gitmeye meyilliyim ama kalmak için neden buldum. bahaneydi. her an gidebilirim.

ben kendine bile ateşten bir kadınım. bırak. benim elimi tutma be adam. birlikte yanmak öyle şiirlerdeki gibi güzel bir şey değil.

sevgilim. ben kendini sevebilmiş bir kadın değilim. ama seni çok sevdim.

öyle umulmadık anda, ansızın bir saatte bul beni. elbet unutmadım hiçbir şeyi ama belki içim soğumuştur. ne bileyim bul işte çok özledim.

öfkeden gözün dönecek. diline dolanacak kalmaların. ellerin titreyecek delirmiş gibi. yutacaksın bütün kelimeleri de bir aynanın karşısında küfürler yazdıracaksın kendine. salaksın sen çünkü. başkalarına susup kendine bağırmaların bitmiyor bir türlü.

söz veriyorum. sözlerimi tutamadığım da geçerli bir nedenim olacak. çünkü ben bizim için yaşıyorum.

sırtımda bana da yer olsa öylece taşınırım bazen. ama ben burdayım. hala.

artık haber alamıyorum kuşlardan. çünkü çevremdeki herkese sapan kullanmayı öğrettiniz.

olması gerektiğinden daha az acıtır aynalar beni. oysa sevdiğim de yok kendimi. acaba şeffaflık mı acıyı soğurur yoksa ben mi aptalım.

bu aralar kendime çok ihtiyacım var. yeterince nefesim kalmadığı halde koşmaya devam ettiğim için. koşmalarım bittiğinde 'nasıl olsa yürürüm' diyebilmek için. bir sebebe gerek olmadan ihtiyacım var. bir türlü bitmeden kendimi kaybetmelerim ya da hiç bulamamış oluşlarım, bir yana. benim önce adam akıllı ellere ihtiyacım var. titremeden durmalılar bi kere. tuttuğunu tam tutmalılar. öyle ceplere saklanılıp teni yırtmakla olmaz. hem kalem de tutmaları gerek. öyle eline geçeni kırarak hiç olmaz. yok. böyle olmaz.

nazar boncuğu postu olsun.

mutlu değilim. ama şuan her şey öyleymişim gibi. anladınız di mi. anladınız.

beni sevmenize alışkın değilim. çekip gidesim geliyor. ve bu öylesine kolay bir eylem değil. beni sevmeyin.