Sofi Meşreb

Unuttun ey vefâsız ehlî sünnet dedeni.

Sükûnete varamadım, ne kadarda ıraksa

Hayatımı sorguluyorum. Ne için varım, ne için yaşıyorum ?  Başarılı bir okul hayatı mı, iyi bir iş mi, lüks bir ev mi, son model bir araba mı..  Bunların gereklilikleri illa ki var ama hiçbirini yaşama amacı olarak kendime yakın bulmuyorum. Hiç biri beni tatmin etmiyor. Kendimden feda ederek vereceğim emeklerin karşılığının sonsuz olmasını istiyorum. Ve beni tatmin edecek o sonsuz kudreti tanımaya çalışıyorum.

Bir padişahın kıymetli bir hediyesini sana getiren o biçare adamın ayağını öpüp hediyeyi göndereni tanımaman ne derece ahmaklık ise, öyle de, görünürdeki nimetlere bağlanıp onları sana hediye edeni tanımaman o denli ahmaklıktır.