siakiii

Κι όλα εν τέλει σου μοιάζουνε τόσο απλά

“Να τρέμει το κράτος, να κλείνουν οι δρόμοι Να τρέμει όποιος χέρι τολμά και σηκώνει Μας παίρνουν με βία την ξεγνοιασιά Μας φύτεψαν φόβο, μα φυτρώσαν φτερά Και κάθε λεπτό σχεδόν κάθε μέρα Θρηνούμε μια κόρη αδερφή και μητέρα Μέσα σε μια νύχτα μας εξαφανίζουν Συνένοχος είναι όποιος σιωπά, σα μας αφανίζουν Για εκείνες τις νύχτες που γύριζα μόνη Στη θέα μιας μορφής το αίμα μου να παγώνει Για όλα τα χέρια που σφίγγουν κλειδιά Γινόμαστε όλες μαζί μια γροθιά! Δικαίωμα δεν έχεις στο σώμα μου επάνω, Δε σου πέφτει λόγος πού πάω και τι κάνω Δεν είναι αγάπη ο πόνος κι η βία Όλες απαντάμε, αν αγγίξεις μία Κι αν δε το κατάλαβες τούτοι οι στίχοι Φωνάζουν πως βρίσκομαι εδώ από τύχη Με οργή τραγουδάω, ακούστε με όλοι Στο σπίτι αν δεν έρθω, κάψτε την πόλη Με λένε Ανίσα, Καρολάιν και Ελένη Με σκότωσε το σύστημα που τους ξεπλένει Είμαι η Τζεβριέ, η Ζάκι, η Μαρία, Νεκταρία, Ανθή, Ζωή, Αδαμαντία”

Μου λένε απόλαυσε το γιατί σύντομα τελειώνει.

δεν φοβάται τα αεροπλάνα πια,

1 χρόνος από τότε που έγινε το έγκλημα από τα Τέμπη. Ένας χρόνος που οι δολοφόνοι δεν έχουν πάρει αυτό που τους αξίζει. Ένας χρόνος που η χώρα μας συνεχίζει να πηγαίνει κατά διαόλου και να καλύπτει τους δολοφόνους. Ένα χρόνο που από το πάμε και όπου βγει και χάθηκαν μάταια τόσες νέες ζωές.

θέλω να ξανά νιώσω κάτι