Introvert

Nung nagrreview ako for board exam, ang sinabi ba naman "ay dapat pasado ka kasi malaki na nagastos namin sayo". Tangina lang. di ba sila nagiisip kung ano man lang mararamdaman ko don? Parang pag bumagsak ako, iiwan na lang nila ako sa kalye e dahil naubos pera nila.

Bakit ayaw ko? Kaya ko naman sa totoo lang. ayaw ko lang ng mga naka sakay. Na konting mali lang, sisigaw na agad tatay ko na kapag may hindi ako gustong gawin, isusumbat na naman sakin ng nanay ko lahat ng perang nagastos nila sakin.

At higit sa lahat sasabihan pa akong mayabang. Putangina lang kelan ba ako nagyabang magdrive. Sana naman kung may isusumbat sakin yubg totoo sana diba. Nakakagalit sobra. Kapag tinanong ako ng mga tao, sinasabi kong hindi ako nagddrive. So kelan ako nagyabang??!?

Kasumpa sumpa talaga yang phrase na yan e "husto ka lang sa yabang" buong buhay ko sinasabi niyo na sakin yan. Para bang kesa ang tumatak sa isip niyo ay maayos ang anak noyo, hindi, ang nakatatak jan sa kokote niyo ay mayabang ang anak niyo. Na sa bawat sablay ko sa buhay lagi lagi walang palya yan at yan ang sinasabi niyo.

Nakakainit ng dugo sa totoo lang. para bang lahat ng pinaghirapan ko at pinagsikapan ko wala lang sa inyo kasi di ko ginawa gusto niyo. Na lahat araw araw lahat ng ginagawa ko para sa inyo ay mayabang.

Nung linggo ko lang talaga napagtanto na ganon naman talaga image ko sa inyo e kahit na di naman ako nagyabang, mayabang talaga tingin niyo sakin.

Magmula non sinabi ko sa sarili ko na pagod na talaga ako. Pagod na pagod na akong umintindi sa pamilya namin. Na kapag sila ang nagalit, okay lang pero kapag ako dapat 24/7 masaya bawal nakasimangot. Lahat ng bagay pinapakealaman. Ultimo journal ko noon binasa. Tangina talaga. Dito sa bahay namin, bawal mabuhay bilang indibidwal e.

Lagi na lang minamandohan ang buhay ko. Sana di na lang kayo nag anak kung ganon. Puppet na lang sana kinuha niyo.

Buti pa yung kapatid ko nakaalis na sa bahay. Mas payapa naman talaga buhay ko nung nasa qc ako e walang nagmamando, pwede maging malungkot, pwede magalit. Tapos weekend lang uuwi. Sana magkatrabaho na alng ako sa malayo. Ayoko na dito kaso wala naman ako magagawa kasi di ko sila pwede iwan.

At ang pinaka nakakainis sa lahat ay alam kong kapag sinabi ko tong mga hinanaing ko sa kanil, iiinvalidate lang ako at sasabihan na maarte / masyadong sensitive. Nakakapagod na.

I'm starting to think I have built walls so high, I can't even climb out myself.

Kasalanan ko ba talaga? Never naman kasi talaga ako nag-oopen ng mga problema to anyone not even my closest friends. Inu-update ko lang sila kapag tapos na yung problema ko kasi naovercome ko na. Still, never pa rin nauna kasi sinasabi ko lang din yung update kapag may nagtanong. And I don't like this version of myself.

I don't know why or when it started pero I have belittled myself so much to the point na I can't even remember the smallest achievements I make everyday or kahit weekly man lang. For me, di naman siya worth celebrating for, na something so underwhelming is just another daily occurrence sakin. Kaya when people ask "kamusta ka na?" wala naman ako masasgot kundi "okay". Kasi para sakin, okay lang naman ang lahat.

Tried to dig deeper asking mysef bakit nga ba ako ganito? I was never really seen as a kid. Na kapag I act up or magtampo man lang, parang kasalanan ko pa kasi ang arte ko para magtampo sa maliit na bagay. Para sa kanila maliit na bagay lang yun pero kasi bata naman ako e para sakin, at that moment, hindi yun maliit. My achievements were buried under more expectations. Maybe that's why I don't really know how to celebrate wins, birthdays lang yung kaya ko.

Madalas din siguro kasi ako pangunahan. Instead of understanding, they would cut mid sentence to get their point across and it hurts more that I'm trying to make the same point. These were moments that I would seek compliments knowing that they would agree with my decision because it was right. Instead, they would cut me off and give me lectures on what to do not knowing I already did it.

It's actually heartbreaking receiveing "ganito ganyan" instead of "good job, u did the right thing". This always happen and the sad part, I never really had the chance to tell them the rest of the story kasi tinapos na agad nila.

And the saddest part? Di ko man lang masabi lahat to kasi parang alam ko na agad kasunod na mangyayari. It will just repeat no? I'd avoid this confrontation knowing na maiinvalidate lang naman ulit ako.

Maybe that's why I never really open up to anyone. It came to a point na even I myself invalidate my own feelings. I was too tired of the constant invalidation, heartbreak in expectations and emotional neglect. I stopped for good.