Kumsal

yaralarım su almaya başladığında

“ısırmasan yaralamazsın sandın. belki de sen haklıydın . ama içimde bir yer kanar “

"Kalbin belki beni saklar ama aklın neleri yasaklar ? İçinde niye bana öfke var? Korkarım kelimeye dökülenler konuşulur ve bizi üzer bu yüzden sığındığım sessizlikler."

"Ben böyle kimsenin yüzüne bakamam uzun uzun. İçimi görürler diye korkuyorum."

Duyguları karıştırdıkça yeni renkler, adını hiç koymadığımız hislere erişiyoruz, hissettiklerim de renklerden bi parça sanki. Öfkeyle aşk arasındaki rengin adı ne? Ya da ne olsun? Mutlulukla heyecan arasındaki renk, pişmanlıkla özlem arasındaki tonlar hayatımın hangi sahnesinde nereyi boyuyor? Ya da daha önce hangi renkleri elime yüzüme bulaştırdım?

"Kavga ettiğimiz her an 'asla sana benzemeyeceğim' diyordum. Neye direniyodum ki? Ne olmaktan vazgeçiyordum? Çoktan onun bir kopsaydım . Ve bundan asla utanmadım. Yağmurumun bazen her yeri çamur edişi beni hiç utandırmadı."

"Her acı ruhuna bir kilittir. Kilit döndükçe hareket etmeye başlarsın. Müzik kutuları gibi düşün. Yani anlayacağın her acı seni bir adım daha yaklaştırıyor müziğe. Kulak ver."

"Senden başka kimse umrumda değil. Herkes gidebilir , tüm şehir yıkılabilir , ben uçmayı unutabilirim ve defalarca kanatlarımdan şikayet edebilirim. Ama sen bana göster , kanatlarımı kullanamadığımda da beni kanatlarınla saklayabileceğini göster bana. Ve izin verme korkmama. Lütfen."

"Bunu burda da sen biliyorsun,başka da kimse bilmeyecek. Söylemeyeceğim , hiçbir şey olmamış gibi gösterebilirim , ama bir şeyler ters gidiyor. Bu yüzden özür dilerim."

"Duyduğum hüzün sanki küpler halindeydi. Hepsi ayrı bir küptü. Üst üste binmiş de içime oturmuş gibi. İskeletim onlarmış , omurgam acılarımmış gibi. Sanki ben onlar sayesinde ayaktaymışım gibi."