Cey

Intikam almak icin yaptigim hicbir sey aslinda gercekten intikam almami saglayamadi. Sen hep kazandin, ben hep kaybettim. Daha farkli olur umuduyla dokundugum her sey paramparca oluyor ve ben eski arabesk romantizmi isterken icten ice, bir seylerin yarim kalmisligiyla kendimi avutuyorum. Gunlerdir haftalardir ve belki de aylardir kendime soruyorum; ben senden ne istiyorum. Ben senin ailen olmak istiyorum, hayatindaki en onemli sey, sevgilin esin dostun ve yine ailen, bir anlamda sen olmak istiyorum ve bazen beni kendinden ayirt edememeni istiyorum. Istedigim seylerin buyuklugu ve coklugu beni asiri korkutuyor, cunku bunlarin hicbirinin benim icin sen olamayacagini artik biliyorum. Kacirdigin bir sansi sonsuza dek ayni umutla kovalayabilirsin ve bunu asla fark edemezsin. Isin garip tarafi ben artik kacmiyorum. Gozunun onundeyim ama bu enkazi sen yaptin, defalarca yapma dedigim halde beni kirmaman gereken yerlerimden parcaladin. Bilerek ve isteyerek yapilmis seylerin nasil affedildigini anlamaya calisiyorum simdi. Enkazdan cikmamin tek yolu bu. Intikam almak ve kirdigin her seyi tek tek parcalamak sanmistim, degilmis. Artik bir yol bulamiyorum. Onceden gozum kapali kostugum yollari tek basima yuruyemiyorum.

Ben senin sevgilin, arkadasin ve ailendim ama sen benim hayatimdin. Bunu asla anlayabilecegini sanmiyorum.

Asik olunca zaman cok farkli bir sekilde ilerliyor. Ne zamandi hatirlamiyorum, cok cabuk tuketiyorsun demistin bana, hakliydin, bir an once her seyi sana soylemek bir an once nasil asik oldugumu kanitlamak istiyordum, icimde durmuyordu, duramiyordu. Hissettigim her neydi ise bana sigmiyordu ve herkese, her seye aciklama yapmak istiyordum. "Ben bu insana asigim, ben bu insana hayatimin sonuna kadar asik olacagim." Her seyi sana soylemek ama her seyi kendime saklamak istedim ayni anda. Asla saklayamadim, cunku zaten hayatimin sonuna kadar olmadi, sen gittin, ben nasil oldugunu bilmesem de nefes almaya devam ettim. Sana erken diyerek atmadigim sarkilar hep gec kaldi, hep bende kaldi. Simdi sen bambaska birine bambaska sozler veriyorsun, ben hayatindaki eski bir ayrintiyim. Ayrintilar ve anilar cok can yakar. Bir ayrintidan ibaret olmak da oyle.

Artik her sey yolundaymis gibi yapamiyorum. Her gun canimin bir parcasini kesmiyorlarmis gibi yapamiyorum, yasayamiyorum ya hicbir sey olmamis gibi yasayamiyorum iste. Her gun hicbir sey olmamis gibi basliyor, her sabah insanlar sen hala benim yanimdaymissin gibi davraniyorlar bana, sanki hicbir sey degismemis gibi devam ediyorlar ve ben edemiyorum. Uzulmek sorun degil belki, boyle uzulecegimi de biliyordum ama her gun canimdan can verecegimi bilmiyordum ya. Sabahlara kadar aglamak istemiyorum artik. Aglamak istemiyorum artik. Normallesmek, bir seyler saklamamak istiyorum. Eve donmek istiyorum. Eve donmek istiyorum. Ama artik evim neresi onu bilmiyorum.