obscurité et arc-en-ciel

İlk kitabımı okuduğum günü hatırlıyorum. Böyle diyince komik geliyor. Ama 4. Sınıfta okuma yazmayı öğrenen biri için hatırlanmaya değer. Hep diğer çocuklardan gerideydim, her konuda. Nedenini disleksime vurdum. Neyse, kitap 100 falandı. Bitirdiğimde heyecanla anneme gitmiştim. Kitabı göstererek okudum diyince, 1 ay sonra ortaokula başlıcaksın demişti. Ve sonrada bağırmaya başlamıştı ama bundan sonra ne dediğini hatırlamıyorum sadece hevesimi kırmıştı. Yinede kitabı okurken yuva sıcaklığını hissetmiştim ve bitirdiğimdeki o duygu... Beni okumaya itmişti. Neredeyse 20 yaşıma giricem ama hâlâ her kitap bitirdiğimde o duyguyu hissediyorum.

Yalnız olmayı seviyorum. Aslında yalnızlığı değil kitaplarımla kalmayı seviyorum. Hep böyleydim. Bir köşede sessizce kitap okurdum. Bazen ağlar bazende gülerdim. Genelde etrafımdakiler beni suratsız olarak tanır ama odama giripte kitaplığımla baş başa kalınca 10 yaşıma dönerdim; gülerdim ağlardım, kahkaha atardım. İlk defa kitaplarla tanışan o küçük kıza. Kısacası ben olurdum işte. Sanırım hâlâ öyle. Bide müzik, o olmadan asla olmaz.

00.00

00.00

Ma colère n'est pas contre toi, mais contre moi-même.

Adın ne

"Eğer bir şeçim şansım olsaydı seni sonsuza kadar severdim."