Sultan orman

Secde ettiğimiz Yâr huzurunda olmamızı artırsın .. her vakit biz ile olan O ,bizi de her vakit Kendisi ile eylesin... Allahümme Amin...

Ölen birini özlemek mi ...çaresizlik içinde kalıyor insan .

Ağlamak istemiyorum ama içimde birikenlere artık sahip çıkamıyorum.

Ruhumdaki kanatların size zararı yoktu keşke kırmasaydınız.

Belki de toprak sevdiklerimizi aldığı için bu kadar güzel kokuyordur..

Depresyon bir hastalık değildi bir farkındalıktı.. Hayata gerçekten görenlerin gözüyle bakmaktı..

Ve bazı şeylerin farkına vardım. artık eski ben değildim. o gülücükler saçan, güler yüzlü küçük kız değildim. büyümüş, bazı şeylerin farkına varmıştım. kimsesizdim, sesimi kesmişlerdi, ellerimi tutmamış, saçımı okşamamışlardı. büyümüştüm ben. kan içerisinde. bir cenaze evinde büyümüştüm. yaslar, ağıtlar içinde yaşamıştım. titreyen ellerimi saklamıştım. içime akmıştı yaşlarım. kimse görmemişti. kimsenin görmediği en ücra köşelerde ölmüştüm ben. sesim çıkmamış, uçurumdan atılmıştım. infazım verilmişti. belki bu değildi amaçları ama beni öldürmüşlerdi. boynuma ipi dolayıp ayağımın altında ki tabureyi itmişlerdi. büyümüştüm ben. değişmiştim. bakışlarım değişmişti. o gözleri gülünce gülen kızın yerini donuk, sert bakışlı bir kız almıştı. bakışlarından kararlılık akıyorken mizacı sertti. küçük bir kız çocuğu değildi artık. değişmişti. ölmüştü.

Hangi acını sakladın sahte bir tebessümle? Hangi derdin altında un ufak oldu yorgun bedenin? Ah çocuk, hiçbir şey yokmuş gibi davransan da döktüğün göz yaşlarına şahit örülü duvarların.

Vedaları sevmem. Bi akşam üstü ses yapmadan kapıyı çeker giderim.

Sabaha kadar yatağıma yatıp izlemiştim o duvarı, düşünmüştüm. Bakıştığım duvar benim aynamdı.Soğuk, durgun, duygusuz, yalnız, cansız.

ruhumun yalnızlığı varlığımı rahatsız ediyor. varlığım benliğimi rahatsız ediyor. cevabını bilmediğim onca soru zihnimi yoruyor. düşündüğüm onca konu aklımı bulandırıyor. her şeyin bir sonu var derler. düşüncelerim uçsuz bucaksız. gözlerim yorgun ama zihnim susmak bilmiyor.

ağlamama değersin. sen her şeye değersin. benim en değerlimsin. aslında benim değilsin. sorun değil DEDEM . sen aklımın her köşesindesin.

Hangisi daha zor,bilmiyorum.Birini aniden kaybetmek mi,yoksa onu yavaş yavaş,günden güne kaybetmek mi?

Bir insan acıdan delirdiğinde, diğerleri onun acısını değil, deliliğini görürler.

Tavan... İç dünyamı yansıtıyor. Kocaman ışıltılı bir avize... Yaşantım. Bir anda paramparça oluyor. Kalan şey ise kocaman bir boşluk... Doldurmaya çalışıyorsun, olmuyor. Parçaları birleştireyim desen, boşuna... Ölmeyi bile beceremedim. Hem de bu kadar yaşamak istemediğim halde.