#0
Δευτέρα, 11.01.2016
Βρισκόμουν μέσα στο ταξί προς το γραφείο, κουβαλώντας όλο το βάρος των κλισέ μιας χειμωνιάτικης Δευτέρας. Ο οδηγός άκουγε έναν από εκείνους τους σταθμούς που ακούνε συνήθως οι οδηγοί των ταξί κι εγώ κοιτούσα έξω από το παράθυρο χωρίς να κοιτάζω κάτι συγκεκριμένα.
Τότε ο εκφωνητής, με μια σταθερή φωνή, με μια φωνή που δεν συνειδητοποιούσε το βάρος των λέξεων που θα ξεστόμιζε, το είπε: ''Δεν υπάρχει λόγος να περιμένουμε το δελτίο ειδήσεων αφού ήδη το νέο κάνει το γύρο του κόσμου μέσω των social media. Πέθανε ο David Bowie σε ηλικία 69 ετών.''
Δεν ήξερα τι να κάνω, δεν ήξερα σε ποιον να στείλω μήνυμα και να του πω ''μαλάκα πέθανε ο Bowie, τι θα κάνουμε;'' Κι έπειτα προσπαθούσα να σκεφτώ σαν ενήλικας και όχι σαν λυκειόπαιδο που δε μπορεί να διαχειριστεί το συναισθηματισμό της μετεφηβείας του. Ξαφνικά στο μάγουλό μου, πάνω στη γραμμή από το μαξιλάρι, που τη ζέσταινε ο χειμωνιάτικος ήλιος, ένα δυνατό χαστούκι συνειδητοποίησης έκανε τα δάκρυα να κυλήσουν από τα μάτια.
Περίπου μια δεκαπενταετία της ενήλικης ζωής μου, όλοι οι άνθρωποι, τα στέκια, τα ταξίδια, το κυριακάτικο άπλωμα πλυντηρίου, ο θάνατος και οι περιηγήσεις με τα γουόκμαν μου στα αυτιά, είναι στίχοι και νότες από τραγούδια του Bowie.
Η ψυχρή μου καρδιά λιώνει τα παγόβουνα που χτίζει ως τείχη στο άκουσμα της μουσικής του Bowie. Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, ένας ήρωας βρίσκεται εκεί έξω και θα μας σώσει με τη μουσική του.
Σίγουρα ο πλανήτης έχει πολύ σπουδαιότερα δεινά να αντιμετωπίσει και οπωσδήποτε δεν τον ήξερα τον David Bowie, δεν μας ένωνε κάποια φιλία ή συγγένεια. Ήταν όμως πάντα εκεί για εμένα και χωρίς να το ξέρει μου έσωσε τη ζωή εκατομμύρια φορές.
Τις προάλλες πάλι, που κυκλοφόρησε αυτό το ''τι έκανε ο David Bowie στην ηλικία σου'' γελούσα που ζήλεψαν και αγχώθηκαν πολλοί κι ήθελαν να τρέξουν να προλάβουν να γίνουν ροκ σταρ ή κάτι τέτοιο. Εγώ όμως, που ήμουν πάντα από τη μεριά εκείνων που αναζητούν τα αστέρια για να πάρουν σούπερ δυνάμεις, απλά χαιρόμουν που υπήρχε εκεί κι εγώ εδώ για να αναγνωρίζω το μεγαλείο του.
Και δεν λυπάμαι ακριβώς που πέθανε, δηλαδή λυπάμαι αλλά περισσότερο ανησυχώ για το μέλλον της ανθρωπότητας, που χάνει μέρα με τη μέρα τους σούπερ ήρωές της και δεν ξέρω τι θα απογίνει. Τέλος πάντων όμως, ας πούμε ότι και η ανθρωπότητα θα τα καταφέρει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο (εξάλλου έχει περάσει και παγκόσμιους πολέμους, πυρηνικές καταστροφές και τσουνάμι). Εμείς όμως; Εμείς που ξέρετε ποιοι είμαστε, εμείς τι θα απογίνουμε χωρίς David Bowie σε αυτή την χωρίς καθόλου έμπνευση εποχή;
Αν όλα πάνε καλά θα γίνουμε κι εμείς μικρά φωτεινά αστεράκια στο απειροελάχιστο μέρος του πληθυσμού που μας αντιστοιχεί.
* Ο David Robert Jones έφυγε για άλλο γαλαξία την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016
