ELA.

Ben...Soğuk hissediyordum. Soğumaya başlamış bir ceset gibi...

O YOK. Bunu anla. Odanın içinde çaresiz bir zavallı gibi onu düşünüp, acınası hayaller kurma. O YOK. Bunu sende biliyorsun. O olmayacak. O Y O K.

Sessizlik hiç bu kadar çok konuşmamıştı.

Bazen bir nedeni yoktur. Dünya perdelerini aralayıp sadece senin acını sahnede oynatır.

Hayatta kalmak için yaşamak yeterliydi. Yaşamak için ise nefes almak hiçbir zaman yeterli olmamıştı.

Ne kadar kabul etmek istemesem de sorun bendim. Sorun beynimin içindeydi. Sorun ruhumdaydı. Benim sıcağım bile buzdandı.

"Bugün seni tanıyamadım. Oysa daha önce öldürdük birbirimizi."

Invitum qui servat idem facit occidenti

"Asla affetmeyeceğim," diye mırıldanıyorum tekrar tekrar. "Asla." Kendime söz veriyorum. İnsanları affetme, Afra. Ne olursa olsun.

"Kendini kontrol edememiş. İsteyerek yapmamış. Hep böyle derler. Şiddetin nedeni yoktu. Olmamalıydı."

"Dört duvar, bir çatı ev demek değildir. Bunu çocukluğumdan beri biliyorum. Ruhum evsiz sanki, hiçbir yere ait hissetmiyor."

O usta bir yıkıcı, eşsiz bir kırıcı. Birini harabeye nasıl dönüştüreceğini çok iyi biliyor.

Şiddetin nedenleri değil, kılıfları olur. O kılıfların içinde masumlar boğulur, kefen giyer. Suçlulara ise o kılıflar güzelce giydirilir, yargı karşısında yalanlarını söylerler.

"Babalar kız çocuklarının ilk rüyasıdır, derlerdi. Babam benim ilk kâbusumdu."

"Hiçbir şey göründüğü kadar değildir, Tutsak 7. Her hikâye anlatılandan daha fazlasını taşır."

"Öğrenmek çoğunlukla insanları üzerdi. Kıyı bunu öğrenmişti. Bilmemek daha kolaydı"