;

Hello. Kumusta? It’s been awhile since nun huling entry ko sa blog na ‘to. One thing is for sure, if I started writing again ibig sabihin hindi ako okay. Super mega crisis na ata ung nararanasan ko ngayon sa work dagdag factor pa ung pandemya. Gusto ko na umayaw.. 

Nga pala, maikwento ko lang, naiimagine ko kapag dumating yung time na mag papasa na ko ng resignation ko...dalawang lang yung pwedeng mangyare.. 

1. Pigilan at tanungin ako kung ano ung dahilan ko or;

2. Pirmahan at aprobahan agad agad.

Kung bibigyan ako ng pag kakataon na matanong kung bakit ako aalis here are the things that I really wanted to tell na hindi ko naman sasabihin..

Dear Ma’am/Sir: 

Gusto ko na po mag resign kasi napapagod na po ako...I’ve been with the company for 3 years na..sa loob ng 3 taon, ilan management ang nasaksihan ko na mag palit..bawat pag papalit, panibagong pag aadjust..puro tayo simula mga ma’am at sir. Currently, napapagod na po ako. I want to find new opportunity na that can give me chance to grow. 

Ma’am at Sir, I want to leave the company because I want to be more. I know I can be more. However, it is impossible to be more if I stay with you. Wala na kong room for growth. And I can feel na my “immediate” dont trust me. Hindi naman siguro ako ibobox out if they like me di ba. Its too suffocating sa totoo lang. Parang ako na lang yung nag susumiksik ng sarili ko ngayon. Yes, I am staying because of the monetary factor. Mag papaka matapobre pa ba tayo? Kelangan kong kumita para may pang gastos ako sa pag aaral ko at pandagdag sa ipon ko pero tang ina ang hirap mag patuloy sa trabaho kapag alam mo na hindi kana nag ggrow. Kung ba ga minsan sa loob ng maghapon feeling ko figurin lang ako, naka display, nag papacute ganern. Tapos may pag kakataon na isasali ako sa meeting pero sa oras ng meeting biglang papalabasin? Kagago naman po yun. I was excited when I found out na I have a new manager. I was expecting na madami ako matutunan...finally.. a chance to finally grow...kaso wala. Ginagawa lang akong taga schedule ng meeting, taga follow up sa mga kameeting pucha naman oh mahal kong taga ayos ng meeting mo sir...

Kaya ma’am/sir sige na, I think my services is no longer needed here. I want to help, I want to serve and I want to grow.

Sana sa next blog, I will be blogging about the new opportunity na nilipatan ko. Currently, nag susubok ako mag abang at mag apply sa mga government agencies baka sakali swertehin tayo or di kaya sa ibang private companies. Pero dahil sa pandemya sobrang hirap mag hanap ngayon ng trabaho kaya kahit papaano maswerte pa din ako un nga lang nakakagago lalo na’t kapag gusto mo pang matututo. 

Kumusta? 

Wow! 2 years na pala since my last “blog”. Ang dami na nangyare sa loob ng 2 taon. 

Ngayon sobrang naffrustrate ako sa trabaho ko. Medjo nasa senior mid level position ung work ko kaso nakakapagod. Parang na fallen out of love na ko? Yung ganon feeling. Nga pala, update, as of today, may COVID - 19 ang Pilipinas. Factor na din siguro ung “work from home” arrangement kaya mas natriggered ung frustration ko. 

Parang I feel stuck somewhere in between of moving forward or keep shrinking myself into a situation na alam ko na parang hindi na ko mag ggrow as a person. Wala lang nakaka frustrate lang. 

I am not okay and that is okay. I have to learn to acknowledge na hindi ako okay. 

Sana after this COVID-19, I will gain the courage to let go the things that no longer helping me out. Duwag kasi ako in the first place, I always let my what if’s to take over. Kapag ba umalis ako with my current job, baka sa kangkungan ako pulutin. Baka hindi okay ung lilipatan. Baka hindi ako makapag adjust, baka hindi ko kaya.......at madami pang “baka” na ang end up I’ll have “kaba” (wow! pinilit na mag rhyme hahaha) 

Paano mo ba uumpisahan ang isang bagay kung hindi mo naman alam kung san ba dapat mag umpisa. Sa mga nag daan na araw, ang dami kong napatunayan. Ang daming pag kakataon din nasubok ung faith ko. Siguro, at this point of my life, masasabi ko na 21 is the MOST frustrating age. 

Ang hirap mag hanap ng trabaho. Kung mahina siguro ung loob ko malamang lamang makakadevelop ako ng depression. Ang sama sa pakiramadam na ilang interviews na yun napuntahan ko, kung saan saang parte ng CALABARZON na ung nararating ko pero ni isang kompanya walang tumanggap sakin. Alam ko naman na, hindi ako magaling, marunong lang. Nakakatakot kasi na isipin yung magiging first job eh can break me or make me. My first job will be my stepping stone para makagain ng experiences at para madevelop ang sarili ko. It just that, dumadating ako sa punto na tinatanong ko yung sarili ko, “ano ba yung mali?” “qualified naman ako ah” “bakit?”...”bakit”....”bakit”.....

Nakakadagdag din sa frustration yung mga galaan with friends, at yung mga seminar na pwedeng attendan to earn my CPD points (if licensed ka, isa sa requirements eh ang mag earn ng CPD points #laws -_- ). Nakakahiya naman humingi sa mom ko ng money to support those things. Kahit nga sa date eh, nakakahiya na humingi kasi hello I should act and be a responsible adult na. 

Gaya ngayon, katatapos ko lang mag search ulit ng trabaho. Hindi ko alam kung ano ba yung gustong ituro sakin ni God na lesson pero alam ko at naniniwala ako na magiging worth it yun. Alam k na whatever that lesson is, magiging helpful yun for me para mas maging better version ako ng self ko. Lalo na sa gantong pag kakataon, na I feel so lost. HIndi ko na alam kung ano at saang direksyon talaga ng buhay ko yung tatahakin ko. 

Para sa mga taong nakakaramdam din ng ganto, laban lang tayo kapatid! Hindi ka nag iisa. Hindi man tayo natanggap sa mga inaapplyan natin hindi ibig sabihin na we are less as a per person. Alam natin sa sarili natin kung ano ung kaya nating gawin. Okay lang umiyak, okay lang malungkot, okay lang madapa ng madaming beses basta wag na wag natin kakalimutan ang tumayo at tumuloy sa journey natin. Oo, nakakapagod at minsan nakakaramdam na tayo na gusto na natin sumuko, pero lagi natin tatandaan na di naman natin kelangan sukuan ang isang bagay, minsan kelangan lang natin ng pahinga para huminga at iappreciate yung hirap. Masarap mag karon ng isang bagay lalo na kung alam natin na pinag hirapan natin ito. Kaya laban lang. Di pa dito nag tatapos ang kwento ko/mo; 

Hello! I’m back! Bale itutuloy ko na ang kwento ko about sa pag tatake ko ng board exam. I can say that this board exam is one of the hardest exam that I’ve taken in my entire life. Siguro kaya ganun kasi this one really matter the most. 

Some of the things that I’ve learned during this journey is to really have the discipline as well as learn to sacrifice. Tipong para akong nag didiet ako ng 6 na buwan na napaka daming temptasyon pero kelangan kong pairalin ang disiplina at sakripisyo. Like what I’ve said sa previous post ko, madaming oras talaga akong nilaan sa pag rereview na ‘to para mas maging handa. So eto na nga... 

Since nag review center ako (RGO! The best ‘to!) nag enroll din ako sa in-house review nila, kahit na may kamahalan ang bayad eh sobrang sulit naman bawat bayad namin kasi sobrang maalaga sila sa mga students nila. Promise! The best sila! 

Eto nga, noon unang araw maaga kaming gumising, may  mga roommates kasi ako na sa UE Caloocan pa mag eexam. Since starts with the letter B ung surname ko, sa UE Manila ako. Umalis ung bus namin mga around 5 am ata? Nasa UE Manila kami around 5:30! Oh diba, ang excited namin. Hahah. Tapos nakapasok kami ng school siguro mga 6-6:30. Nag start na ung exam mga 8 am after namin mag fill up ng mga important info. 

Unang exam pa lang pinang hinaan na ko ng loob. Akala ko kasi madali lang gaya noon nakaraan taon. Yun kasi ang sabi nila. Para akong nagago ng limang beses sa sobrang hirap. Tanda ko pa noon na pag kalabas ko ng room namin, nag text agad ako sa mama ko. Mas naiyak ako noon sunod na exam na. Hindi ko na napigilan ung sarili ko kasi naman 40% yon ng average namin. Tapos sobrang hirap din na dumating talaga ako sa point na tinatanong ko na ung sarili ko “nag aral ba talaga ako?” “graduate naman ako ng college ah? bakit ganto?” “tang*na! wala na ‘to”. Kapag katapos ko mag sagot lumabas na ako ng room at pinuntahan mga kasama ko. Noon una, pinipigilan kong di pumatak ung luha ko pero oras na nakalapit ako sa mga kklase ko, halos lahat sa kanila, umiiyak na. Hindi na ko nag tanong, alam kong mahirap ang exam. Alam kong hindi lang ako ang nahirapan. At doon, pumatak na din ang luha kasabay ng pag patak ng luha nila.

Same routine pa din the next day. Kung ikukumpara ung hirap na nadasan ko noon unang , masasabi ko na mas madali ung 2nd day of exam. Hindi sumakit ung ulo ko sa pag sasagot. Hahah. After noon, kumain lang kami ng dinner at umuwi para mag pahinga. 

One things na mahirap after ng exam ay mag antay ng resulta. Siguro eto yun pinaka matagal na 7 days ng buhay ko. Minsan dumadating sa punto na hanggang panaginip hinahabol ako ng board exam. After mahabang pag aantay lumabas ung resulta.....

Registered Psychometrician na ko mga momshie! 

Hello! Ang tagal na pala since noong huli akong nag post dito. Napaka busy ng lola mo masyado. So ano na nga ba ang mga hanash sa buhay natin ngayon? 

GRADUATE NA KO mga mamshie! Akalain mo yun? Degree holder na ko! AWOW naman po! Ayern, so after ng graduation nag review ako for my board exam. Sino bang mag aakala na yung kurso (BS Psychology nga pala course ko hehe)  namin eh kelangan na din ng board exam. Bale, almost half of my 2017 eh nafocus sa pag rereview at dahil jan ishashare ko ang mga ~experiences~ ko during the review..heheh para may makwento naman ako kahit na alam kong walang mag babasa nito. LOL

Nag start ako mag review April ata? Noon una, di ko pa sya sineseryoso kasi yung mind set ko eh “malayo pa naman..chill muna ako”. Bilang patunay na sobrang chill ko, ang lakas ko pa mag yaya umakyat ng bundok. Haha! So ayern, lumipas ang panahon, nalalapit na din ang pag tatake ko ng board exam. Bale nag seryoso ako sa pag rereview eh June or July. Nag set ako ng mga araw na dapat nakakatapos ako ng gantong chapter tapos dapat by gantong week tapos ko na yung gantong libro. Jusq, parang sa buong buhay ko na pagiging estyudante eto talagang exam na ‘to ang pinag effortan ko ng todo-todo. Kung ba ga sa relasyon, dito ko talaga binigay lahat lahat ng kaya ko. 

Kung kilalang lubos mo talaga ako, alam mo na hindi talaga ako mahilig sa kape. Hindi sa hindi ako umiinom, it just that siguro kapag inimbitahan mo ko sa bahay mo tas tinanong mo ko “coffee or juice?”, sasagutin kita ng JUICE. Madali kasing masira ang tyan ko sa coffee tipo bang kapag nakainom ako ng kape eh orasan mo lang ako ng konti at mag hahanap na ko ng cr habang hawak ko ang tissue at kumakanta ng “~I can’t fight this feeling anymooore~”. Pero dahil sa board exam at epekto ng pag rereview, natutuhan kong mahalin at iappreciate ang bagay na noon inaayawan ko. Natutunan ko uminom ng kape. Tipong halos ata lahat ng commercial sa TV na about sa kape eh pinapatos ko at hinuhunting ko talaga sa grocery. Parang bang nag eexperiment ako ng kung alin ba yung sasakto sa pang lasa at tyan ko. Kahit kape pa yan ni Papa John Lloyd na “Great Taste White” hanggang sa kape ni Papa Paulo Avelino na “Boom! Gising! Kopiko Black” eh nasubukan ko. Hahah. So far ang pinaka nakaappreciate ko eh yung Kopiko Blanca ni Marian Rivera! Alam ng malalapit sakin na ako ung tipo ng taong madali talaga antukin, walang pinipiling lugar at oras kayang kaya kong gumawa ng tulog. Hahah. Kahit papaano naman nakatulong din ang pag inom ko ng kape kasi bukod sa ginigising ako eh may dagdag energy din sa pag babasa ko ng mahahabang chapter na dapat kong aralin. 

Isa sa mga bagay na nasakripisyo ko habang nag rereview ako para sa board exam eh ang oras ko sa pamilya ko ganun na din ang ilang relasyon na importante sakin. Dati, tuwing sabado at linggo taong SM talaga ako. Tipong wala naman akong bibilhin pero lagi ako nag yaya sa nanay ko mag punta kami sa SM. Tapos tatanungin nya ako,”Ano na naman ba bibilhin mo sa SM?” shempre since bibo kid tayo at ambisyosa sasagutin ko sya “Uhm bilhin ko ung SM today”. Ayern pero ang totoo nag papalamig lang talaga ako heheh sayang naman kasi ung aircon ng SM eh. Pero noong mga panahon na nag rereview ako feeling ko every time na mag tatangka ako mag yaya sa nanay ko mag SM parang may bumubulong na sakin na “Wala kang karapatan mag SM. Mag review ka” kaya ayern madalas iwan talaga ako sa bahay para mag aral kahit  pupunta lang sila sa grocery hindi din ako makasama. Dati  kapag kasama ako ni Mama sa grocery nag rereklamo sya sakin kasi ang laki laki daw lagi ng bill nya ng grocery kapag kasama ako. Aba, kasalanan ko bang takot akong magutom? Siguro, ang perks para sa nanay ko noon nag rereview ako eh mas nakakatipid sya sa grocery kasi walang dampot ng dampot ng kung ano ano. Heheh. 

Dahil din sa board exam, natest talaga ang pananampalataya ko sa Panginoon. May pag kakataon na sobra na kong nadodown at gusto ko na lang sukuan ung pag rereview. Nakakapang hina ng loob kapag halimbawa alam mo sa sarili mo nag aral ka pero kapag nag sasagot na kayo ng drills eh ang baba ng score na nakukuha mo. Tipong tatanungin mo ung sarili mo “Nag review naman ako buong linggo ah? Bakit ganto? Kaya ko ba talaga mag take?” Yung mga ganyan. Idodoubt mo yung self mo at yung kakayahan mo. Pero gaya nga ng isa sa mga best mass na naattendan ko sa Padre Pio, sabi nga ni Father sa Homily nya dapat daw “We should find strength and comfort with GOD” and ang isa sa mga tumatatak talaga sakin eh yung sinabi ni Father na si Padre Pio nga bago naging santo eh ang daming masasakit na bagay na pinagdaanan eh ako pa ba naman na tao lang. Dapat at the end of the day eh we still choose to find and look on the goodness of our God. Lahat ng nanyayare eh may rason. Okay lang na napagod ako ng madami, okay lang na umiyak ako, okay lang na nag doubt ako sa sarili ko kasi alam kong si God yun. It’s His way para iparamdam sakin na tao ako at hindi ako nag-iisa. Na minsan kelangan talaga maranasan yung pagod para maappreciate ko yung pahinga. Na walang masarap na bagay na nakukuha ng madalian. Kung gusto ko talaga makuha yung lisensya ko kelangan ko talaga ‘tong pag hirapan. 

to be continued...