Sey.

“Sözümü tutamadığım için beni affet. Canım Füsünüm, aşkım, herşeyim. İşte yine yüzyüzeyiz. Sana en başta verdiğim sözü tutamayacağım bitanem. Yanı başında kalamaycağım. Ama beni affedeceğini biliyorum çünkü sen sevdiğini affetmeyi bilirsin. Seni dünyadan çok seviyorum. Hani birlikte okumuştuk küçük prensi, ben sana orda ki tilkiyim diyince sen kızmıştın. Evet ben o tilkiyim. Beni sevginle evcilleştirdin. Ben kaçamaz oldum. Bana beklemeyi öğrettin, bana aşkın yolu yordamını öğrettin. Füsün, sen beni yeniden yarattın. Seni dünyadan çok seviyorum, hayattan çok seviyorum seni. Ama ben yaralıyım birtanem. Güçüm kendime yetmiyor. Güçüm seni kendimden korumaya yetmiyor. Dün seni mutlu etmek için çıktım yola, ben uçarken senin kanatlarını kırdım. Ben mutluluğu bilmiyorum Füsün, korkuyu senin gözlerine gördüğümde anladım. Kendimi gül'e deli gibi aşık olup yapraklarını yiyen kurtçuk gibi hissediyorum. Ben uzağa gidiyorum bitanem. Sevgimin seni acıtmayacağı bir yere. Seni acıtmadan, incitmeden sevebileceğim bir yere. Bana delibal diyorsun ya. Delibalın fazlası zehir Efsunum. Delibal zehir. Bana uzun mu uzun bir aşk yaşattın. Çok mutluyum illaki. Sende mutlu ol, bide beni affet. Şimdi değilse bile bi gün affet. Sayamayacağın kadar öpücük. Yıldızlar kadar öpücük bitanem.”

Bir çocuk gördüm,