Merdümgiriz

Daha çocukken öğrenmiştim

Yüreğimi ellerime alıp yürümesini

Sen gidince

Bu şehirden

Kuşlar da gidiyor

Her şey bir yana

Dönüşüne olan

Ve tekrar doğdu insan. E insandı: Her daim gebeydi kendine. Gördü geçmişin enkazlarında yatan manasızlığı. Ruhunu yakan alevleri ehlileştirdi önce. Yandığı kadar parlayacaktı artık. Acısını pusula kılmalıydı insan. Ve yürüdü. Büyümeyi bıraktı o gün. O gün halbuki…büyüdüğü gündü.

Bağırarak, güçlenir kimisi.

Kimisi yaptıklarını yok sayarak aklar kendini.

Gülüşüyle kandıranlar var, gözleriyle büyüleyenler de..

Öfkelenmeyi marifet sayanların yanında , Sabrı hazine gibi koruyanlar var.

Çok konuşanlar sıra vermezken başkalarına kendini anlatmaya,

Susanlar kıyamaz bazı şeyleri söylemeye.

Kimisi vazgeçişleri sıralarken yaşamına ,

İnatla umudun hamallığını yapar bazıları.

Yalanı kendine önlük yapanlar bilmezki, doğru söyleyenlerin beyazdır hep elbiseleri .

Çaresizliğe sövenler bilir ki, hep çare olanlar var yanlarında.

Biraz zorlukla etekleri tutuşurken kimisinin,

Kimisi başı dik acıya gülümser.

Tasasız uykuya dalanlar varken,

Hep yıldızlarla nöbet tutanlar var.

Aldıklarını unutanlar, bilir ki hesap yapmaz veren kişi.

Dağıttıkça hayatını bazıları , hep düzeni sağlar birileri.

Sevdikçe birileri bülbül gibi, Gül olur batırır dikenini kimisi.

Verecek cevabı olmayanlar şımarırken yüzsüzce , cevabı çok olan susar adabıyla.