SUMEYYE330

“Gökyüzü yine karardı bu gece sanki hiç aydınlanmayacakmış gibi.”

Leonardo Patrignani

Franz Kafka

"Açmayı bekleyen bir çiçek, yaşamayı bekleyen binlerce Filistinli..."

=Sümeyye Öztürk

Tüm insanların önünde, ne kadar büyüsek de, gelişsek de içimizde ki çocuk her zaman çocuktur unutmayalım. İçinizde ki o çocuğu büyütemezsiniz, içinizde ki o çocuğu geliştiremezsiniz. O hep çocuk kalmak ister, o büyümemek ister. Bazen durup dururken size koşma isteği, ip atlama isteği ya da durup dururken pamuk şeker yeme isteği... Bunların hiç birini siz istemiyorsunuz, onları isteyen içinizde ki çocuktur. Bazılarınız o içinde ki çocuğu ‘İÇ SESİM’ diye adlandırır. Bazı insanlar içinde ki çocukla anlaşmayı iyi bilirler; Sanki gerçekmiş gibi, sanki yanındaymış gibi tutunurlar o içinde ki çocuğa. Sanki hissediyormuş gibi konuşurlar onunla. Dost olurlar ve bazen yeri gelir birbirlerine küserler ama farkında olmadan da barışırlar. Ama bazı insanlar içinde ki çocuğu tanımaz, bazı insanlar ‘İç sesim’ ne demek bilmezler. Çünkü o insanlar yalnızdırlar, depresyondadırlar. Canları acıyordur onların. Hep içe kapanıktır onlar. Onlar tanımazlar içlerinde ki çocuğu, tanımazlar çünkü kendi acıları yüzünden o çocuğa yer kalmamıştır ve bir süre sonra terk etmiştir o alanı...  ‘Yalnızım, kimsesizim, kimse beni anlamıyor!’ diyenlerin hepsi aslında yalnız değiller onların içlerinde birer çocuk var. Ama eğer o içlerinde ki çocuğu keşfetmemeyi sürdürürlerse bilsinler ki, işte o zaman gerçekten yalnızlar. Hem de sonsuza kadar... 

Baruch Spınaza

"Neden hep sevdiklerimiz bizi vuruyor?Neden hep onlar ağlatıyor bizi? Neden bir yabancı üzmüyor beni de sevdiklerim üzüyor? 'Tamam' diyorum bir daha böyle olmayacak, 'Tamam' diyorum bir daha ağlamayacağım. 'Seni bir daha ağlarken görmeyeceğim' diyor. Ama bilmiyor ki asıl kendisi ağlatıyor!Hep sevdiklerimiz vurur bizi, hep onlar ağlatır bizi. Fazla bağlanmamakla iyi edersiniz...."

"Eğer yaşamak istiyorsanız ilk önce sevmeyi öğrenmelisiniz..."

Ne olursa olsun bu dünyada sadece çiçeklere ve hayvanlara inanacağım. Çünkü insanlar beni her daim kötüye yönlendiriyor. Ve ben kötü olmaktan yada kötüler ile yaşamak istemiyorum.

Hayvanları sevelim. Çünkü onlar sevilmeye değerdir. Hayvanlar olmasa bilin ki,şu koca dünyada yalnız kalırdık. O yüzden hayvanlar iyi ki var.....

(ÖZDEMİR ASAF)

“Baktın mı kalbime? Kalbimin en acı çeken kısmına, kalbimin derinliklerine. Dokunmasan bile kalbimin en acıyan yerini gördün mü? Sana gülümsesem bile canımın ne kadar çok acıdığını gördün mü? Ne kadar çok can çekiştiğimi gördün mü? Görmüş olmalısın, zaten kalbimin derinliklerinde ki yarayı sen açtın! İnsan açtığı yaranın farkına varmaz mı?”

“Bazen öyle bir noktaya gelirsin ki inanamayacağın mucizelere inanmak zorunda kalırsın. Tutunamadığın o dala tutunursun. Unutamadığın o anı unutursun. Hiç görmediğin o manzarayı görürsün. Kırılacağını bildiğin o dala tutunmaya devam edersin mesela, çünkü sen bilirsin ki o dal kırıldığında, o daldan daha sağlam bir dal filizlenir. Bilmelisin ki arkadaşım, mucizeler hep var ve her zamanda olacak sen inanmak istemesen bile...”

--Sümeyye--