Stupid as fvck.

Ang lolo ay mahigit 70 anyos pa lang pero dahil maraming sakit ay napaka mainitin ang ulo. Wala itong kaamor-amor sa mga apo. Palibhasa ay mga bata, hihiling lang na ibili sila ng taho ay nagsisisigaw na ang mga ito sa excitement.

“Taho! Taho! Bili kami ng tahoooo!”

Biglang mabubuwisit ang lolo. Sisigawan nito ang mga apo:

“Lintek! Magsitigil nga kayo! Punyetang maiingay!!”

Habang kumakain ng taho, hindi pa rin matanggal ang saya nila. Naghaharutan pa rin. Naririndi na ang lolo. Hindi kasi niya maintindihan ang pinapanood sa TV. Kumuha siya ng tsinelas at binigyan ng tig-isang palo sa puwet ng dalawang bata. Nagulat yung isa kaya nabitawan ang hawak na taho at tumapon lahat sa sahig.

Mabuti na lang at mabait ang kapatid, ibinigay niya ang kanyang tao sa kapatid na umiiyak.

“Sayo na lang ang taho ko. Huwag ka na umiyak. Baka paluin ulit tayo ni lolo” bulong nito sa kapatid.

Gustong mapaiyak ng kasambahay. Mga bata pa lang ay marunong nang magdamayan sa isa’t isa. Naaawa siya sa sitwasyon ng dalawang bata. Walang kalayaan ang mga ito na i-enjoy ang kanilang pagiging bata. Bawal mag-ingay, bawal magtatakbo sa loob ng bahay, bawal lumabas. Nakakalabas lang kapag isinasama ng mga kasambahay sa supermarket. Pagkatapos mananghalian, kailangan matulog. Kung hindi, palo ng tsinelas ang kapalit.

Isang araw ay tinapos na ng Diyos ang paghihirap ng dalawang bata sa piling ng masungit na lolo. Inatake ito ng sakit sa puso. Isinugod sa ospital pero dead-on-arrival. Nasa kabaong na ang lolo nang iniuwi sa bahay. Walang nakapagsalita sa mga matatandang naroon nang biglang magpalakpakan ang dalawang bata sabay sabi sa malakas na boses:

“Yehey!! Patay na si lolo, wala nang mamamalo!!”