Mutsuzum çok hastayım güldür beni doktor...

Bazı şeyler yaşanmaması gerekse de yaşanması gerekir. Çünkü insan hayatın başında saf oluyor. Güveniyor, inanıyor... Sonra işte o hiç kimsenin yaşamayı hak etmediği şeyleri yaşıyor. Üzülüyor, kırılıyor, içine atıyor, kimseye anlatamıyor... İşte hayat saf olmamak gerektiğini öğretiyor. Kimseye güvenemez hale geliyorsun. Asla asla o yapmaz dememeyi öğreniyorsun. Yeri geliyor herkesin kabusu olan o şeyleri iyi ki yaşamışım bu küçük yaşımda da öğrenmişim dedirtiyor hayat. Kabusunu iyi ki ye dönüştürüyor. Gelecekte yaşasam kalkamazdım dedirtiyor. Kimsenin arkanda durmayacağını. Hep tek başına olduğunu öğretiyor. Yalnızlığı sevdiriyor...

İçimde bir huzursuzluk, sanki hiç geçmeyecek gibi...

Gülümse... Gülmek sana yakışıyor''

Herkes yalan olmuş. Her şey yalan. Ne bir tebessüm ne bir selam ne de bir mesaj içten gelmiyor artık bana. Güven yok. İçtenlik yok hiç bir şeyde. Yıldızlardan uzak sanki her şey. Aslında yakınlar ama sahteler dokunsam uçup gidecekler ya da dokunsam bana zarar verecekler. Boş ver kal burda...

Hani herkesi kandırırsın ama kendini kandıramazsın derler ya. İnsan esas kendini kandırıyor. Söyledikleriyle tekrarladıklarıyla...

Güzel günler yarın diye diye bir ömür geçiyor. Hangi günün yarını acaba...

İnsan değişmeli. Soru sorma tarzı değişmeli mesela. Sen değiştin yerine sana ne olduda değiştin diyebilmeli.

Sahi hem ölmek isteyip hem de geleceği düşünmek delilik değil de nedir?

Koparılan çiçeği suya koymak kadar gereksizdir kalbe sunulan özür...