aylardır neyi nereye koyayım, nasıl çözeyim, neye yetişeyim bilmiyorum.

fotoğraflar cansızdı ama dudaklarını öptüm.

ellerimde kaktüs tohumları var ama ellerin ellerime kapanınca kırmızı güller yeşeriyor.

"anladım, bu acıklı bir şarkı ama çok neşeli bir ritmi var. aslında bu bir cenaze marşı ama kıkırdayıp duruyor çocuklar."

bükülmem sandım kırk yerden kırdılar, kırk birincisinde sen çiçek açtın.

pek çok şeye geç kaldım lakin seni gencecik yaşımda sevdim.

büyüyünce daha özgür olacağımı sanırdım, kendi içime hapsolmak aklımın ucuna bile gelmezdi.

bin bir heyecanla yaşanan o anıları, acıyla hatırlamak.

uyku tutmazdı gecenin dördüne kadar, her saat başı bir tur daha çalardı şarkımız.

tutuklu kaldım savaş yanlısı ellerine.

ben şimdi sana, kendime olan inancımı kaybettiğimi nasıl söyleyeyim ki.

her cümlenin sonuna nokta koyamazsın, bitti sandığın cümleler hep yarım.

talip olduğum yolu, yokuşu ile sevmeye çalışırken tepetaklak olmuşum gibi.

on dokuzuncu yüzyılda yaşıyor olsaydık eğer "güzel olan her şey şiirin konusu olabilir." sözünün karşısına adını yazardım.