Thin Bitch

Czuje

Że to wszystko kończy się

Pada

Bolesny deszcz twoich słów

Lecz mnie

Słowa te nie dotyczą

Sierpień

Ciepłe dni przepełnione były

Twoim,

Jakże bolesnym dotykiem

Ale on

Także mnie już nie dotyczy

Zastanawiałam się

Nad stosunkiem tego,

Ile możesz zrobić

A ile

Mogę znieść

Teraz

Już wiem

Twój ślad na moim sercu

Oraz ten który zostawiłeś na policzku

Zniknie razem z tobą

Chociaż wiem,

Że wiatr twoich akcji

Będzie wzniecał sztormy

Na morzu moich łez wylanych

Na potrzeby utrzymania

Mojego ostatniego życia

A gdy

Nastanie upragniona noc

Zobojętniająca moje cierpienia

O świcie znów obudzę się w tym samym ciele

odstępstwo od reguły?

reguły tak skrzętnie budowanej

przez najlepszych budowniczych

dzisiejszego świata wolności idei?

ślepi

w swojej są wspaniałości,

owi deweloperzy,

ociemniali w blasku cudowności.

poczuwają się do udogodnienia

każdemu z żywota na ziemi!

jestem odstępstwem tragicznym.

hańba dla dwóch środowisk

które w sobie łącze.

ciężki metal obwija się wokół mnie

jak sromotne pnącze

a ja w stronę tragizmu,

muszę być współczesnym Ikarem!

lecz dlaczego muszę być

przed tobą, kiedy ty

zdajesz się nie widzieć,

nie słyszeć,

nie czuć.

jestem jak książka,

którą przeczytałeś i zapomniałeś.

jestem jak struna gitary,

którą zerwałeś w gniewnym amoku.

jestem jak piosenka,

której słuchałeś i znienawidziłeś.

jestem jak brudna woda,

która spływa do ścieków po bolesnej kapieli.

jestem jak moralny kręgosłup,

który już dawno odrzuciłeś.

jestem twoją własną egzystencja,

która została spaczona żałosnością.

jestem jak ty,

niebo staje się czarne

snuje przypuszczenia,

wraz z arkadią, moja dusza

czerń przenika z niej na ciało,

wylewa się z pustki mojego żołądka,

ulatnia się przez moje usta, oczy.

wartość mojego istnienia

nominałem mojego ciężaru.

gubiąc kilogramy, gdzieś po drodze

zgubiłam również swoją godność.

w lustrze ukradkiem pochwytuje

obraz ciała, niegdyś kościstego.

Ona mówiła ze będę najdrobniejsza,

zatem dlaczego zostałam

na twą zobojętniała twarz

w rogu często używanej aplikacji.

przyrzekam, ze za każdym razem

moje serce przyspiesza do okrutnej szybkości.

zawsze gdzieś w odmętach umysłu

figuruje niepewnością spowite pytanie

życie przez wielu zapomniane;

cierpki smak codziennego utrapienia;

duszy i ciała nieustępliwego skażenia.

znowu kawa, ucieleśnienie słodyczy;

ale przecież Ciebie to nie dotyczy;

dźwięki kłamstw na nieszczęsnej partyturze;

prokrastynacja w okazałej swej naturze.

kolejna kawa kwaśnieje w ustach;

w skrzętnych cierpienia astystach;

czasem wznoszę się na wyniosłość;

paląc papierosa,

plan na zimne me dłonie urzeczony.

żarząca się końcowa dotykająca palcy,

zostawia moją skórę sparzoną.

azaliż także spaczona,

the illness

when my friend caught me

refusing lunch

she turned me around

ran her finger down my back

“don’t worry guys,

she’s not thin enough to be anorexic”

i knew then

that the misconception of

mental illness

can be the cause of

mental illness