Samet Gönüllü

Su gibiyim evet öyle kıyamadım hep üzülürüm. Üstüne senden sonra bi bardak soğuk su içtim.

Yokluğunda son kez korkarak uyudum. Biliyorum, yollara kıydım ve gidiyorum.

Ey beklenmeyen misafir. Belki de bu seni yazdığım son bir saatim. Mutluluklar, hoşçakal.

Karanlık hayatım ben dem vururken katman gereken renk diyorlar. Bu pembe hayaller artık uzak bana inan ki ilgimi çekmiyor da.

Yalnızlığa bıraktım kendimi sen gezerken onunla sarmaş dolaş.

Artık dalıp gitme Ya da git kalıp yitme Yazıp yazıp silme Hatır matır siktir et

Ayağa kalk savaş, olmayanı oldurup gel. Kapşonu çek ve gidip korkunu yen.

Ben insanları, insanlar beni zorlar, her yer napacağımı söyleyen filozoflarla dolu!

Ve her gün oturur bir kaç satır söz karalarım banko, huzursuzluk yazdırır bana çabalarımdan çok ama.

Olmam gerektiği gibiyim bazen sanki, olduğum değil.

Belki de bu yerde yalnız değilimdir korktuğum gibi. Tüm Dünya'da aynıdır yokluğun dili.

Bazen yağmuru severim, bazen güneşi. Bazen karı, manzaram güzel de havam yarım.

Sen gülüşlerimde gizlediğim yaralarımdan kork.

Bazen sevgi sarmaşığı gibiyim, bazen nefret yaratırım ben. Hatta galiba öptüğüm yerden kanatırım, sevmeyi böyle öğrendiğimdendir ki herkes bana kırık.

Benim sağım solum belli olmaz, kafam atar kapına dayanırım.

Korkmuyorum artık bana dönmemenden Artık isteğim değil bana dönmen evvel.