Azra

Savurduğum olduğum kadarını kimseye yetmemiş, kimse yetinmemiş.

"Ölmekten değil, dedektif. Yaşamak benim için daha korkutucu. Çünkü nasıl yaşayacağımı bilmiyorum. Ama daha önce kaç kez öldüğümü tahmin dahi edemezsin."

"Sana yardım etmeye çalıştığımı görmüyor musun?" "Görüyorum." diye fısıldadım. "Ama yardım edebildiğinizi düşünmüyorum. Bunu birlikte yapacağımızı sanıyordum ama bana haber bile vermeden kendi başımıza çalışmaya başladınız. Bir planınız varsa eğer bunu bana söyleyebilirdiniz. Ben her şeyi çok çabuk kabul ederim dedektif." Bir an duraksayıp yutkundum. "Neden biliyor musunuz? Çok şey kaybetmiş insanlar böyle yapar. Benim beklentilerim olmaz, hayal kurmam, umut etmem. Ben olanla yaşarım. Olanla baş ederim. Olanla teselli olurum." Uzanıp vitesin üzerinden bir gölge gibi hareket ederek elini tuttum. "Bugün elimi tutarsanız parmaklarımı parmaklarımıza sıkı sıkı kenetlerim."Ellerimi yeniden kendime doğru çektim. "Yarın elinizi çekerseniz, ellerimi cebime koyup yoluma devam ederim. Neden diye sormam." Ben kimsenin peşinden gitmem. Hiç gitmedim ve hiçbir zaman da gitmeyeceğim.