Eylül

Ben aslında kahve severim. Ama karlı havalarda salep daha çok severim. Yazın tatlı ama soğuk yumuşak kahve, yağmurlu havalarda ise sert acı kahve severim. Türk kahvesini her yerde severim. Her anımda içebilirim. Ama salep sanki benim için çok özel bir yeri varmış gibi. Lakin senin bundan haberin bile yok. Sen sadece kahve sevdiğimi sanıyorsun. Lakin hepsinin yeri ayrı bende.

Paramparça oldum. Kimse mutsuz olmasın derken eski kırgınlıklarımı bir kenara bırakıp yeni kırgınlıklar ekledim hayatıma. Düğüm düğüm olurken boğazım avaz avaz sustum. “İstemiyorum” diyemediğim için sustum…

Ne kadar geçmiş gibi görünse de, geçmeyen çok şey var. Boğazımda düğüm düğüm olan bir çok şey var.

Seni sevmeyen birini sevmesi için elinden geleni yaparsan. Seni seviyormuş gibi yapan ama asla değer vermeyen birine dönüştürürsün. Sevildiğini sanar ve kendini kandırırsın. Yalnızlaşırsın…

Benimle özel şeyler paylaş istiyorum. Sadece ikimize özel. Bizden başkasının anlamadığı garipsediği şeyler. Herkesin içinde kahkahaya boyulalım istiyorum. Kimse anlamasın neye güldüğümüzü. Bize özel olsun o mutluluk. Bilmesinler. Birde ona dokunmasınlar kirli kalpleriyle.

Hayatın en çok bana acımasız davrandığını düşünüyorum. Sanki tek uğraşılcak kişi ben var mışım gibi. Her gün yeni şeyler katmak isterken hayatıma daha fazla eksiltiyor gibiyim. Geliştiremiyorum, ilerleyemiyorum, her adımım da bir taş daha takılıyor sanki ayağıma. Her taş da daha fazla debeleniyorum. Yoruluyorum. Kalkmak istemiyorum. Sürüklenmek istemiyorum. Bazı güzel şeylerin kendiliğinden olmasını istiyorum. Bırakın biraz da ben sefasını süreyim bu hayatın. Bırakın biraz da biz gülelim. İnsanların gözüme gözüme sokarcasına yaşadıkları hayattan tiksiniyorum. Hayatımda ki insanlardan tiksiniyorum belkide. Felek bir kerede bize vurmasın. ..

Ben hiç bir zaman senin vazgeçmekten korktuğun kişi olamıcam.