Unbetitelt

Şimdi bizi burada öldürseler ne olur?” dediler, 

“Kalanlar, ölenler için şiirler yazar.” dedi Metin Altıok.

“beni hoyrat bir makasla 

eski bir fotoğraftan oydular”

İyi ki!

İyi ki gelip geçtin bu dünyadan!

İyi ki mürekkebin deydi ruhumuza!

🙏🏻SAYGIYLA🙏🏻

Günümüzde NESİMİ diye bildiğimiz Türk olduğu söylenen şaiir;

Nasîmîdir. Gerçek adı Sayyid ʿImād ad-Dīn Nasīmī dir.

Dünya ve insanlar ile ilgili fikirlerini anlatmaların ve yaymanın en iyi yolunu şiirde bulup, bir çok değerli gazel ve divan şiirleri yazmıştır.

Lakin, fikirlerini tehlikeli ve fazla cesur buldukları için başını vurup derisini yüzmüşler.

Cesaretine ve fikrine ölümü göğüsleyecek kadar sahip çıkmak ne muazzam bur duruş 😔

Öldü ve bitti...

Uzun zamandır bu denli duygusal kitap okumamıştım.

Muhtemelen babanı çok çok erken kaybetmiş olmamam daha da duygusal açıdan algılamamı sağlamış oldu

Balzac'in yazı diline yeni yeni bir şeyler söyleme gereği şahsen duymuyorum.

Hayatını ve kazançlarını, daha sonra kıymetini ve karşılığını asla almayacağı kızlarına adamış bir BABA'nın hazin hikayesi

19 yüzyılında paranın insanları etkileme şekli kapitalizmin can bulduğu ve yaşamın o dönem ki acımasızlığını ne kadar anlatsa da, kendimce ;

Balzac'ın ebeveyn olup cocuk eğitime şekillerini de anlatmaya çalıştığını düşünüyorum.

Yüreklerin kızdığı yerden doğarmış isyan

Zulme ve haksızlığa karşı.

Gözbebeklerini yere düşürmeyen bir halkın hatırına tam şuramda ; bir Kawa dirilir! Yüreğini güneşe verip karanlığa direnen,

bir karahindiba gibi rüzgara tutunup Mezopotamyaya dağılan..

Akrep ile yelkovanı hiçe sayıp zamana bel büktüren,

Rahminde özgür yaşamı taşıyan Newroz.. Hoşgeldin.!!

Geldin ya , Taşları ısırmaz artık gözyaşımız

Geri geri gitmez üşüyen hiç bir ayak.

Ve doğar güneş!!

Yağmur yüz sürecek artık toprağa ,

Dirilecek yaşam

Renklenecek dağların etekleri

Ve başkaldıracak fidan.

Her biri yitirilen bir can!

Unutma!!

Varsa bu yaşamın bir güzelliği ,

o da özgürlüğe umutla yürüyen İnsan!

Nasıl kıydın

Gökkuşağını bölüp yağmurlara verdin.

güzellik adına ne varsa saçından tutup sürükledin.

Sen !

İnsan !

Her türlü görseli duvara resmettin de,

bir kendini çizemedin bir yere.

Bir kendini bulamadın onca rengin içinde.

Çizip de bakamadın kendi yüzüne

Güle kırmızıyı çalarken dikeni unuttun.

Çimende uğur böceğini,

Gökyüzünde bulutu ,

Suda balığı ,

Toprakta fidanı

Yatakta yastığı

Ve insanda kalbi çizmeyi unuttun!

Sen

İnsan

Onlar ağlarken sen kendi gözyaşını boyadın.

Onca yol çizdin de birinde yürüyemedin.

Burdayım diyen herkeste sen bir kendini duydun.

En çok siyahı sevdin,

En çok karanlığa değdi resmin.

Fırçana yalan bulaştı ,

Fırçana bencillik bulaştı !

Çizdiğin her resimde sen.

Çizdiğin her resimde öfke

Olsun!

Olsun be kurban.

Sen ressam ol, çiz !

Nasılsa bir bakmalık canı vardır her tablonun

Her rengin...

Bakmayız

Görmeyiz onca çirkefi.

Sen ressam ol, çiz!

Belki bir gün yüreğin yeter de

Bakarsın kendi yüzüne

Farz et bir mektup yazdım,

kendime değil

gidenlere.

Giderken tutmaya çalıştıklarıma.

Yazdım parmaklarım titreye titreye yazdım. Gocunmadan ,utançlarımı, yanlışlarımı eksikliklerimi yazdım.

Korktum mu yazarken?

Kortum! Çok korktum be kurban.

Acımı yazmaktan ,

Güçsüzlüğümü yazmaktan cok korktum.

İnsan yalnızken ne kadar da cesur oluyor.

Yüzleşmekte bir o kadar korkak..

Tuttum yürek tellerimi çizgi yaptım siyah bir sayfaya.

Gülme! zordur yürek tellerini çizgi yapmak.

Her göz yaşını ustalıkla üzerine dizmek.

Ya düşerse satırdan toprağa ?

Tut ki o mektubu sana , toprağa bağrını açan ,sana yazdım.

Tut ki sükunetine dayanmadı yüreğim.

Ve tut ki ben yattım senin yerine toprağa .

Bana mektup yazar mıydın?

Oysa ne kolaydı gitmek,

Geride kalan can çekişirken.

Bilse gidenler, geride kalanın acısını

Gitmekten utanırlardı..

Zin Viyan