‘Bazı cümleleri kendi içinde bile kuramazsın’

" İnsan bir akşamüstü ansızın buruk gönlüne bahar gelsin istiyor."

kalpleriniz, kalbimi mahvetti.

Gecenin ortasına küçük bir çocuk gibi oturuyorsun ve birinin seni avutmasını bekliyorsun. Bunu sesli söylemesen de bekliyorsun. Bekleme. Çünkü kimsenin kimseyi avutmaya vakti yok.

Bir yerde okudum; “Ben sana konuşamadıklarımı hep ağladım.” diyordu.

ne bileyim füsun. şimdi aramıza duvar örsen, yine kalkıp senin sevdiğin renge boyarım.

Gördüğüm her manzarada seni düşünmek.

Herkesin hayatının bensiz daha iyi olacağını düşünmeye başladım.

“üzülmeni istemiyorum fakat yaşadığın ilk sıkıntıda aklına gelirsem, ona haksızlık ettim demeni çok isterim”