C I R C E

არაფერი მანაღვლებდა... მშვიდი, ბედნიერი და სავსე ვიყავი, ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს სამყაროს მთელი შფოთვა, ყველა შიში და აურზაური წყლის ზედაპირზე დამეტოვებინა, მე კი სიჩუმისა და სინათლის სამყაროში დავრჩენილიყავი, სადაც მხოლოდ სიმშვიდე, სილამაზე და უსასრულო თავისუფლება არსებობდა

შენ დაგეძებ დილააა თუ ბინდია ❤️

ამაში რაღაც უცნაური მიზიდულობაც არის. თითქოს სული ტანჯვაში იწრთობა, თითქოს ყოველი შფოთვა კიდევ ერთ გაკვეთილად მევლინება. მაგრამ როდემდე? როდემდე უნდა გრძელდებოდეს ეს წრთობა? ნუთუ არსებობს ისეთი სულიერი ზენიტი, ისეთი მწვერვალი, რომლის მიღწევის შემდეგ საბოლოოდ სიმშვიდე დამეუფლება?

იქნებ სიმშვიდე მწვერვალი არ არის, რომელსაც ერთ დღეს მიაღწევ და სამუდამოდ იქ დარჩები...

შესაძლოა, სული არ ითხოვდეს მუდმივ წრთობას. შესაძლოა, დგებოდეს დრო, როცა მას ბრძოლაზე მეტად დასვენება, სიმკაცრეზე მეტად თანაგრძნობა და მუდმივ ძიებაზე მეტად უბრალოდ ყოფნა სჭირდება

keep swimming

რატომ ხდება ასე

ზოგჯერ ადამიანები მთელი გულით მოდიან,

შენს სულს ეხებიან, თითქოს შენში საკუთარ ანარეკლს პოულობენ…

გელაპარაკებიან იმ სიღრმეებზე, სადაც ყველას არ უშვებ

და მერე უცებ ქრებიან

როგორც დილის ნისლი,

როგორც ღამის მოჩვენება :))

უხმოდ… უკვალოდ…

და შენ რჩები კითხვებით:

ნუთუ ყველაფერი ტყუილი იყო?

ნუთუ ის სიტყვები, ის სითბო, ის სიახლოვე მხოლოდ წამიერი ემოცია აღმოჩნდა?

ალბათ არა…

ზოგჯერ ადამიანები ნამდვილად გულწრფელები არიან იმ მომენტში,

მაგრამ ყველა ვერ ატარებს იმ სიღრმეს, რომელსაც თვითონ აღვიძებს

ზოგს ეშინია

ზოგი იცვლება

ზოგი საკუთარ თავსაც კი ვერ უძლებს ბოლომდე…

თუმცა ეს ტყუილი არ არის

შეიძლება უბრალოდ დროა, სადაც ღირებულებებს ხშირად გრძნობებზე სწრაფად ცვლიან.

სადაც დარჩენა რთულია

ხოლო გაქრობა ძალიან მარტივი…

მაგრამ ერთი რამ მაინც ნამდვილია, ადამიანი, ვინც გულით მოდის შენამდე, თუნდაც დროებით

რა არის ჩემი ცხოვრება?

მუდმივად წარსულის მონატრება და უხმო ტკივილი

მაგრამ ადამიანი ვერ იცხოვრებს მხოლოდ რამდენიმე წამზე მიჯაჭვული

მიყვარს თბილისის ქუჩებში მარტო ხეტიალი…

ძველ დარაბებს შორის დამალულ ისტორიებს ვპოულობ ხოლმე,

მზისგან გახუნებულ აივნებს, კედლებზე შემორჩენილ ორნამენტებს,

პატარა დეტალებს, რომლებიც ქალაქს თავის უნიკალურ სულს აძლევს…

იმ დღეს, როცა სამყარომ ჩემი თავი იხილა, ჩემს თვალებში მზეზე უფრო მცხუნვარე ალი ენთო.

მას შემდეგ დროის მდინარეს ბევრი რამ გავატანე.