Sinir­len­mek, duvara çarp­maktır.

Sinir­le­nen kişi, ken­dini güvende his­set­tiği ala­nın sını­rlarıa ulaş­mış­tır ve bu haliyle öteye geçemez. Bunun için bilinçli bir çaba gös­ter­mek zorun­da­dır. Sinir­le­ne­rek, duvarı aşma­sını sağ­la­ya­cak güç ve bece­ri­ler­den yok­sun oldu­ğunu dün­yaya iti­raf etmekte, “Ben sınır­lı­yım” demektedir aslında.

Neden?

İnsa­nın ruh­sal büyük­lüğü, dışlamadıklarının top­lamı kadar­dır. Birşeyden veya birisinden rahat­sız olup sinir­len­mek, onu kendi var­lı­ğı­nın dışına itmek­tir. Bu tavrı sürdüren kişi, kendi beden­sel sınır­la­rına kadar geri çeki­le­rek küçü­lür. Ken­din­den baş­ka­sına taham­mülü olma­ya­nın var­lıkta kap­la­dığı alan olsa olsa kendi fiziksel bedeni kadardır.

Yoluna çıkan şey­ler­den rahat­sız­lık duy­ma­mayı başa­ran, ülke­sini fetih­lerle geniş­le­ten bir Kral gibi, önüne geleni var­lı­ğına kata­rak büyür. “Rahat­sız edici” durum­ları eşsiz birer fır­sat bile­rek doğru anda bilinçli adım­lar atar.

Peki, işin sırrı ne?

İşin sırrı sevgi ve içsel dik­kat­tir. İçteki duvar­la­rın sabit değil, esnek oldu­ğunu unut­ma­mak­tır. Seni çepeçevre kuşatan duvara yak­laş­tı­ğını his­set­ti­ğin anda, sinir­le­ne­rek geri adım atmak yerine, bilinçli ve yumuşak omuz dar­be­le­riyle duvarı ile­riye doğru itmektir.

sarmaşık; yönetmenliğini  Tolga Karaçelik‘ in yaptığı 2015 türkiye, almanya ortak yapımı drama, gerilim filmi.

yine bir arkadaşımın tavsiyesi üstüne radarıma girdi, girdi lakin filmi bir türlü bulamıyordum. ee istanbulda da değilim ki festivallerde denk geleyim. derken bulunduğum şehirde başka bir filmin iptal olması üzerine konması üzerine koşa koşa gittim.

ve iyi ki gitmişim.