychiatric     hospital's     cell,        all     alone     &     miserable.     she     cared     about     him     enough     to     quail     at     thought     of     losing     him.     

genellikle     mezuniyet     gününüz     çok     sevdiğiniz     üniversite     arkadaşlarınızı     gördüğünüz     son     gün     olur,     sanki     seneler     boyunca     birbirinizi     görecekmiş     gibi     davranırsınız,     dostluğun     gücü     adına     !     ve     sonra     ne     mi     yaparsınız     ?          sokakta     onları     görünce     ilk     işiniz     yolunuzu     değiştirmek,     kurtuluş     yoksa     da     kafanızı     bir     başka     yöne     çevirmek     olur.     ah     bir     de     siz     ne     kadar     kaçsanız     sizi     yakalayan     birileri     vardır.     tıpkı     benny     gibi.     benny’nin     o     yıllardan     kalan     bağlantılarından     karşılaşmaktan     kaçınacağı     tek     bir     insan     vardı,     en     sevdiği     insan,    biricik    ev    arkadaşı.

bundan     uzun     zaman     önce     benny     ve     peter’ı     bir     araya     getiren     şey     şans     olmuştu     ya     da     o     zaman     bir     araya     gelişlerini     şans     olarak     adlandırmayı     tercih     etmişlerdi.     peki     ya     şimdi     ?     yıllar     sonra     bugün,     onlara     ikisinin     beraber     oldukça     uzun     ve     meşakkatli     bir     görevde     takım     arkadaşı     olacakları     söylendiğinde,     onlar     bunu     şans     olarak     mı     adlandıracaklardı,     yoksa     talihsizlik     mi     ?     evren     sanki     ikisini     bir     araya     getirmenin     yollarını     arıyor,     yıldızlar     onları     birbirlerine     doğru     itiyor     gibiydi.     bu     beraber     geçirecekleri     saatlerin     başlangıç     anıydı,     daha     spesifik     olmak     gerekirse,     ilk     dakikalarıydı.     aynı     odanın     içerisinde     bulundukları     ilk     beş     dakika     ise     benny’nin     hiçbir     şey     söylemeden     peter’a     bakması     ile     dolmuştu.     gözler     aslında     çok     şey     söylerlerdi,     değil     mi     ?     o     an     benny’nin     mavi-yeşil     harelerinde     parlayan     duygular     ise     çok     fazla     duygunun     oldukça     küçük     yansımalarıydı.     konuşmaya     başlamadan     önce     ön     dişleri     ile     dudaklarını     kemirmeden     edememişti,     onu     tanıyan     birisinin     gayet     rahat     bir     şekilde     anlayabileceği     bu     küçük     detay     onun     ne     kadar     tedirgin     olduğunu     belirtiyordu.     “     pekala,     yapmamız     gereken     şey     çok     açık.     ”     konuşmaya     başladığında     masanın     üzerinde     oturuyor,     içindeki     fazladan     enerji     ve     stresi     ise     bacaklarını     bir     ileri     bir     geri     sallayarak     akıtmaya     çalışıyordu.     “     bize     başka     ekip     arkadaşları     vermelerini     isteyeceğiz,     işte     bu     kadar     basit.     ve     neden     diye     sorarlarsa     ...     ”     kafasını     hafif     yana     yatırmıştı,     sanki     halinden     memnunmuş     ya     da     bunları     söylüyor     olmak     yeni     kurumaya     başlamış     bir     yaranın     kabuğunu     kaldırıyorcasına     içini     acıtmıyormuş     gibi.     “     onlara     bana     bundan     yaklaşık     birkaç     sene     önce     beraber     kaldığımız     yeri     terk     ederken     söylediklerini     söylersin.     yeterince     ikna     edici     olur,     en     azından     ben     ikna     olmuştum.     ”

is this thing on ? i don’t know. is anybody out there. once again, i don’t know ! but hello peeps, your pocket size star-lord is back at it ( here to make this site messier as if it isn’t messy at all ! ) if you are still following me ( thanks for that buddy, i l u ! ) & want to interact with me ( and by that i mean threads or simply babbling about stuff ), slide into my IMs or if you have my discord, come n get your love from there. warnings tho, probably i changed a lot since the last time we talked, you might have that ‘it’s like i’m talking with somebody else!?’ moment, just sayin’. maybe you might want to re-meet me, idk ( look at me, with my self-made words ). 

sometimes you’ll see me writing threads in some another mystical language ( it’s turkish btw ) around here with one very special precious glittery person ( kankacım, do you hear me ? ). besides that, my rusty english can still be useful for threads and communication, no worriez.