lennie.

gözleri bi' bana körmüş. herkese iyi gelmiş, bu kızı öldürmüş.

sarhoşluğuma aşk dedi bi' ayyaş.

adı konulmamış intiharlar.

aç kalbini, bak ruhuma. iyileşmiyor.

narkoz gibi bir ihanet.

ben kendimden bezdim, ben kendimle derdim, bilendim gülümsemeye bile.

Dört duvar kan kusuyor bakışlarıma, teneffüs ettiğim havanın %73’ü hüzün, %21'i intihar ve bir insan için bu kadarı fazla! Ağlamak istiyorum, kıyasıya ağlamak, bir cinayet işler gibi ağlamak, gözaltına alınmak Azrail tarafından, uyuşmak, uyuşturulmak istiyorum, ölmek istiyorum sanki, asmak istiyorum kendimi hayatın korkuluklarına.

bambaşka bir kasırganın habercisiydi her aklıma gelişin, her aklıma gelişin yeni bir azrail melodisi ve ben her melodiyi senfonileştiren deli bir müzisyendim! sen ki, tüm amansız depremler avuçlarında ürer; son kullanma tarihi çoktan geçmiş bir masaldır gözbebeklerindeki keder!

sen, hiç olmadığını bile bile peşinden koştuğum bir tanrıça müsveddesi! kirpiklerinde şeytan kahkahası getirirdin hep yanıma gelirken, bir de cinayete yatkın intihar süsü gözbebeklerinde. yüzünde masumiyetin son sınırını andıran bir tebessüm gizlerdin. ne zaman gelse hayalin karanlık odama, dolunayın gölgesine vuran ölümcül melankoli, boğardı beni sığındığım her masalda.

kanserleşti tüm düş hücrelerim, çünkü kendi içimde cevaplanamayan her bir soru taptaze hüsranlar kattı gönlümdeki düşkırıklıkları koleksiyonuna. sonra daha da tuzlandı gözlerimden süzülen yaşlar ve dünyanın en tuzlu okyanusu olarak yazıldı adım tüm coğrafya kitaplarına.

ben kendimden bezdim, ben kendimle derdim, bilendim gülümsemeye bile.

ya sevdiysem seni?