2X10

Ένα χρόνο αργότερα, και όμως είναι όλα ίδια.

Εσύ.

Εγώ.

Αυτή η απερίγραπτη μας έλξη.

Κουράστηκα, μ'ακούς;

Φθάρθηκε η ψυχή μου προσπαθώντας να ανταπεξέλθει με την φουρτούνα.

Εσύ, φυσικά, είσαι η φουρτούνα.

Ανεμοστρόβιλος.

Πλημμυρα.

Για μια φορά, θα ήθελα να ήταν ξεκάθαρα τα πράγματα.

Όμως είσαι ένα κουβάρι κλωστής.

Και εγώ, δεν είμαι ποτέ τα χερια που επιχειρούν να το ξεμπλέξουν.

Θλίψη.

Αυτή η Κυριακάτικη θλίψη είναι αβάσταχτη.

Το μυαλό μου δεν κατεβάζει την ένταση και μέσα στο χάος των θλιβερων σκέψεων ξεχωρίζει μόνο μια.

It’s always nice to come back to this city.

Κάπως έτσι θα 'θελα το τέλος να 'ρθει

Όταν τα φώτα σβήσουν και ο Ήλιος κρυφτεί

Ν' ακούμε τις σταγόνες να χτυπάν στην οροφή

Απ' τη μωβ βροχή πάνω στο SUV