Γενικότερα, τα ασκς (ανώνυμα και μη) καθώς και τα μηνύματα για οποιαδήποτε ερώτηση ή σχόλιο είναι πάντοτε ευπρόσδεκτα!!

ευχαριστώ πολύ για την στήριξη, @soleil-soll

ig: @grafwkamiaforakserwgw

πάντα φοβόμουν τη φωτιά

μια σπίθα και μπορεί να βγει εκτός ελέγχου

τη φωτιά στις παραλίες τα καλοκαιρινά βραδιά,

τη φωτιά στα δάση και στα σπίτια

όχι αυτή στο τζάκι και στους αναπτήρες

αυτή μπορείς να την ελέγξεις

κι ίσως αυτό με τρόμαζε, το γεγονός ότι δεν μπορείς να την τιθασεύσεις

είμαι πολύ μικρή μπροστά στη δύναμη της.

όταν μεγαλώνει, με δυσκολία τη σβήνεις

κι αν αυτή το θέλει μπορεί να κάψει ολόκληρο τον κόσμο

ακόμα κι αυτός φαντάζει μικρός μπροστά στη φωτιά.

μερικές φορές θέλω να κάψω πράγματα

αλλά από φόβο μην βγει εκτός ελέγχου και κάνει στάχτη εμένα, το σπίτι μου, τα πάντα

όλα είναι εύφλεκτα εδώ

το ότι έχω φίλους εμπρηστές ίσως και να μη βοηθά

δεν φοβούνται να δουν τον κόσμο να καίγεται σε αντίθεση με μένα

καίνε ό,τι βρουν μπροστά τους για πλάκα και δεν μπορώ να το σταματήσω αυτό

φοβάμαι πως μια μέρα θα καώ κι εγώ η ίδια

και οι στάχτες μου δεν θα μπουν σε αυτές τις όμορφες τεφροδοχους που διακοσμούν τα τζάκια αυτών που αγαπώ,

θα διασκορπιστούν κάπου τυχαία και δεν θα σημαίνουν τίποτα.

παράλογος φόβος η φωτιά

φοβάμαι κάτι απλά γιατί δεν μπορώ να το ελέγξω

αλλά έτσι δεν είναι όλοι οι φόβοι;

η άγνοια του τι θα ακολουθήσει αφού η φωτιά εξαπλωθεί με παραλύει

με καθιστά ανίκανη να τη σταματήσω

πάντα αξία της μοίρας μου ήμουν, απλά τώρα το κατάλαβα.

πάντα να προλάβω μια κατάσταση που ποτέ δεν προλάβαινα

όλα να περνούν απ το χέρι μου, κι ό,τι δεν περνούσε με ξυπναγε τα βράδια καταϊδρωμένη στον ύπνο μου.

και η φωτιά που έχω μέσα μου;

τη φοβάμαι κι αυτή.

τη φοβάμαι κι αυτή;

κι όταν είσαι μακριά μου δεν αντέχω να μην είσαι εδώ

έχουμε να μιλήσουμε κανονικά 2 μήνες

ανάμεσα σε βογκητα και τσακωμους επικρατεί ησυχία

και αυτός ο απόηχος από το πνιχτο μου κλάμα

δεν θέλω πια να γράφω για σένα αλλά το να με στεναχωρείς με βοηθά να γράψω

η ανάμνηση της κουρασμένης φωνής σου στο τηλέφωνο με κράτα ξύπνια κάθε βράδυ

και κρατιέμαι από τα μαλλιά σου για να μην πέσω στο κενό

κρέμομαι από μια τρίχα και φλερτάρω με την πτώση, λέω,

και μέσα στον ύπνο σου ακούσια θα με σκοτώσεις πάλι

αναπνέω σιγά για να μη σε ξυπνήσω και βολεύομαι σε μια γωνιά της ύπαρξής σου

μου αρκεί να σε κοιτάω μερικές φορές

ενίοτε με φέρνεις κοντά για να με σπρώξεις πάλι

κι εγώ σαν μαγνήτης έρχομαι ξανά όταν με φωνάξεις

@soleil-soll

πως με εκνευρίζουν οι κόμποι

οι πολύ σφιχτοι για να λυθούν

αυτοί στις φόρμες

που αν δεν λυθούν νιώθω πως πιέζουν όλοι μου την ύπαρξη

μέχρι να με κόψουν σε δύο κομμάτια

και ναι, ό,τι δε λύνεται κόβεται

αλλά ποιο είναι το νόημα αν χρειαστεί να φτάσεις στο σημείο να το κόψεις;

ποτέ δεν μαρεσει να φτάνω σ αυτό το σημείο

πάντα υπομονετικά ξεσφιγγω τα δύο άκρα για να πετύχω τον σκοπό μου

και πάντα τόσο προσηλωμένη προσπαθώ επί ώρες να λύσω αυτό τον χειροπιαστό γρίφο

αδειάζει το μυαλό λύνοντας κόμπους

διότι εκείνη τη στιγμή το μόνο μου μέλημα είναι να βγω από αυτό το λαβύρινθο που δημιούργησαν οι κλωστές

κι όταν ξεδενομαι έρχεται η λύτρωση, μια ανάσα ανακούφισης

αλλά ποτέ δεν ξεδενομαι

στα όνειρά μου καμιά φορά βλέπω πως εγώ είμαι ο κόμπος, και πραγματικά είμαι

περιμένοντας κάποιον να με ελευθερώσει

αλλά κανείς δεν έχει την υπομονή να το κάνει

προτιμούν να με κόψουν και αποσυντιθεμαι σε χίλια δύο κομμάτια

αφού οι μονοί αριθμοί ποτέ δεν μου ταίριαζαν

οι κόμποι λοιπόν,

όπως για παράδειγμα αυτός στο στομάχι μου

όπως για παράδειγμα τα νεύρα στην πλάτη μου

προϋπήρχαν πολύ πριν σχηματιστώ

δεν ξέρω τον εαυτό μου χωρίς αυτούς

πως λύνεις όμως ένα κόμπο που δεν βλέπεις;

μερικές φορές, νιώθω πως είμαι ο κόμπος

να, λοιπόν, που καμιά φορά τα όνειρά μου βγαίνουν.

@soleil-soll

πράξη πρώτη: το αστείο που δεν είναι πια αστείο

λάτρευα να σε κάνω να γελάς για να σ' ακούω με τις ώρες

πράξη δεύτερη: με κρατούσες σαν να 'μουν εύθραυστη

έσπασα, αλλά όχι στα χέρια σου.

δεν θα άντεχες να με βλέπεις να σπάω

κι έφυγες με το κλασσικό σου χαμόγελο

αυτό, ξέρεις, του παιδιού που έκανε κάποια ζημιά και φεύγει μη το μαλώσουν

πράξη τρίτη: -

έχω μείνει με τα γυαλιά και τα αίματα στα χέρια και κάνεις δεν με βοηθά

κι εσύ δεν γυρνάς ούτε να με κοιτάξεις

κι εγώ τρέχω πίσω σου μην τυχόν σκοντάψεις, να σε προλάβω, μην μου χτυπήσεις

αλλά η αλήθεια είναι πως όλες οι ώρες τις μέρας είναι μελαγχολικές όταν είσαι συγγραφέας

οποιαδήποτε πράξη μου φέρνει στ' αυτιά μου αυτή την τόσο εύηχη λέξη

που χαρακτηρίζει την ύπαρξή μου ως άτομο

και με καταπίνει σαν τεράστιο κύμα

ενώ ανακατεύω τον ζεστό καφέ μ' ένα κουτάλι,

περιμένοντας να ανακατευτεί η ζάχαρη

μήπως γλυκάνει κι ο πόνος μου λίγο

αυτός στο στήθος λέω, αυτός που δεν φεύγει,

όχι στα πνευμόνια που κάθε δευτερόλεπτο γεμίζουν κι αδειάζουν με αέρα

αυτός που με βαραίνει κι εσκεμμένα τον αφήνω.

χθες σήμερα και κάθε αύριο έχω πονοκέφαλο

γύρω στις 4 το μεσημέρι

την πιο περίεργη ώρα, το μεταίχμιο ανάμεσα στο μεσημέρι και το απόγευμα, που όλοι ξεκουράζονται

οι σκέψεις μου τρώνε το κεφάλι όπως τα μυρμήγκια τα ψίχουλα

και νιώθω το άλγος ακριβώς ανάμεσα στα μάτια μου να πάλλεται και να μη μ' αφήνει σε ησυχία ώσπου να δράσει το παυσίπονο

περίεργα τα μεσημέρια, εκεί που ξεκουράζεσαι τρυπώνει αιφνίδια ο πόνος

και θέλοντας και μη τον καλωσορίζεις σαν επισκέπτη που δεν ξέρεις πως να διώξεις από ευγένεια

Πριν έρθεις εσύ

δεν ήξερα πως ένα δωμάτιο

γεμάτο κόσμο και φίλους και γέλια

φαντάζει τόσο άδειο

όταν δεν είσαι εσύ εκεί

δεν ήξερα πως η θλίψη σε χτυπά τα καλοκαιρινά απογεύματα

που συνειδητοποιείς πως όλα είναι προσωρινά

και πως το τέλος είναι σύντομο κι αναπόφευκτο

δεν ήξερα πως ξεχνάω πως καπνίζω

επειδή έμαθα να κρατάω τα χείλη και τα χέρια μου απασχολημένα

κι όταν ήρθες

το δέρμα μου λάμπει διαφορετικά

και γελάω παραπάνω

και οι κακές συνήθειες ήταν σαν να μην υπήρξαν ποτέ μέρος μου

γιατί ήρθαν μαζί σου και οι σκέψεις που πασχιζα ν' αποφύγω

είναι ο έρωτας αρρώστια;

κι αν ναι, αυτό είναι όνειρο που βλέπω ψημένη στον πυρετό;

και το φάρμακο; πως το σταματάω

γιατί το αδύναμο ανοσοποιητικό μου με καθιστούσε πάντοτε ασθενή

και οι όμορφες λέξεις μου;

που πήγαν; τις πήρες μαζί σου μαζί με την ανάσα μου;

και γιατί;

και γιατί δεν με ενοχλεί πλέον το να μαι άρρωστη;

και όταν φύγεις,

- μη μου φύγεις -

που θα βάλεις όσα μου πήρες;

και γιατί σε νιώθω ήδη να φεύγεις, πριν ξεκινήσεις καν, τώρα που μόλις ήρθες;

επειδή κανενός τα μάτια δεν φώτιζαν τόσο όμορφα το δικό μου σκοτάδι

επειδή κανείς δεν με κράτησε σαν να μαι εύθραυστη, με φόβο μη και σπάσω στα χέρια του

επειδή κανείς δεν με κράτησε να μην του φύγω μεταξύ σοβαρού και αστείου

ακούγομαι εγωίστρια και εξαρτημένη

αλλά έτσι δεν θα πρεπε να ναι ο έρωτας;

να σε ψήνει στον πυρετό και να εύχεσαι να μην σου περάσει ποτέ;

αυτοαναιρούμαι όμως όταν σου δίνω τον μισό μου εαυτό να σε προσέχει,

και για μένα μένει μόνο το μισό

επιλέγοντας να μένω λειψή κι εγωίστρια

πεπεισμένη πως θα μου δώσεις εσύ το μισό που μου λείπει

και όσο σε κοιτάζω η καρδιά χτυπάει στα μάτια μου

μετράω αόριστα τα δευτερόλεπτα

να σε κρατήσω με όση στοργή δεν έχω κρατήσει κανένα

έμαθα σιγά σιγά να μεταφράζω

τα λόγια που δεν λες

και δεν με πειράζει που δεν τα λες

γιατί είναι σαν να τα ξέρω μέσα μου

σκέφτομαι όσο σε βλέπω να κοιμάσαι

αν με κοιτάζεις με τον ίδιο τρόπο ενώ κοιμάμαι εγώ

ένα δέος, σαν να κρατάω λίγο την ανάσα μου.

πράγματα που αρνούμαι να παραδεχτώ στον εαυτό μου

σαν να κάνουν φυσαλίδες στην επιφάνεια

προσπαθούν να βγουν για αέρα

κι εγώ τα πνίγω από φόβο πριν με πνίξουν αυτά

διότι όλα είναι τόσο όμορφα

που μυρίζομαι το δηλητήριο που θα με σκοτώσει από χιλιόμετρα

μου βγάζεις επιθυμίες που δεν είχα ποτέ

που δεν ήξερα πως είχα

δεν ήξερα πως ένας ανοιχτός χώρος με τόσα άτομα

θα μπορούσε να φαντάζει σαν ένα μικρό κομμάτι γης

στο οποίο στεκόμαστε μόνο εγώ κι εσύ

δεν είχα ιδέα πως τα αστέρια φαίνονται τόσο λαμπερά δίπλα σου

κι ας χάνονται στα πορτοκαλί φώτα της πόλης.

να κάθομαι για ώρες και να σε θαυμάζω με κομμένη την ανάσα

σ' αυτό το κομμάτι γης που μας αναλογεί

και να σε ακούω τόσο προσεκτικά να γελάς

σαν ν' ακούω μαγεμένη ένα τραγούδι.

είναι άδικο να μου αφαιρείς το δικαίωμα να γράψω κάνοντας με χαρούμενη

αλλά σε παρακαλώ, όσο αντέχεις, μη σταματάς.

@soleil-soll

κάθε φορά που σε βλέπω βρέχει

αυτή η φράση έχει κολλήσει στο μυαλό μου μέρες

όπως ένα τραγούδι που δεν έχω ξανακουσει

αλλά ξέρω απέξω τους στίχους

πες το πλήρωμα του χρόνου

ίσως σε ένα παράλληλο σύμπαν σε βλέπω μόνο με ήλιο

ίσως είναι σημαδιακό μέσα σε γέλια

να μου διηγείσαι μικρά τίποτα

δεν γίνεται να σε βλέπω μόνο όταν ανοίγουν οι ουρανοί

να την προσέχεις καλύτερα από όσο προσέχω εγώ τις δικές μου πληγές

να παίρνει αέρα

όχι πολύ σφιχτά

όχι απότομες κινήσεις

να την καθαρίζεις με προσοχή

ώστε να επουλωθεί

να την φροντίζεις καλύτερα από τις δικές μου

για να την χαϊδέψει προσεκτικά ο χρόνος και να κλείσει, σαν να μην έγινε ποτέ

να μην αφήσει σημάδι

"εσύ πονάς παντού, τι να πεις"

εγώ πονάω παντού γιατί συνήθισα τις πληγές μου

το αίμα, τον πόνο

σε όλο μου το σώμα σημάδια από χτυπήματα

καφτρες τσιγάρων

και άλλοι τραυματισμοί που μετραω όπως μετράω τις μέρες να περάσουν

εκούσια

ή ακούσια, όπως περνάνε οι μέρες

το ξέρω πως αν ήξεραν ότι περνάνε,

ούτε αυτές θα το ήθελαν

αλλά υπάρχουν πληγές να γιατρευτούν σε ξένα αγαπημένα σώματα

και λουλούδια να ανθίσουν χωρίς να με πνίγουν

και στιγμές να περάσουν για να τις κοιτάμε πίσω νοσταλγικά, και πάντοτε μελαγχολικά

και πολύ περισσότερο ο χρόνος πρέπει να περάσει

το ξέρει το ρολόι

είναι η τιμωρία μου να παρατηρώ τους λεπτοδείκτες να κάνουν τον κύκλο τους

και να μετράω τι δεν μπόρεσα να κάνω

όπως μετράμε τους παλμούς τις καρδιάς

για να επιβεβαιώσουμε πως δεν έχουμε πεθάνει ακόμα

γιατί κάθε φορά που είμαι χαρούμενη

δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι

το επόμενο πράγμα

που θα με βγάλει από αυτή την κατάσταση

οι χαρούμενοι άνθρωποι δεν γράφουν στις 6 το πρωί

δεν ποτίζουν τα φυτά τους με την ελπίδα κάποια μέρα να τους προσέχουν το ίδιο οι άλλοι

τα δωμάτια των χαρούμενων ανθρώπων είναι τακτοποιημένα

ώστε να κοιμούνται ήσυχα αγκαλιά με την ευτυχία τους

ειρωνεία που έχω να κοιμηθώ μέρες, λέω,

μου είπες ότι το στοίχημα δεν θα ναι δίκαιο αν με βάλεις να γράψω γιατί γράφω όμορφα

και είναι άτοπο γιατί δεν έχεις διαβάσει αυτά που γράφω,

δεν με έχεις δει να γράφω,

ούτε την κατάσταση στην οποία βρίσκομαι όταν γράφω,

ούτε με τι πάθος μισώ αυτά που γράφω.

σκοτεινά δωμάτια και καφέδες για την επιβίωση

μουσική και ασυνάρτητες ακολουθίες λέξεων

σε μια προσπάθεια να σου δώσω να καταλάβεις τι νιώθω

χωρίς να ζητείται.

μου λένε πως είμαι ιδιαίτερη

και δεν ξέρω πως πρέπει να αντιδράσω

γιατί σε κάθε πρόταση που ακούω ψάχνω να βρω τις ρίζες των λέξεων

πρέπει να ποτίσω τον βασιλικό

θα έπρεπε να γράφουν στα πακέτα

"οι συνήθειες σκοτώνουν"

διότι και το κάπνισμα, συνήθεια είναι

όχι απαραίτητα ρουτίνα

είναι ένοχα ευχάριστη μεν, βλαβερή δε, συνήθεια

όπως οι καλημέρες

και τα γλυκόλογα

συνήθεια ήταν και το να πιστεύω πως δεν θα ξανά νιώσω

με κρατούσε βολεμένη στη σίγουρα που προσέδιδε

και μετά ήρθες εσύ

και στην αρχή ήταν αστείο, γελάσαμε πολλοί και πολύ

ώσπου κόπηκε το γέλιο και ήρθε η συνήθεια

το ευχάριστο διάλειμμα

τα "να προσέχεις"

τα τραγούδια

οι μικρές λεπτομέρειες

και ξαφνικά ξεβολεύτηκα,

και με ποιο δικαίωμα το έκανες αυτό;

με ποιο δικαίωμα με έκανες να αμφισβητήσω το αν νιώθω,

και γιατί;

ένα ρομάντζο των ημερών

το αστείο που κράτησε για μερικές βδομάδες, αλλά τώρα μόνο εσύ γελάς

και είναι άδικο να γελάς τόσο ωραία

και να σε ακούω με θρησκευτική ευλάβεια να γελάς εις βάρος μου

σε ένα αστείο που εσύ επινόησες

θυμήθηκα που μου είπες

ότι με εμένα φέρεσαι διαφορετικά

πως με τους άλλους έχεις άλλον εαυτό

άδικο να κάνεις έναν άνθρωπο ευάλωτο

σε καθιστά αυτομάτως εξίσου εκτεθειμένο

ξέρω, δεν είναι το καλύτερο μου ποίημα

μπορεί να φταίει που δεν έχω στεναχωρηθεί αρκετά

αλλά, υποθέτω, πάντα υπάρχουν περιθώρια

τα όμορφα κορίτσια στριμώχνονται σε σπίτια που δεν τους πάνε

τα όμορφα κορίτσια είναι πάντα θλιμμένα

τα όμορφα κορίτσια φαίνονται πάντα πιο όμορφα όταν κλαίνε

και η μάσκαρα κυλά από τα βελούδινα μάγουλα τους μέχρι τον λαιμό

τα όμορφα κορίτσια έχουν πάντα κουρασμένα μάτια και κοιτάνε χαμηλά

τα όμορφα κορίτσια χορεύουν στα δωμάτιά τους

και ρομαντικοποιούν τη ζωή τους για να επιβιώσουν

τα όμορφα κορίτσια πάντα έχουν ασυνήθιστο βλέμμα

τα όμορφα κορίτσια αυτοκαταστρέφονται και γελάνε με αυτό

τα όμορφα κορίτσια ομορφαίνουν ό,τι κι αν αγγίξουν

τα όμορφα κορίτσια κάνουν λουλούδια να ανθίσουν στα πνευμονία τους μέχρι να κοπεί η αναπνοή τους

και πότε δεν μαραίνονται

τα όμορφα κορίτσια πεθαίνουν πάντα από ασφυξία

σήμερα σκεφτόμουν πόσο αστείες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις

πως ανάμεσα σε μερικά δισεκατομμύρια

οι πορεία σου ενώνεται με την πορεία ενός άλλου ανθρώπου

και πως σταδιακά χωρίζουν οι δρόμοι σας

πως με καταστρέφουν ένα βήμα τη φορά

και πως τους καταστρέφω ένα βήμα τη φορά

πώς μαθαίνουμε ο ένας τον άλλο χρησιμοποιώντας τα ακροδάχτυλά μας

πως την τελευταία φορά γίνεται εξαναγκαστική η επαφή

πως η γραμμή που διαχωρίζει το μίσος με την αγάπη είναι τόσο λεπτή

και πώς μπορεί κάποιος να σε κάνει να στέκεσαι στη μέση χωρίς να ξέρεις τι να κάνεις

και πως μαρέσει να με ταΐζεις το δηλητήριο με το κουτάλι και να σου χαμογελάω

από τότε οτιδήποτε και να με ταΐσουν το φτύνω ή δεν το παίρνω καν

όχι από φόβο μην είναι δηλητήριο

αλλά επειδή ακριβώς ξέρω πολύ καλά πως δεν είναι

μη μου θυμώσεις

αλλά τις τελευταίες μέρες δεν σε αγαπώ πια

μπορεί να φταίει ότι έχω πονέσει πολύ

και το κάνω από πείσμα

μπορεί να φταίει ότι έχουμε να μιλήσουμε μήνες

μπορεί να φταίει ότι έχω να σου πω ότι σε αγαπάω μήνες οπότε ξέχασα πως ισχύει

μπορεί να φταίει ότι το να το λέω στους φίλους μου δεν αρκεί

μπορεί να φταις κι εσύ

που μια στο τόσο

μπαίνεις στη ζωή μου απρόσκλητος

ακριβώς εκεί που λέω τέλος

το λεπτό που λέω πως είμαι καλά πια

και μου υπενθυμίσεις την παρουσία σου λες και χρειάστηκα ποτέ υπενθύμιση

μπορεί να φταίω εγώ που έκανα όλες τις λάθος κινήσεις

και νιώθω περίεργα τώρα

γιατί δεν θυμάμαι πως είναι να μη σε αγαπάω

νιώθω να αιωρούμαι άβολα

ανάμεσα στο χρόνο και το χώρο που βρίσκομαι και στον χρόνο και χώρο που ήμουν όταν κατάλαβα πως σε αγαπώ

και πιο περίεργο είναι που αυτά συμπίπτουν

δεν ζήτησα ποτέ να σε αγαπήσω,

αλλά ευχήθηκα πολλές φορές να σταματήσω

και φαίνεται πως η ευχή μου έπιασε

ή μπορεί να μην έπιασε

γιατί παρόλο που έλεγα πάντα

πως δεν σταματάς να αγαπάς κάποιον έτσι απλά

κάποτε η αγάπη ανοίγει την πόρτα και φεύγει

άλλοτε κοιτάει πίσω σε εσένα που σπαράζεις στον καναπέ ψάχνοντας κάπου να πιαστείς

ή σε ένα πεζούλι σε ένα σταθμό του ηλεκτρικού

άλλοτε όχι

απλά εξαφανίζεται σε δευτερόλεπτα

μη μου θυμώνεις, σε παρακαλώ

κατάλαβε πως δεν φταίω

κατάλαβε πως αυτό είναι καλό

γιατί έτσι υπάρχει χώρος για άλλη αγάπη

αυτή που περίμενα τόσο καιρό

που δεν έχει απαραίτητα να κάνει με τον έρωτα

αυτή που εμφανίζεται όταν βλέπω δικούς μου και φίλους να χαμογελάνε σε κάτι χαζό που είπα

αυτή που εμφανίζεται όταν αγκαλιάζω τα μαξιλάρια μου το βράδυ και δεν φαντάζομαι κάποιον άλλο, αλλά εμένα

αυτή που χρειαζόμουν τόσο καιρό

και όχι εσένα

με αγάπη,

– ή και όχι –