am i making you feel sick?

Mahaba ang katahimikan, tila humiwalay ako sa pisikal kong katawan nang itanong niya yon. Ano raw ang dahilan, gaano kadalas, kailan ang huli. Marami siyang tanong. Hindi ako makasagot. Naiinis ako. Apat na tissue paper lang ang nagamit ko at hindi sila sapat. Kailanman, hindi sila naging sapat.

dahil nawalan ng kuryente...

minsan, kailangan ko lang marinig ang boses mo. kapag kailangan kong maramdaman ang init na sa sinag ng araw ko lang nahahanap noon. sa tuwing gusto kong damhin ang kaginhawaan mula sa maaliwalas na simoy ng hangin. sa mga pagkakataon na tumatalon ang puso ko dahil sumakto sa aking balikat ang paglaglag ng nalalagas na dahon; na parang pinili nitong sa akin pansamantalang humimlay mula sa nakakapagod nitong paglambitin sa sanga ng puno. minsan, kailangan ko lang marinig ang boses mo para ipaalala sa akin na ang mahalin ka ay hindi nalalayo sa inosente kong pagmamahal sa kalikasan, sa mundo. na sa likod ng panganib, at ilang madidilim na bahagi nito ay mananatili ang init mula sa sinag ng araw, ang maaliwalas na sinag ng hangin, at ang pagpili sa akin ng dahon. ang boses mo ay magkasabay na kapayaan at kasiglahan. sana kaya kong gamitin ang sarili kong boses para masabi sa iyong: ang mahalin ka ay lubos na nahahawig sa pagmamahal ko sa kalikasan, sa mundo, sa buhay.

sinong mag-aakalang perpekto ang kombinasyon ng boses mo at ang pagsabay ng walang tigil na busina at nakakairitang ingay ng tambutso na umaalingawngaw sa kabilang linya ng telepono? maniniwala ka ba kung sabihin ko na hinehele ako ng mga inipon mong kwento maski na katulad ito ng sala-salabit na trapiko sa kamaynilaan na siyang binabagtas mo? aaminin ko na, kung saan-saan tumatawid ang bawat maisipan mong sabihin sakin ngunit lahat sila ay nagtatagpo sa interseksyon ng kagustuhan mong mapasaya ako. sana alam mo, panatag ang loob ko sa tuwing nararating mo ang bawat destinasyon nang ligtas. At sana alam mo, na katumbas ng pananahimik ko ay ang kapayapaan na dala ng pagmamahal mo. alam mo ba, gusto ko ang palagian mong paniniguro kung nasa kabilang linya pa ako; parang bata na natatakot maiwan sa kalsada at sisilay ang ngiti kapag narinig na muli ang boses ko. ayoko sa rehistro ng boses ko sa telepono, at totoong hindi ko na gustong mabuhay noon, pero dahil sa'yo, natutuhan kong bigyang espasyo ang sabay kong pagkatuto kung paano ka mahalin at ang sarili ko.

alam mo ba na blangko ang langit sa paningin ko bago ka dumating?hindi sa wala akong nakikita sa tuwing tumitingala ako para tanawin ito, ang sinasabi ko lang ay nadagdagan ang mga bituin na nagniningning dito mula nang makilala kita. nabawasan ang mabibigat na ulap at hindi nalang basta dilim sapagkat kahit papaano'y ipinakilala na rin nito ang bughaw niyang sarili. ang sasapat na katwiran sa madalas kong pagtanaw rito ay dahil ikaw ang naalala ko sa tuwing sisilay ang liwanag nitong taglay. aaminin kong nakakatakot ang katotohanang napakalaki ng langit gaya ng pagmamahal mo pero sino ako para tanggihan ang 'di masukat na pag-ibig? sino ako para iwasan ang napakalaking pagmamahal na kayang balutin sa pagpapahalaga ang munti kong pag-iral? hindi ko alam ang pakiramdam na humawak ng ulap pero malakas ang kutob ko na singsarap nito ang yakap mo. hindi pa ako nakalilipad sa himpapawid pero hindi na ako magdududa kung minsan isang araw lumipad ako at ang tanging maalala ko lang ay ang pakiramdam nang unang dumampi ang labi mo sa labi ko. at kapag sinabi kong mahal ko ang langit at naaalala kita rito, kalakip nito ang pangako na kahit sa mga oras na madilim ito at walang ibang kayang ibigay kundi mabibigat na ulap at naglalakasang ulan ay patuloy kitang gugustuhin. kung sunod-sunod man ang mga bulalakaw na babagsak sa kalangitan, nais kong alalahanin mo na walang sawa, paulit-ulit, lagi't laging ang hiling ko ay ikaw.