neyse

Birçok kişinin çiçekleri gördüğü hayatta ben antidepresan kullanan kızım işte

Acıkınca başım ağrıyor yemek yiyince midem bulanıyor, yalnız kaldığımda üzülüyorum yanımda birileri varken onlara uyum sağlayamıyorum, ağlasam canım acıyor ağlamasam kalbim taşlaşıyor, gülsem mutlu hissetmiyorum üzülsem kendime zarar veriyorum, kalsam evim yok gitmek istesem beni kabul edecek yerim, birileriyle konuşmasam olmuyor konuşsam sıkılıyorum.. Artık fark ediyorum hayata ait değilim ben dünyaya ait değilim. Yaşamak denen işi 19 senedir beceremedim. Yıllardır komada iyileşir diye sulanan çiçek gibiydim. Hani olur ya bazen bi gitme isteği gelir insana ama tamamen gitmek.. Dünyadan gitmek.. O istek beni yalnız bırakmıyor bir süredir.

Soğu ve sessizce uzaklaş

Şehirlere sığamıyorum diyordu bir kitapta; nasıl sığamaz insan bir şehre demiştim. Sığılmıyormuş.

Hiç eskisi gibi gülemeyecekmişim, kendimden umudum kalmamış, güzelliklere kapılarım sonsuza dek kapanmış gibi

Bir mucize deĝildir zaman. Iyileştirmez, bir acıyı hafifletmez, unutmanı sağlamaz. Zaman sadece sisi dağıtır, gör diye yolu.

Yıldızları seyrediyorum

Geçecek geçecek geçecek